Κυριακή μεσημέρι. Ο καλύτερος τρόπος να ξεκουράσεις το κουρασμένο από το διάβασμα εγκέφαλο είναι η TV. Σίγουρα πράγματα. Βλέποντας το χαζοκούτι δεν χρειάζεται, συνήθως, να επεξεργαστείς τίποτα. Η μασημένη και άχρηστη τροφή υπάρχει σε αφθονία.
Τα «Φιλαράκια» έλεγαν τα αστεία τους για 1500η, ίσως, φορά. Και όμως δεν άλλαξα κανάλι. Τελικά κατάλαβα γιατί όλοι βλέπουν και ξαναβλέπουν αυτό το σίριαλ. Σίγουρα δεν είναι μόνο τα αστεία που, όταν τα βλέπεις και τα ξαναβλέπεις κάποια στιγμή παύουν να σου φαίνονται αστεία, αλλά και η παρέα.
Δεν γνωρίζω και πολλούς 30ριδες που να βρίσκονται κάθε μέρα και η ζωή τους να μοιάζει με πενταήμερη. (Φυσικά εξαιρούνται οι άνεργοι. Αυτοί μπορεί να βρίσκονται κάθε μέρα αλλά σίγουρα η ζωή τους δεν μοιάζει με πενταήμερη).
Όλοι θα ήθελαν να έχουν μια παρέα σαν εκείνες των σήριαλ (για να μην πάω στα ελληνικά σήριαλ, που οι παρέες εκτός από βόλτες κυνηγούν και δολοφόνους. Βλέπε «Παραπέντε» και «Παρέα της Φεγγαρόπετρας….»).
Οι δικές μου οι παρέες από το σχολείο δεν υφίστανται πια. Εξατμίστηκαν. Δεν ξέρω τι ακριβώς έφταιξε. Τόσο πολύ άλλαξα και δεν μπορώ να συνεννοηθώ με τους άλλους ή τόσο πολύ άλλαξαν εκείνοι και δεν μπορούν να συνεννοηθούν μαζί μου. Όπως και να 'χει το πράγμα τίποτα δεν θυμίζει την αθωότητα που υπήρχε κατά την διάρκεια των σχολικών χρόνων.
Θα μου πεις, τι περίμενες; Τα πράγματα να μείνουν στάσιμα; Όχι βέβαια αλλά σίγουρα δεν περίμενα αυτή την κατάληξη.
Αν εξαιρέσει κανείς την φίλη μου την "Jo" από το σχολείο (που μένει στην άλλη άκρη της χώρας καθώς παντρεύτηκε και έριξε μαύρη πέτρα πίσω της) και την Lilia από την σχολή (που μετά την τελευταία μετακόμιση, μένει στην άλλη άκρη της πόλης) όλοι οι άλλοι φίλοι μου είναι άτομα που έχω γνωρίσει τα 2 τελευταία χρόνια.
Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα πολύ να είχα μια παρέα όπως εκείνη των «Friends» αλλά είπαμε, όσο υπάρχει ο “E.T”, ο εξωγήινος άλλο τόσο υπάρχουν και οι “Friends” σε μια κοινωνία που αν κάποιος θέλει να μείνει μόνος του, πρέπει να δουλεύει από το πρωί έως το βράδυ ή να κάνει δυο δουλειές για να τα βγάλει πέρα.
Υ.Γ: Οι παραπάνω σκέψεις, στη μέση της εξεταστικής, είναι μάλλον παρενέργεια του διαβάσματος διότι άλλη λογική εξήγηση δεν μπορώ να δώσω.
