Ένας χρόνος ανακατάταξης...

Τις πρώτες μέρες του 28ου έτους της ζωής μου τις πέρασα με μια καινούρια φίλη, η οποία είναι σχεδόν μια δεκαετία μικρότερη μου. Να πως καταβαίνει κανείς ότι μεγαλώνει… τα άτομα που είναι μια δεκαετία μικρότερα δεν φοράνε πλέον πάνες, δεν πάνε καν σχολείο. Μπορούν όμως να είναι καλοί συνομιλητές και φίλοι.

Αν λοιπόν, υιοθετήσουμε την άποψη ότι, απ’ οτιδήποτε που παθαίνουμε μαθαίνουμε τότε ο περασμένος χρόνο μου έμαθε πολλά.

Από τις 20 Ιουλίου του 2009 έως τις 20 Ιουλίου του 2010, μου ήρθαν σχεδόν τα πάνω κάτω σε ότι έχει να κάνει με ανθρώπινες σχέσεις. Ειδικά τους τελευταίους μήνες αισθάνθηκα ότι τόσο καιρό μου είχαν δέσει τα μάτια και δεν έβλεπα (ή καλύτερα δεν ήθελα να δω). Πραγματικά ήθελα να πιστέψω ότι όλα πάνε καλά σε πολλούς τομείς αλλά δεν πήγαιναν. Μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και όλα πήραν το τέλος που τους άξιζε.

Και πως δίνει κανείς τέλος σε άτομα ή καταστάσεις που θεωρεί σταθμούς; Εύκολα και γρήγορα πριν αρχίζουν και δημιουργούνται απωθημένα, είναι η σωστή απάντηση αν και όπως είναι φυσικό όλο αυτό περιλαμβάνει πολύ πόνο.

Υπήρχαν άτομα στο παρελθόν που θεωρούσα πρότυπα και ήθελα να τα μιμηθώ. Φέτος, λοιπόν, που προσπάθησα να τα πλησιάζω (και να δω κάτω από την βιτρίνα) παρατήρησα ότι δεν υπάρχει το ιδανικό (όσο και να το θέλουμε) και ότι πολλές φορές αυτό που βλέπουμε ως ιδανικό είναι χειρότερο απ’ ότι μπορούμε να φανταστούμε. Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να είναι ιδανικό.

Μια βασική διαδικασία για να πάει κανείς παρακάτω, όπως είχα διαβάσει κάπου, είναι να συγχωρήσει. Μόνο έτσι δεν κουβαλάει «βάρη» και μπορεί να δεχτεί το παρακάτω χωρίς προκαταλήψεις και κόμπλεξ.

Εγώ, αυτό το χρόνο, κατάφερα σε σημαντικό βαθμό να αδειάσω τον «σάκο» της ψυχής μου και να προχωρήσω ελαφρύτερη. Κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να κρατάς κακία σε άτομα που σφίγγουν δυνατά το λουρί που η κοινωνία, ο περίγυρος ή ο ίδιος ο εαυτός τους, τους έβαλε και αυτοπεριορίζονται…. λέγοντας από μέσα και απ’ έξω τους «αυτό δεν πρέπει να το κάνω… τι θα πει ο κόσμος». Ή σε άτομα που πιστεύουν ότι για όλα τα δεινά που τους συμβαίνουν φταίει, η μάνα, ο πατέρα, η, π….α κοινωνία, το δημόσιο, η κυβέρνηση, οι σκοτεινές δυνάμεις, οι μυστικές αδελφότητες αλλά ποτέ εκείνοι.

Τέτοια άτομα μόνο με συμπάθεια είναι κάλο να τα δει κανείς. Βλέποντας την πραγματικότητα, η οποία μας βεβαιώνει ότι έχουμε μόνο μια ζωή (τουλάχιστον δεν έχουμε ακόμη αποδείξεις για δεύτερη ή τρίτη) άρα έχουμε μόνο μια ευκαιρία να κάνουμε οτιδήποτε, τότε όλα τα άλλα είναι περιττά.

Ένα άλλο σημαντικό «κατόρθωμά» μου για φέτος ήταν να αντιμετωπίσω με επιτυχία τις αποτυχίες μου (τις οποίες πρώτα τις αναγνώρισα, με πολύ πόνο φυσικά). Το να δεις στον «καθρέφτη» τα λάθη σου και να τα αναγνωρίζεις, να τα δεχτείς και ύστερα να τους δώσεις τον χώρο που τους αξίζει ήταν μια διαδικασία που ήξερα ότι πρέπει να γίνει και φέτος έκανα μια καλή αρχή.

Ποια είναι τα αισιόδοξα μηνύματα που πήρα; Ήταν πολλά και πιστεύω ότι άξιζαν τον κόπο. Θυμήθηκα, και είδα στην πράξη το ρητό που λέει ότι κάθε τέλος είναι μια καινούρια αρχή, πράγμα που ξεχνάμε μεγαλώνοντας και βλέπουμε όλα γύρω μας να στενεύουν.

Ο κόσμος είναι πάντα εκεί εξω και πάντα περιμένει να τον «κατακτήσουμε» (όπως θέλει ο καθένας να ερμηνεύσει την κατάκτηση). Έμαθα επίσης ότι μπορεί κανείς να ζήσει μια χαρά χωρίς τις παλιές του συνήθειες, τα παλιά του κολλήματα, τις παλιές του φιλίες, απλά δεν το ξέρει μέχρι να δοκιμάσει.

Έμαθα επίσης ότι όταν χειρίζεσαι καλά τα «άσχημα» πράγματα (ακόμη και μια κρίση, σε οποιονδήποτε τομέα) μόνο σε καλό μπορεί να σου βγει.

Τέλος, ανακάλυψα ότι μια ανακατάταξη των πραγμάτων ανά τακτά χρονικά διαστήματα μπορεί να δώσει λύσεις σε πολλά προβλήματα που μας είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε.