Πολύ ξύλο

Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα σε ένα χώρο που όλοι έδερναν όλους και που κανείς δεν έκανε μήνυση σε κανέναν. Ίσα- ίσα που στο τέλος έδιναν και τα χέρια τους. Σαν τους πολιτικούς ένα πράμα, βρίζονται, χλευάζουν ο ένας τον άλλον και στο τέλος όλα μέλι γάλα.

Ένας φίλος μου, έπαιρνε μέρος σε έναν αγώνα kick boxing και με κάλεσε να πάω να τον δω. Περιττό να πω ότι οι μόνες γνώσεις μου στο kick boxing περιορίζονταν στην ταινία “Karate kid” και φυσικά δεν είχα δει ποτέ από κοντά πάνω από δυο άτομα να δέρνονται.

Στο κλειστό στάδιο, κάπου στα βόρια προάστια, υπήρχαν τέσσερεις μικρές πίστες και στην μέση ένα ρινγκ. Σε όλα αυτά, όλοι βάραγαν όλους ταυτόχρονα. Και φυσικά πάνω στο ρινγκ έπεφτε και το πιο πολύ ξύλο.

Όσο περίμενα να έρθει η σειρά που θα διαγωνιζόταν ο φίλος μου άρχισα να περιεργάζομαι τον χώρο. Οι κατηγορίες που έπαιρναν μέρος ήταν πολλές. Υπήρχαν, παιδιά, γυναίκες, άνδρες διάφορων κατηγοριών και φυσικά οι κλασικοί «φουσκωτοί».

Όταν έβλεπα τα μικρά παιδιά να «παίζουν» ξύλο τα λυπόμουν. Ήθελα να μπω στην μέση και να τα σταματήσω. Να τους πω ότι η βία δεν είναι λύση και ότι ο διάλογος μπορεί να φέρει λύση σε όλα τα προβλήματα. Αλλά όταν το ξανασκέφτηκα κατάλαβα ότι αυτά ούτε ένα μικρό παιδάκι δεν θα τα πίστευε. Άλλωστε κάθε μέρα βλέπω τον διάλογο να «τραυματίζεται θανάσιμα» και όχι από μικρά παιδιά αλλά από μορφωμένα άτομα με κουστούμια και χαρτοφύλακες. Εκτός αυτού, εκεί επρόκειτο για σοβαρό άθλημα και όχι για «ξύλο».

Μάλιστα, ενδιαφέρον είχε η εικόνα μιας μητέρας που όσο ο 13χρονος γιος της ήταν στην πίστα και «έτρωγε» κλοτσιές και μπουνιές εκείνη φώναζε από τις κερκίδες και του έδινε οδηγίες πώς να χτυπήσει τον αντίπαλο. Εγώ, πάντως, αν ήμουν μάνα και έβλεπα να δέρνουν το παιδί μου θα έμπαινα και εγώ στο ρινγκ και δεν θα άφηνα κανέναν να δείρει το σπλάχνο μου (κλασική μάνα).

Οι γυναίκες ήταν εκείνες, οι οποίες είχαν και την περισσότερη πλάκα. Φανταζόμουν ότι θα είναι πιο χαλαρές και κυρίες πάνω στο ρίνκγ αλλά όταν είδα τα δυο αδύνατα και γυμνασμένα κορίτσια να παλεύουν έπαθα σοκ. Τέτοια, λύσσα και τέτοιο μίσος δεν το είχα ξαναδεί. Ο δόλιος, ο διαιτητής τα είχε δει όλα, κάθε τρείς και λίγο ήταν αναγκασμένος να παρέμβει διότι ο αγώνας γινόταν όλο και πιο σκληρός. Για μια στιγμή πίστεψα ότι οι δυο κοπέλες είχαν προηγούμενα μεταξύ τους και αυτό τους έβγαινε πάνω στο ρινγκ. Αλλά ο φίλος μου με διαβεβαίωσε ότι οι πιθανότητες να γνωρίζονται είναι ελάχιστες καθώς κανένας αθλητής δεν γνώριζε από πριν με ποιόν θα πάλευε.

Τέλος, είχα την ευκαιρία να δω την όλη διαδικασία της προετοιμασίας πριν από το ρινγκ καθώς έβλεπα τον φίλο μου να ετοιμάζεται αισθανόμουν ότι θα έδερναν εμένα. Εγώ είχα αγχωθεί πιο πολύ από τους αθλητές που θα ανέβαιναν στο ρινγκ. Έχοντας δει τους γιατρούς να πηγαινοέρχονται και να μαζεύουν τον έναν μετά τον άλλον, είχα πανικοβληθεί. Δεν είμαι εγώ για τέτοια σπορ, σκέφτηκα, δεν τα σηκώνω.

Για την ιστορία, παρ’ όλο που ο φίλος μου είχε γεμίσει παντού σημάδια χώματος μπλε μαρέν, ήταν ο μόνος από την ομάδα του που κέρδισε.

Το επόμενο πρωί, ξύπνησα με ένα πολύ ευχάριστο αίσθημα. Είχα δει ένα όνειρο, το οποίο ήταν πολύ ζωντανό. Ήμουν, λέει, εγώ πάνω στο ρινγκ και πάλευα με έναν καραγκιοζάκο. Τον έδειρα τόσο πολύ που ακόμη πόναγαν οι μύες μου. Στο όνειρο, είχα ξεχάσει τις θεωρίες μου περί μη βίας. Ήμουν τόσο βίαιη που η αδικία, η οποία έχει διαπραχτεί εις βάρος μου, δεν μου φαινόταν πια τόσο βαριά διότι είχα «πάρει το αίμα μου πίσω». Τελικά, ο αγώνας του kick boxing με επηρέασε αρκετά.