Ο… φιγουρατζής

Η φτώχια θέλει καλοπέραση. Δεν το λέω εγώ αυτό, ο σοφός λαός το λέει και εγώ απλά ακολούθησα τις συμβουλές του. Πριν από λίγες μέρες, είχα πάει μαζί με την αδελφή μου να φάμε σε ένα ιταλικό εστιατόριο κοντά στο σπίτι μας. Αφού φάγαμε του σκασμού λες και ήταν το τελευταίο μας γεύμα επί γης αρχίσαμε και «κόβαμε φάτσες».

«Τον μάγειρα τι τον κάνεις;», με ρώτησε η αδελφή μου.

«Ρώσο. Ίσως Πολωνό», της είπα εγώ.

«Τις σερβιτόρες;», ξαναρώτησε εκείνη.

«Οι δυο καστανές μου φαίνονται Ελληνίδες. Η ψηλή είναι μάλλον ξένη. Ρωσίδα ή Ουκρανή», της είπα.

Αυτό κάναμε για να χωνέψουμε, μέχρι που εμφανίστηκε ένας υπερκινητικός 35αρης, με μαύρο κουστούμι και λευκό πουκάμισο, ο οποίος μονοπώλησε το ενδιαφέρον μας. Δεν ήταν ανάγκη να υποθέσουμε, εκείνος ήταν σίγουρα κάποιος υπεύθυνος του καταστήματος.

Αφού μέσα στα πέντε λεπτά είχε κάνει πάνω από 7 βόλτες πάνω κάτω σε όλο το μαγαζί πλησιάζει και την πλευρά του μαγαζιού στην οποία βρισκόταν εμείς. Πήγε σε ένα διπλό τραπέζι, που βρισκόταν δυο τραπέζια δεξιά μας και γούρλωσε τα μάτια του.

«Αυτό ήταν, σκέφτηκα, φίδι πάνω στο τραπέζι» αλλά τελικά για την κακή τύχη της σερβιτόρας δεν ήταν φίδι.

«Ποιος το άφησε αυτό εδώ;», ρώτησε με δυνατή φωνή ο υπερκινητικός 35αρης την καστανή σερβιτόρα δείχνοντας ένα μπουκάλι με νερό σε ένα άδειο τραπέζι.

«Ο Γιώργος το άφησε», είπε εκείνη έχοντας γίνει κατακόκκινη.

«Καλά και εσύ δεν ήσουν εδώ γαμώ το ….. μου», ξαναφώναξε εκείνος.

Η κοπέλα τον πλησίασε και εκείνος συνέχισε να την προσβάλει.

Το αίμα που είχε μαζευτεί στο στομάχι μου για να γίνει η χωνέψει, ακούγοντας όλα αυτά, είχε φτάσει στον εγκέφαλο. Είχα αρχίσει και κοκκίνιζα από τα νεύρα μου.

«Ποιος νομίζει ότι είναι ο καραγκιόζης, είπα στην αδελφή μου, και φωνάζει έτσι στην σερβιτόρα;». Ακόμη και ένα τραγικότερο λάθος να είχε κάνει η σερβιτόρα κανένας δεν του δίνει την άδεια να την προσβάλει δημόσια και με αυτό τον τρόπο.

Ήμουν αποφασισμένη να του «την πω». Η αδελφή μου προσπαθούσε να με συγκρατήσει αλλά ήμουν απτόητη. Άλλωστε ήμουν πελάτισσα εκεί και οι πελάτες έχουν πάντα δίκαιο. Του έκανα σήμα και όταν με πλησίασε του είπα:

«Με συγχωρείται αλλά έχω ένα πρόβλημα».

«Τι πρόβλημα;» απάντησε εκείνος όλο απορία.

Προσπαθούσα να συγκρατήσω το θυμό μου και να δείξω ότι δεν είμαι τσαντισμένη αλλά ενοχλημένη.

«Κοίταξε, έχω έρθει εδώ για να πάρω το γεύμα μου και αυτό που έγινε με ενόχλησε πολύ».

Εκείνος με ύφος ανθρώπου που δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται, με ρωτάει: «Ποιο που έγινε;» ρώτησε εκείνος φανερά εκνευρισμένος.

«Να που φωνάζατε. Φωνάζατε και δυστυχώς δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ήταν απαραίτητο να γίνω μάρτυρας ενός τέτοιου σκηνικού», του είπα εγώ δίνοντας μάχη για να δείχνω ήρεμη.

«Δεν νομίζω ότι φώναζα», είπε εκείνος με κατεβασμένα αφτιά.

Στο μεταξύ η σερβιτόρα είχε γίνει κατακόκκινη και μόλις ο υπεύθυνος έφυγε με πλησίασε και με ένα χαμόγελο όλο αμηχανία μου είπε: «Σας ευχαριστώ πολύ για την υπεράσπιση. Δεν είναι κακός. Απλά θέλει να δείχνεται. Καταλαβαίνετε. Φιγουρατζής είναι».

Εγώ θέλοντας να την βγάλω από την δύσκολη θέση της είπα ότι δεν το έκανα για εκείνη αλλά για μένα διότι ενοχλήθηκα από τις φωνές του.

Ήθελα να της πω ότι αυτό που έκανε ο υπερκινητικός άνδρας έχει όνομα και λέγεται κατάχρηση εξουσίας. Σίγουρα δεν θα μιλούσε με τέτοιο τρόπο στα αφεντικά του αλλά στους υφισταμένους του, που τον έπαιρνε, το έκανε με ιδιαίτερη ευκολία.

Στο μεταξύ όλο το προσωπικό είχε αρχίσει το κουτσομπολιό. Τους έβλεπα, μια να κοιτάνε το τραπέζι μας με συμπάθεια και από την άλλη να κοιτάνε τον υπεύθυνο και να γελάνε.

Φεύγοντας από το μαγαζί η αδελφή μου είπε κάτι που εγώ δεν είχα συνειδητοποιεισεί και μάλλον είχε δίκαιο.

«Για να δούμε τώρα θα τολμήσει να ξαναφωνάξει σε κανένα σερβιτόρο μπροστά σε κόσμο;»