20 σχόλια:
Στην Ελλάδα του σήμερα είναι όπως τα λές, κανένας απ' όσους ξέρω (μαζί τους και εγώ) δεν έχουμε φιλίες τύπου "φιλαράκια", απλά κάνουμε παρέα με ανθρώπους που γνωρίσαμε είτε απο το γραφείο, είτε να κρατήσουμε απο το σχολείο 1-2 άτομα. Ομως οι Αμερικάνοι είναι αλλιώς. Οι εξωστρεφείς κρατάνε φιλίες απο το Δημοτικό και βέβαια απο το Κολλέγιο /Πανεπιστήμιο που πάνε μετά. Οι περισσότεροι Αμερικάνοι που έχω γνωρίσει δεν μοιάζουν καθόλου στη ψυχοσύνθεση με τους Ευρωπαίους, είναι πιο ξέγνοιαστοι και πιάνουν φιλίες στο πίτς φιτίλι..τις οποίες κρατάνε. Ισως αυτός ο τρόπος να τους εξασφαλίζει γνωριμίες για διασκέδαση αλλά και για δουλειά.
Αλλη νοοτροπία που δεν είναι συγκρίσιμη με τα Ευρωπαϊκά και βέβαια Ελληνικά δεδομένα
Δεν είμαι ειδικός στους λαούς και στα γνωρίσματα των επικοινωνιακών τους συνήθειων.
Οι Έλληνες σίγουρα είναι πιο άξεστοι από τους Βόρειους συνηπειρώτες μας αλλά οι φιλίες τους εμβαθένουν πιο συχνά. Πιο δύσκολα θα σου ανοιχτεί ένας βορειοευρωπαίος αλλά πιο εύκολα θα σου πιάσει κουβέντα.
Οι Αμερικανοί είναι πιο κουλ. Αλλά οι τουρίστες. Αυτοί δηλαδή που θα κάνουν τον κόπο να γνωρίσουν άλλους λαούς. Έχουν την προδιάθεση.
Τώρα όσον αφορά τον παραλληλισμό της πραγματικής ζωής με μια τηλεοπτική σειρά του επιπέδου των Friends (που ποτέ δεν μου άρεσε) είτε του Scrubs ή του πρόσφατου Modern Family θεωρώ πως είναι άστοχη, γιατί οι ήρωές τους είναι εν τέλει επιφανειακοί και δεν έχουν καθόλου ενδιαφέρον σε σχέση με τους πραγματικούς ανθρώπους που γνωρίζεις. Ποτέ δεν εμβαθένουν και πάντα κρατούνται με νύχια και με δόντια στην αισθητική των πολλών, για να αρέσουν και να μην δυσαρεστήσουν. Οπότε, σου βγάζουν κάτι ψεύτικο το οποίο το προσπερνάς γιατί σου είναι αρεστοί. Είναι κάτι σαν κόλακες της μισσαλοδοξίας σου. Γιατί, έχουν φροντίσει να ταυτίζεσαι με κάποιους από αυτούς. Σκοπός τους δεν είναι να σε βάλουν να σκεφτείς. Ενώ οι φίλοι σε βάζουν. Είναι σχεδόν "καθήκον" τους. Πρέπει να είναι.
Η πραγματική ζωή είναι απείρως πιο γαμάτη, χιουμοριστική και συγκινιτική από μια τηλεοπτική σειρά.
Έτσι το Scrubs & το Modern Family τα έχω απολαύσει όχι για τις σχέσεις των χαρακτήρων - που με αφήνουν εντελώς αδιάφορο - αλλά για το σουρεαλιστικό χιούμορ τους. Το Scrubs σταμάτησα να το βλέπω γιατί οι χαρακτήρες τα "σκάτωσαν" κάπου στην 5η περίοδο, ενώ το Modern Family έχει μια αθώα οπτική που δεν έχει όρεξη να πάρει σοβαρά τους χαρακτήρες κι απλά τους εκμεταλλεύεται και τους χτυπάει αλύπητα.
@ Marina, Μακάρι να είχα και εγώ αυτή την νοοτροπία... αλλά εγώ (και πολύς κόσμος που γνωρίζω) αν δεν ταιριάζω τουλάχιστον στα βασικά δεν μπορώ να κάνω παρέα με κάποιον. Τι θα λέμε; Τι να πω μακάρι να μπορούσα να τα παίρνω όλα τόσο ελαφρά.
