«Και ο άγιος φοβέρα θέλει»

Την πρώτη μέρα του νέου χρόνου μου έπεσε το φλουρί. Την τρίτη μέρα, μου έπεσε η περαίωση (στο κεφάλι). Το χαρτί έγραφε αναλυτικά τι χρώσταγα στην εφορία και κατέληγε ότι έπρεπε να τους δώσω, λέει, 2.000 ευρώ αλλά μου έκαναν έκπτωση (με συμπάθησαν φαίνεται) και πλέον χρωστάω μόνο 1850 ευρώ. Μα τι καλές ψυχές… μου έκαναν έκπτωση χωρίς καν να τους κάνω παζάρια.

Την επόμενη μέρα με πόνο στην καρδιά και πολύ χαρτούρα στην τσάντα πήρα την επώδυνη απόφαση να πάω στην ΔΟΥ στην οποία ανήκω. Μόνο με την σκέψη ότι θα πάω στην εφορία, η μέρα μου είχε χαλάσει από το πρωί και η φάτσα μου πρέπει να ήταν πολύ στραβωμένη αν κρίνω από τα σχόλια των συναδέλφων στην δουλειά.

Μπαίνοντας στο ασανσέρ του κτηρίου στο οποίο στεγάζεται η εφορία, είδα άλλους πέντε νοματαίους με την ίδια στραβωμένη φάτσα. Ήμασταν όλοι λες και πηγαίναμε για σφαγή. Στον πέμπτο όροφο τα πράγματα ήταν ήρεμα. Τέσσερα άτομα μπροστά μου και ο τύπος μπροστά στο ταμείο έβριζε θεούς και δαίμονες. Συνηθισμένη κατάσταση για πρωινό στην εφορία. Το ασυνήθιστο ήταν που ενώ ο τύπος έβριζε κανένας υπάλληλος δεν μιλούσε. Είχαν βγάλει όλοι τους τον σκασμό. Μετά από ένα 5λέπτο περίπου είχα βρεθεί μπροστά στο ταμείο. Απίστευτο, είχε φτάσει κιόλας η σειρά μου.

Η κυρία με καλημέρισε, πάντα τυπικά, και όταν της είπα για ποιο λόγο είχα πάει εκεί έβγαλε 5 χαρτιά για να συμπληρώσω και μου είπε ότι έπρεπε να πάω στον 2^ο, 3^ο όροφο και μετά να πάω πάλι στην στον 5^ο όροφο για να ορίσουν έναν ελεγκτή έτσι ώστε να γίνει ο έλεγχος και μετά το «κλείσιμο των βιβλίων».

Ήταν εκείνη η στιγμή που καταράστηκα την ώρα και την στιγμή που είχα ανοίξει αυτά τα βιβλία για να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας (τα οποία και πότε δεν χρησιμοποίησα και παρ' όλα αυτά η εφορία έγραφε κανονικά...).

Αφού συμπλήρωσα τα χαρτιά πήγα στον 2^ο όροφο. Εκεί ήταν ένας μεγάλος σε ηλικία κύριος. Ευγενικός μέχρι αηδίας (δεν κάνω πλάκα). Αφού τελείωσαν οι δυο που ήταν πριν από μένα, υπομονετικά άρχισε να μου εξηγήσει τι πρέπει να κάνουμε και γιατί. Μου έλεγε για παράδειγμα, αυτό το κάνουμε διότι θα ακυρώσουμε το άλλο. Μέσα σε 10 λεπτά είχα τελειώσει.

Η επόμενη στάση ήταν στον 3^ο όροφο. Εκεί δεν υπήρχε κανείς στο ταμείο. Μόλις πήγα ο 45ρης κύριος με τα μικροσκοπικά γυαλιά με εξυπηρέτησε αμέσως. Λίγο πριν τελειώσω, μπαίνει πίσω από το γραφείο ένας παππούς, γύρω στα 65 καλοντυμένος, και άρχισε να φωνάζει. «Ανάθεμα τους Ούννους που μας κουβαληθήκαν εδώ. Τους ξανθούς ξυλοκόπους που μας κάθισαν στον σβέρκο. Δεν άφησαν τίποτα όρθιο οι αναθεματισμένοι». Ο εφοριακός μια κοίταγε εκείνον και μια εμένα και γέλαγε χωρίς να του πει τίποτα (δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα γινόταν αυτό ποτέ στην εφορία και οι εφοριακοί θα σωπαίνουν. Μου φαινόταν σαν επιστημονική φαντασία).

Μόλις τελείωσε το κήρυγμα ο παππούς, μπήκε και η τελευταία υπογραφή και πήρα το δρόμο για το τελευταίο γραφείο. Και εκεί δεν υπήρχε κανείς πριν από μένα. Ο συγκεκριμένος κύριος είχε λευκά μαλλιά και κατάμαυρα φρύδια. Ήταν ίδιος ο Πρέκας ο ηθοποιός. Αφού τον χαιρέτησα του έδωσα τα χαρτιά. Εκείνος κοιτώντας πάντα κάτω λέει: «Είστε αρκετά όμορφη».

Κοιτάω τριγύρω, κανείς. Τον ρωτάω: «Σε μένα μιλήσατε;». Εκείνος πάντα σοβαρός και κοιτάζοντας κάτω τα χαρτιά λέει: «Όχι στον ταμεία απέναντι. Σε σας φυσικά. Βρίσκω ότι έχετε μια… έτσι θηλυκότητα. Σας βρίσκω αρκετά όμορφη. Όχι πολύ όμως.»

Ο Χριστός, η Παναγιά και οι 12 Απόστολοι μαζί, o “Πρέκας” της εφορίας μου έκανε κόρτε. Και μη χειρότερα.

«Να ‘στε καλά» του είπα ευγενικά.

Μετά από λίγο μου λέει: «Γιατί με λατινικά το όνομά σας; Ξένη είστε;»

Άντε πάλι το ίδιο τροπάρι. Μόλις του είπα από πού είμαι η αντίδρασή ήταν λες και κάποιος του είχε πάρει την μπουκιά από το στόμα. «Μα τι είναι αυτά; Άκου Έλληνας Ομογενείς από την Αλβανία; Ή Αλβανός είναι κάποιος ή Έλληνας», είπε όλο νεύρα.

«Τι να σας πω», ανταποκρίθηκα, «αυτό δεν το λέω εγώ η ταυτότητά μου το λέει που έχει εκδοθεί από την Ελληνική Αστυνομία».

«Βλακείες. Η Αστυνομία δεν ξέρει την τύφλα της. Τους έχουν κάνει όλους Έλληνες», είπε ψάχνοντας κάτι στο συρτάρι του γραφείου του.

«Εμένα μια φορά», του απάντησα, «δεν με έχουν κάνει. Είμαι ακόμη με την ταυτότητα ομογενούς».

«Να σας ρωτήσω κάτι άλλο. Που μένετε;» μου είπε δίνοντάς μου τα χαρτιά. Του είπα όλη την διεύθυνση μαζί και τον ταχυδρομικό κώδικα.

«Δεν σας ρωτάω για υπηρεσιακούς λόγους. Σας ρωτάω… ξέρετε, μετά αν θέλετε να πάμε για φαγητό ή για ποτό», είπε πάντα σοβαρός.

Εγώ μην ξέροντας πώς να συμπεριφερθώ (ήμουν και στην εφορία…) τον κοίταξα με απορία. Τότε γέλασε και είπε «Αστειεύομαι φυσικά. Καλή σας ημέρα»

Είχα πάει συνολικά σε 3 ορόφους και 4 γραφεία μεσημέρι Δευτέρας στην εφορία και είχα τελειώσει μέσα σε ένα μισάωρο. Αν αυτό μου το έλεγαν πριν από μερικά χρόνια θα μου φαινόταν σαν ανέκδοτο. Και αναρωτιέμαι έπρεπε να έρθουν απ’ έξω να μας βάλουν σε τάξη; Έπρεπε να κοπούν επιδόματα, μισθοί και να επικρατήσει πανικός για να κάνουν οι δημόσιο υπάλληλοι την δουλειά τους όπως πρέπει; Εδώ ταιριάζει αυτό που λένε: «Και ο άγιος φοβέρα θέλει».