OUT OF TIME

Τον τελευταίο καιρό έχω πολύ ελεύθερο χρόνο. Τόσο πολύ που η μέρα μου, μου φαίνεται τεράστια, όπως τότε στο χωριό όταν ήμουν 4 ετών. Ήταν τόσο μεγάλη η μέρα που έμοιαζε χρόνος ολόκληρος η ανατολή από την δύση του ηλίου. Ήταν τα χρόνια της αθωότητας που τα πάντα είχαν ενδιαφέρον και άξιζαν την προσοχή μου. Ήταν τα πάντα καινούρια.

Λόγω της ελευθερίας του χρόνου (που ισούται σαφώς με την έλλειψη του χρήματος. Αυτό είναι αυτονόητο) έχω αρχίσει να παρατηρώ πράγματα που πριν δεν παρατηρούσα.

Στην περιοχή που ζω υπάρχουν πολλοί μετανάστες. Είναι τόσο ήρεμες οι φάτσες τους που αναρωτιέσαι γιατί. Αυτούς δεν τους έχει επηρεάσει η κρίση; Η απάντηση ήρθε από το σουβλατζίδικο της γειτονιάς μου. Εκεί εργάζεται μια όμορφη ξανθιά κοπέλα από την Ρωσία. Είναι τόσο γλυκομίλητη και χαιρετιέται σχεδόν με όλο τον κόσμο που περνάει έξω από τα μαγαζί που δουλεύει. Μια μέρα που πέρασα από ‘κει μου έλεγε πόσο πολύ χαρούμενη ήταν διότι στην άδειά της πήγε και είδε τους γονείς της στην Ρωσία, (πράγμα που κάνει πολύ σπάνια καθώς το ταξίδι κοστίζει ακριβά). Κατά λέξη μου είπε: «Αυτή την μια βδομάδα που ήμουν μαζί τους αισθάνθηκα σαν να μου χάριζαν όλα τα λεφτά του κόσμου. Πέρασα τόσο, μα τόσο ωραία που τώρα μπορώ να αντέξω τα πάντα». Ήταν απίστευτο το πόσο ευτυχισμένη έδειχνε. Πραγματικά σαν να είχε κερδίσει το λαχείο.

Όταν μιλήσαμε για την κρίση, μου είπε κάτι τόσο αληθινό που κατάλαβα γιατί οι μετανάστες δεν έχουν το άγχος της κρίσης όσο οι Έλληνες. Μου είπε ότι για εκείνη (και προφανώς και για όλους τους μετανάστες) η κρίση ήταν καθημερινότητα από τότε που γεννήθηκαν. Δεν χάνουν τίποτα διότι δεν έχουν τίποτα. Και το «τίποτα» δεν μπορεί να σου το πάρει καμία τράπεζα και καμία κυβέρνηση. Το «τίποτα» είναι άχρηστο για τους άλλους αλλά πολύ χρήσιμο για όσους μπορούν να συνειδητοποιήσουν «τι έχουν». Άλλωστε δεν είναι τυχαία η φράση «Ταπί και ψύχραιμος». Κάτι ήξερε αυτός που την πρωτοείπε.

Σε μια στιγμή που όλοι αγχώνονται για το αύριο, για κάποιο ανεξήγητο λόγο εγώ δεν το κάνω. Έχασα την δεύτερη part time δουλειά μου και πραγματικά δεν αισθάνθηκα ίχνος λύπης. Σίγουρα δεν ήταν η δουλειά των ονείρων μου αλλά σε αυτή την κρίση ακόμη και οι δουλειές του ποδαριού έχουν γίνει δυσεύρετες.

Ξέρω ότι αν δεν βρω άμεσα μια άλλη δουλειά του χρόνου τον Σεπτέμβρη δεν θα μπορέσω να πληρώσω τα δίδακτρα της σχολής (ΕΑΠ) αλλά παρ’ όλα αυτά αρνούμαι να αγχωθώ.

Τις προάλλες πέτυχα στο μετρό έναν φίλο, ο οποίος μου έλεγε πόσο πολύ χρόνο του τρώει η δουλειά του (μια δουλειά που θα μπορούσε κάποιος να πει με σιγουριά ότι ανήκει στις δουλείες των ονείρων) και δεν έχει χρόνο ούτε να κοιμηθεί. Γελώντας, καθώς βρίσκομαι στην «άλλη όχθη», του έλεγα ότι εγώ αισθάνομαι σαν μαθήτρια. Διαβάζω, γράφω, βγαίνω με τις φίλες μου, βλέπω ταινίες (Προφήτης, Notebook, Η τελευταία έξοδος Rita Hayworth) κάνω πράγματα που δεν χρειάζεται να έχεις πολλά λεφτά για να τα κάνεις αλλά και που με κάνουν να αισθάνομαι καλά. Κάνω φυσικά και μια δουλειά λίγων ωρών που απλά μου καλύπτει τα πολύ βασικά προσωπικά έξοδά.

Δεν ξέρω γιατί αλλά κάποιος ανεξήγητος μηχανισμός μέσα μου με βγάζει έξω από τον χρόνο και με κάνει «παρατηρητή». Αισθάνομαι ότι όλοι τρέχουν και εγώ κάθομαι ήρεμη και αμέτοχη σε μια γωνία και τους κοιτάω. Χωρίς να συμμετέχω σε όλη αυτή την τρέλα. Σαν να μην με αφορά. Για την ώρα απολαμβάνω την ηρεμία. Δεν ξέρω μετά τι θα γίνει…. Θα μου πεις και ποιος ξέρει μετά τι θα γίνει; Ούτε αυτοί που αγχώνονται, ούτε αυτοί που στεναχωριούνται ξέρουν.