@ Νομίζω, Ουαου τι ανάλυση είναι αυτή. Πραγματικά δεν τα είχα σκεφτεί όλα αυτά πριν.
τι έκανες κάλε στις φίλες σου και πήγε η μια στην μια άκρη της χωράς και η άλλη στην μια άκρη της πόλης?Γιατί δεν εξηγείται, κάτι θα τους έκανες!χεχεχε!!! Δεν υπάρχουν αυτου του ειδους οι παρίες στην αληθινη ζωη μικρή μου...Ο καθενας οπως εσυ ενα δυο κολλητούς φιλους εχει, και αρκετους γνωστούς απο εκει και περα...Φιλια!
@ Iανος, Για να το λες εσύ αγαπητέ μου κάτι παραπάνω θα ξέρεις (επειδή είσαι πιο σοφός όχι τίποτα άλλο...).
Υ.Γ: Η μια παντρεύτηκε και πήγε να μείνει στην επαρχία και η άλλη μετακόμισε στην άλλη άκρη. Τι φταίω εγώ;
O "Νομίζω" με κάλυψε. Ομολογώ ότι αυτές τις αμερικάνικες σειρές (φιλαράκια, sex&the city, housewives)δεν τις παρακολουθώ παρόλλο που είδα 1-2 επεισόδια.. Εχουν άλλη νοοτροπία απο εμάς,επιφανειακή και με τάση να μη δυσαρεστούν τους άλλους προσαρμοζόμενοι όμως στην "ομάδα".
Στην Ελλάδα δε το κάνουμε αυτό. Δεν μας αρέσει το να ανήκουμε σε συρφετό και να συμβιβαζόμαστε. Κάνουμε που κάνουμε 1001 συμβιβασμούς στη δουλεια, στο σχολείο, ας μείνει η φιλία αμιγής. Λίγους αλλά καλούς φίλους.
@ Marina, συμφωνώ αγαπητή μου λίγους αλλά καλούς
Γεια, είσαι μπλογκ της εβδομάδας για το Athensville. Συνέχισε την εξαιρετική δουλειά! :-x
@ athensville, Αχ σε ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ. Με συγκινήσεις
Λοιπόν, έχω διδακτορικό στο Friends αλλά πέρα από αυτό... η φιλία είναι περίεργη φάση, όχι;
Είμαι στην ηλικία των Friends (στο τελευταίο τους season, πούρεψα να πάρει) και θα σου πω τι νομίζω, αν και συνήθως νομίζω ό,τι να'ναι...
Οι πιο πολλοί παλιοί και καλοί φίλοι μου δεν μένουν πια ούτε καν στην Ελλάδα, πρέπει να κάνω αιματηρές οικονομίες για να τους δω!! Μην σου πω καλύτερα τι πληρώνω στον ΟΤΕ... Ούτε εγώ έχω φίλους πια από το σχολείο - πλην γενικών κοινωνικών επαφών, βλέπε γάμοι, βαφτίσια, σε πέτυχα στον δρόμο κλπ. Οι πιο πολλοί φίλοι μου είναι άνθρωποι που τους ξέρω 5-10 χρόνια το πολύ. Αλλά 5-10 χρόνια είναι μια ζωή, πολύ συχνά.
Πάντως, δεν απέχουν και τόσο αυτά που λες από τη ζωή των Friends:
- πρώτον, κανένας τους δεν ήταν φίλος με τον άλλον από το σχολείο- αν εξαιρέσεις την Μόνικα και την Ρέιτσελ που δεν ήταν και τόσο φίλες, αν το εξετάσουμε εις βάθος! Η παρέα τους έδεσε στα 25.
- δεύτερον, όπως προείπα, έχω πουρέψει αλλά βγάζω χάλια λεφτά και έτσι συγκατοικώ - όπως και σχεδόν όλοι οι φίλοι μου αλλά και οι Friends.
- τρίτον, όλοι έχουμε θέματα με τους γονείς μας, λίγο ή πολύ, έχουμε μείνει άνεργοι, έχουμε απολυθεί κλπ κλπ, ακριβώς όπως οι
Friends.
