Ένας Αύγουστος βαρύς και ασήκωτος

Δεν ξέρω γιατί αλλά φέτος η ζέστη με έχει λιώσει. Με έχει κάνει ένα με το πάτωμα. Αν κάποιος άνοιγε το κεφάλι μου είμαι σίγουρη ότι θα έβρισκε μέσα χαλασμένο πουρέ.

Σέρνομαι για να πάω στην δουλειά, σέρνομαι για να γυρίσω. Το περίεργο βέβαια είναι ότι μια ολόκληρη πόλη σέρνεται. Μη σου τύχη και χρειαστεί να πας σε δημόσια υπηρεσία διότι την έβαψες. Εκεί σέρνονταν πάντα τα πράγματα, τον Αύγουστο δε κολλάνε…. σαν γλίτσα σε παπούτσι.

Τώρα που είπα δημόσιες υπηρεσίες θυμήθηκα ότι την τελευταία φορά που πήγα στο ΙΚΑ πρόσεξα κάτι τρελό, ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν το ίδιο βαριεστημένο ύφος. Χειμώνα καλοκαίρι. Έχουν το ύφος του ανθρώπου που κάποιος τον ξύπνησε Κυριακή πρωί χτυπώντας του την πόρτα με κλοτσιές και του ζήτησε να του κάνει ανάλυση της κβαντομηχανικής.

Που να οφείλεται τόση βαριεστιμάρα άραγε; Μήπως στο γεγονός ότι είναι μόνιμοι και δεν τους καίεται καρφί για την δουλειά τους; Ή μήπως απλά βαριούνται την ζωή τους και ζουν για την πρώτη του μηνός που πέφτει ο μισθός;

Θα μου πεις, εσύ τα λες αυτά που ένα από τα πρότυπά σου δουλεύει στο Δημόσιο; Ναι, αλλά το πρότυπο μου εκτός από δημόσιος υπάλληλος είναι και 150 άλλα πράγματα συγχρόνως. Είναι καλή μάνα, άψογη επαγγελματίας, ασχολείται με πολλά πράγματα συγχρόνως και τα καταφέρνει περίφημα σε όλα και πάντα έχει ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα να σου προσφέρει ότι και να της συμβαίνει.

Άρα όταν αναφέρομαι στου δημοσίους υπαλλήλους δεν εννοώ όλους όσους δουλεύουν στο Δημόσιο, αλλά εκείνους που όταν τους βλέπεις στο δρόμο, στην καφετέρια, στην ουρά ή όπου αλλού μπορείς να καταλάβεις ότι είναι γεννημένοι «δημόσιοι υπάλληλοι »… .

Βαρύς ο φετινός Αύγουστος, τόσο βαρύς που έχω την αίσθηση ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. Ότι θα υπάρχει πάντα αυτή η αφόρητη ζέστη, ότι θα ιδρώνουμε συνέχεια, ότι όσοι παίρνουμε τα ΜΜΜ θα ανεχόμαστε επ’ αόριστον την ιδρωτίλα του διπλανού, ότι η ουρά στο ΙΚΑ θα περάσει στην αιωνιότητα και πάει λέγοντας.

Και εκεί λοιπόν που κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα σε αυτή την πόλη, ένα γατί έρχεται να σου επιβεβαιώσει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ένα βράδυ που με έδερναν οι κλασσικές αϋπνίες λόγω καύσωνα, ακούω ένα απελπισμένο κλάμα μωρού. Μετά από λίγο διαπιστώνω ότι δεν είναι μωρό αλλά ένα γατί από την διπλανή μονοκατοικία. Ο ήχος ήταν το κάτι άλλο. Πήγαινε κάπως έτσι: μαουουουουου- ου ου ου, πρέπει να πέρασε μισή ώρα ουρλιαχτού γάτας και τα νεύρα μου είχαν γίνει κορδέλες.

Εκείνη την μισή ώρα θυμήθηκα την γιαγιά μου που μου έλεγε ότι όταν η γάτα κάνει σαν μωρό ψάχνει για σύζυγο. Η συγκεκριμένη γάτα πρέπει να ήταν πολύ απελπισμένη για σύζυγο αν έκρινα από το νιαούρισμά της.

Σε μια πόλη (για να μην πω χώρα) που -με φόντο την ζέστη και την άθλια οικονομική κατάσταση που απαιτεί αυξήσεις στα πάντα- δεν έχει όρεξη για τίποτα, μια γάτα έχει ορέξεις και το φωνάζει νυχτιάτικα με θράσος.

Ίσως λόγω του πρωινού ξυπνήματος που με περίμενε ή λόγω ζήλιας που δεν είχα την ίδια διάθεση με εκείνη πήρα ένα μανταλάκι από την μπουγάδα της μάνας μου και της το έριξα μήπως και έβγαζε το σκασμό νυχτιάτικα.

Στην αρχή αισθάνθηκα τύψεις που την έδιωξα άλλα μόλις άκουσα από το πιο πάνω διαμέρισμα έναν άνδρα να λέει στην γυναίκα του: «Επιτέλους έσκασε το βρώμόγατο να κοιμηθούμε», αισθάνθηκα ότι δεν είμαι η μόνη βαριεστημένη που έχει ξεμείνει Αύγουστο στην Αθήνα.

Υ.Γ: (Δεν μπορούσα να μην κάνω τον συνειρμό) Φαντάσου οι γυναίκες να συμπεριφέρονταν σαν τις γάτες και να ανέβαιναν, σε κεραμίδια, δέντρα ή ταράτσες και να νιαουρίσουν ζητώντας "σύζυγο". Να γυρνάνε πρωί, λέει, εξαντλημένες και να ρωτάει η μια την άλλη "Τι έγινε βρήκες τίποτα;", "Μπα, τίποτα . Πάει χάλασαν οι άνδρες" να απαντάει η δεύτερη.