Πριν από περίπου ένα μήνα πήδηξα από ένα βράχο. Όχι, δεν αποφάσισα να εγκαταλείψω το μάταιο ετούτο κόσμο (αυτό έτσι και αλλιώς θα γίνει μια μέρα είτε το θέλω είτε όχι), απλά είπα να πετάξω. Και πέταξα. Φυσικά όχι μόνη μου, με την βοήθεια ενός αλεξίπτωτου πλαγιάς και του εκπαιδευτή. Με δυο λόγια έκανα «Παρα πέντε».
Ποιος θα το φανταζόταν πριν από περίπου 20 χρόνια που έπεφτα με ανοιχτή την ομπρέλα από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, (στον 1ο όροφο) ότι μια μέρα θα μπορούσα να πετάξω και να κάνω βόλτα στον αέρα.
Η εμπειρία ήταν απίστευτη. Μου άρεσε τόσο πολύ που παρακάλαγα τον εκπαιδευτή να καθυστερήσουμε να κατεβούμε στην γη.
Από εκεί ψηλά τα πράγματα φαινόταν καλύτερα. Είναι σαν να παίρνεις μια απόσταση απ’ όλα και να τα κοιτάς από πάνω. Και όπως είναι φυσικό όταν τα κοιτάς, από απόσταση τα πράγματα, δείχνουν πιο ήρεμα και καμιά φόρα πιο όμορφα. Τα μικρά και ασήμαντα χάνουν την αξία τους και όλα φαίνονται πιο φωτεινά.
Γίνεται αυτό που λέει ο λαός, αφήνεις το δέντρο και κοιτάς το δάσος. Και ένα ολόκληρο δάσος σίγουρα μπορεί να σου μάθει πολλά περισσότερα απ’ ότι ένα δέντρο. Και ξαφνικά τα μεγάλα άγχη υποχωρούν και βλέπεις κάποια πράγματα πιο χαλαρά.
Αναρωτιέμαι γιατί όλοι το λένε extreme sport το συγκεκριμένο άθλημα. Ήταν τόσο ακίνδυνο που έμοιαζε παιχνίδι . Σαν ξαφνικά να έβγαλα φτερά και να πέταξα. Το συνιστώ σε όσους θέλουν να «βγουν» έστω για λίγο από την καθημερινή ρουτίνα ή σε όσους θέλουν απλά να πετάξουν.
Θα μου πεις καλά θα ξεχάσεις τα χρέη και τα προβλήματα σου κάνοντας «παρά πέντε»; Όχι αλλά από το να κλείνεσαι σπίτι και να βλέπεις TV το «Παρά πέντε» σίγουρα είναι καλύτερο.
12 σχόλια:
τι ωραία! είναι απελευθερωτικό συναίσθημα, έτσι;
Μπράβο, μπράβο. Εγώ δεν νομίζω ότι θα αντέξω στα ύψη. Πόσο ψηλά ήσουν δλδ? Εδώ στο αεροπλάνο μπαίνω και είμαι έτοιμη να φρικάρω. Αλλά φαντάζομαι λίγο την ελευθερία σου και πάλι μπράβλο.
@ Кроткая, είναι απίστευτο συναίσθημα. Είναι σαν να πετάς φυσικά. Σαν να έχεις δικά σου φτερά
@ Estrella, Δεν είναι καθόλου επικίνδυνο. Πρέπει να είναι γύρο στα 500- με 600 μέτρα στην αρχή και μετά κατεβαίνεις σιγά -σιγά. Είναι πάντως απίστευτο αυτό που αισθάνεσαι στον αέρα και καθόλου τρομακτικό
Είμαι σίγουρη ότι είναι ασφαλές και χαρίζει απίθανα συναισθήματα. Δυστυχώς έχω μια χαζή υψοφοβία, οπότε αμφιβάλλω για το αν θα το δοκιμάσω!
@ Giorgia, πιστεύω (εκ του ασφαλούς φυσικά διότι εγώ δεν έχω αυτή την φοβία... έχω άλλες) ότι είναι ίσως η καλύτερη εμπειρία για να ξεπεράσει κάποιος την ύψοφοβια. Είναι πολύ όμορφη εμπειρία
που το εκανες??ποσο κανει και ποσο διαρκει????τελεια ιδεα..για πες
@ mariposa, Λοιπόν, αγαπητή μου, το έκανα στα Μέγαρα, διάρκεσε 20 περίπου λεπτά. Ήταν κάτι παραπάνω απο perfect και κοστίζει 65 ευρώ. Αν ποτέ θελήσεις θα σου στείλω το τηλ του εκπαιδευτή. Σου λέω ότι αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω
Πεταει πεταει η Ξενη? Πεταει πεταει...χιχιχι φιλια!!!
@ Iανος, Όπως λέμε πετάει ο γάιδαρος; Πετάει....
να σε πω, στην προσγείωση τα γόνατα σου την ακούνε ή παλεύεται; έχω κάνει πολλές φορές πάνω από σκάφος στο παρελθόν και λυσσάω να ξανακάνω κανονικά πάνω από ξηρά αλλά η ορθοπαιδικός είπε ξεκάθαρα τσου. αν δεν ρίχνεις βάρος στα γόνατα προσγειωνόμενη , φύγαμε! ps βρήκα παπούτσια με ροδάκια τύπου rollers αλλά σε ενήλικη version. λιλ
@ Lilia Lekker, ούτε καν που το καταλαβαίνεις. Σαν πούπουλο ακουμπάς στην γη... is just perfect.Όσο για τα ροδάκια ανυπομονώ... μόλις τελειώσω την εξεταστική θα σου έρθω να τσουλίσουμε με τα rolls.
Δημοσίευση σχολίου