κλπ κλπ κλπ
Το μόνο πρόβλημα είναι ρε γμτ ότι δεν ζούμε σε κωμική σειρά! Ό,τι δεν έχουμε από πριν το σενάριο, να ξέρουμε τι μας περιμένει στη γωνία και να πάμε από άλλον δρόμο - ή να πέσουμε με τα μούτρα, ανάλογα.
Αλλά από την άλλη, θα ήταν τρομερά βαρετά έτσι...
Μην στεναχωριέσαι όμως, μια ξηρασία έχει πέσει, τίποτα άλλο - όπου να'ναι, θα πέσει βροχούλα και όλα θα αλλάξουν. :)
Μου ειχαν πει οτι ισχυουν δυο πραγματα, και νομιζω πως αληθευει:"οι καλοι οι φιλοι μετρωνται στα δαχτυλα του ενος χεριου" και "μετα τα 30 δεν κανεις φιλους, μονο γνωστους. Οτι φιλιες ειναι να κανεις, τις αποκτας νωριτερα".
Οσο μεγαλωνεις και ωριμαζεις, τοσο περισσοτερο αλλαζουν τα πραγματα και οι προτεραιοτητες στη ζωη σου. Σκεφτεσαι το οικονομικο, τη δουλεια, οικογενεια κτλ. Οι καλες, βαθειες, γνησιες φιλεις ειναι αυτες που αποκτας στο σχολειο και στην μετεπειτα φαση, αμα πας σε καμια σχολη η' παν/μιο. Αλλα θελει αγωνα και απο τις δυο πλευρες για να κρατηθει η φιλια, καθως μεγαλωνοντας αλλαζουν και τα ενδιαφεροντα, φευγει ο ενας η' ο αλλος κτλ...
Panos
@ the backpacker, συμφωνώ μαζί σου αλλά είναι και μια απορία που με βαραίνει. Τι κάνεις όταν βλέπεις αυτούς που θεωρούσες φίλους (και οχι γνωστούς)να αλλάζουν και να γίνονται κάτι χειρότερο απ' αυτό που εσύ ήξερες; Η δική μου άποψη είναι ότι απλά φεύγεις (και φυσικά πετάς τόσα χρόνια φιλίας στα σκουπίδια).
Υ.Γ:Λες να αλλάξουν; Μακάρι
@ Panos, τι να πω, εγώ αν εξαιρέσει κανείς την φίλη μου την jo που μένει και μακριά... φίλες από το σχολείο δεν έχω. Τι να πω μπορεί να μην ήμουν αρκετά τυχερή ή μπορεί να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα... και να αρχίσω να κάνω τώρα φιλίες... ποτέ δεν είναι αργά
Ξενη,
θυμηθηκα τωρα ενα τραγουδι που ελεγε ο Βοσκοπουλος. Ξερεις, ο τυπος που δεν πληρωσε την εφορια για 20 τοσα χρονια:"Αν οι φιλοι σ' αγαπανε, τα τηλεφωνα χτυπανε".
Δεν ειναι μεγαλο προβλημα το οτι 2 φιλες σου μενουν μακρυα, εφοσον κρατατε επικοινωνια μεσω τηλεφωνων και μειλς.
Δεν κρατησα τους, ετσι κι αλλιως λιγοστους παιδικους μου φιλους απο δημοτικο και γυμνασιο, για αυτους ακριβως τους λογους, οτι δηλ. ουτε εκεινοι, ουτε εγω συνεχισαμε τις παρεες μας. Δεν το προσπαθησαμε. Μετα το γυμνασιο αλλαξα γειτονια και πηγα σε αλλο σχολειο. Απο εκει, φιλιες κρατησα μονο με εναν. Στη συνεχεια στη Σχολη μου, με με δυο τρια επιπλεον ατομα που συνεχιζουμε ακομα, και ας εχουν περασει καπου 10 χρονια. Σε αυτες τις τελευταιες περιπτωσεις ομως, συνεβει γιατι ειχαμε δεθει τοσο πολυ ως παρεα.
Εν κατακλειδι, οπως συμβαινει με ολον σχεδον τον κοσμο, εχω γνωρισει πολλους και πολλες ολα αυτα τα χρονια. Οι πραγματικοι μου φιλοι ομως ειναι λιγοι και καλοι. Και αν παλιοτερα προσωπικα στενοχωριομουνα, γιατι οι περισσοτεροι γνωριμοι μου, εβλεπαν την σχεση τους μαζι μου επιφανειακα, τωρα πλεον δεν με πειραζει. Οι λιγοι και καλοι μου φιλοι μου αρκουν, και ας μην συναντιομαστε τοσο συχνα πλεον, οσο θα θελαμε.
Panos
@ Panos, προφανώς εγώ είμαι στο μεταβατικό στάδιο της "στεναχώριας" και της διαπίστωσης ότι "τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή" στο θέμα της φιλίας. Anyway θα περάσει
Αχ Ξένη, μου βάζεις δύσκολα! Μακάρι να την γνώριζα την συνταγή και θα την ανέβαζα χτες στο ίντερνετ! Να σου πω, νομίζω ότι αυτό πάντα πονάει, όσες φορές κι αν συμβεί σε μια ζωή. Απλώς, κάθε φορά είναι λίγο πιο ήπια - το έχεις ξαναδεί το έργο βλέπεις και δεν εκπλήσσεσαι. Κι ο καθένας βρίσκει τον δικό του τρόπο να αντιμετωπίζει αυτά τα δυσάρεστα όσο καλύτερα μπορεί. Το λέω "κοινωνικό φροντιστήριο". Θα σου εξομολογηθώ κάτι. Με την κολλητή μου είχαμε διακοπή... διπλωματικών σχέσεων για 3 χρόνια για ένα χαζό πείσμα - ούτε καν τσακωθήκαμε δηλαδή για να καταλάβεις. Πλέον μου φαίνεται απίστευτο - όπως και σε εκείνη - αλλά το διάστημα αυτό δεν πέρασε μέρα που να μην την σκέφτομαι και να μην μου λείπει και να μην στεναχωριέμαι. Αλλά η φιλία προφανώς ήταν εκεί, για να είμαστε πάλι αγαπημένες. Δεν συνέβη έτσι με άλλους φίλους που είχα κι έχασα. Αλλά κάτι τέτοια είναι που με κάνουν να αισιοδοξώ. Όλα αλλάζουν - δηλαδή κοτζάμ Ηράκλειτος το είπε, τι να προσθέσω κι εγώ μια ταπεινή Backpacker!
:)
@ the backpacker, τι να πω καμιά φορά είναι καλύτερα να αλλάζουν τα πάντα διότι έτσι συνεχίζεται η ζωή. Εγώ πιστεύω οτι αν μια φίλια, σχέση ή οτιδήποτε δεν προχωράει ενώ έχεις δώσει ευκαιρίες τότε καλύτερα να μην υπάρχει πια
Τελικά δεν είσαι καθόλου "Ξένη", ξένη μου. Και εγώ, όπως πολύς κόσμος, μάλλον κάθε Σαββατοκύριακο το ίδιο σκέφτεται και βλέπει για πολλοστή φορά "τα Φιλαράκια". Περιττό να σου πώ ότι τα έχω ΚΑΙ σε dvd. Και ναι, δεν είναι μόνο οι ατάκες, είναι και η παρέα, μια παρέα που δεν υπάρχει το 2010, τουλάχιστον εγώ δεν την έχω. Και αν υπάρχει κάποιος γνωστός μου και υποστηρίζει ότι την έχει σου λέω με σιγουριά, ότι είμαι σε αυτή τη παρέα και ο ένας δουλεύει τον άλλο. Άστο να πάει, άστο. Και είναι μαγκιά να κρατήσεις φιλίες από το σχολείο σου και μπράβο.
Δημοσίευση σχολίου