Διαβάζοντας περιοδικά και εφημερίδες (κυρίως free press) παντού βλέπω να γίνεται αφιέρωμα στην ευτυχία και το νόημα της ζωής. Ξαφνικά από τα πρωτοσέλιδα πήραν πόδι οι τύποι που έκαναν επίδειξη του πλούτου τους (ακριβά αυτοκίνητα, γκόμενες δίμετρες, επώνυμα ρούχα, μεγάλα σπίτια κ.λπ.) και τώρα πλέον είναι της μόδας οι πιο συνειδητοποιημένοι άνθρωποι. Εκείνοι που δεν μετρούν την ευτυχία με τα τετραγωνικά της βίλας τους αλλά με τις απλές και ανθρώπινες εμπειρίες.
Ένας φίλος μου λέει ότι ο πανικός που βλέπουμε να επικρατεί παντού οφείλεται (όχι τόσο στην έλλειψη αγαθών πρώτης ανάγκης) άλλα στο γεγονός ότι η «κρούστα» του καταναλωτισμού, που μας κάλυπτε τόσα χρόνια έφυγε και μείναμε «γυμνοί» και «άδειοι».
Και το «γυμνό» κάπως μπορεί να καλυφθεί το «άδειο» όμως, είναι δύσκολο να γεμίσει από την μία μέρα στην άλλη. Έτσι, μεγάλα περιοδικά κάνουν λόγο για το νόημα της ζωής το οποίο, δεν οφείλεται (πλέον) στην απόκτηση πλούτου αλλά στα μικρά και σημαντικά που ξεχωρίζουν ένα «ευτυχισμένο- επιτυχημένο» άνθρωπο… Δεν είναι τυχαίο που αντί για επιχειρηματίες στα περιοδικά πλέον εμφανίζονται πιτσιρικάδες που με δουλειά και τύχη ανέδειξαν τις πρωτοποριακές ιδέες τους και η φήμη τους ξεπέρασε τα σύνορα. Παντού λοιπόν, αναζητούνται «ήρωες». Αναζητούνται εκείνοι που θα δώσουν το παράδειγμα για να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι.
Πριν από καιρό έτυχε να συνεργαστώ με έναν κύριο που πριν από λίγα χρόνια βγήκε στην σύνταξη. Παρ’ όλο που δεν έχει σπουδάσει τίποτα όταν μιλάει κανείς μαζί του έχει την αίσθηση ότι μιλάει με πανεπιστημιακό. Εκτός από το να διαβάζει βιβλία, ζωγραφίζει και παρακολουθεί μαθήματα κατασκευής κοσμημάτων.
Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση μια μικρή αλλά σημαντική κίνηση που είχε κάνει. Στην πολυκατοικία που μένει το ασανσέρ χωράει μόνο δυο άτομα αλλά αυτό δεν αναγράφεται πουθενά (λόγω παλαιότητας της πολυκατοικίας έχει σβηστεί). Εκείνος λοιπόν, πήρε την πρωτοβουλία (χωρίς να είναι ο διαχειριστής) να τυπώσει αυτοκόλλητα, τα οποία ανέγραφαν πόσα άτομα χωράει το ασανσέρ και τα κόλλησε σε όλους τους ορόφους. Μετά από λίγο καιρό κάποιοι (προφανώς ανεγκέφαλοι) είχαν αρχίσει να ξεκολλάγανε τα αυτοκόλλητα αυτά. Όταν το είδα αυτό είπα στην σύζυγό του, ότι το συγκεκριμένο γεγονός μου την δίνει στα νεύρα. Καλά που δεν φτιάχνουν τίποτα αλλά είναι ανάγκη να χαλάνε; Η σύζυγός του χαμογελώντας και χωρίς θυμό μου είπε: «Ο άνδρας μου έχει φτιάξει πολλά αυτοκόλλητα. Όρεξη να έχουν να ξεκολλάνε…».
Παραδείγματα, λοιπόν, υπάρχουν και δεν είναι ανάγκη να ψάξει κανείς μόνο στα περιοδικά, στις εφημερίδες ή στην TV για αν τα βρει. Μπορεί αν ρίξει μια ματιά δίπλα του να δει κάτι αξιόλογο. Άλλωστε όπως λέει και ο vrypan, «οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν πράγματα δεν φωνάζουν τόσο δυνατά».
11 σχόλια:
Καλημερα Ξενη,
την προσοχη μου τραβηξε η φραση σου "Ξαφνικά από τα πρωτοσέλιδα πήραν πόδι οι τύποι που έκαναν επίδειξη του πλούτου τους (ακριβά αυτοκίνητα, γκόμενες δίμετρες, επώνυμα ρούχα, μεγάλα σπίτια κ.λπ.) και τώρα πλέον είναι της μόδας οι πιο συνειδητοποιημένοι άνθρωποι"
Ειχα και εγω την ιδια απορια και το συζητησα με φιλους μου. Αναρωτηθηκαμε, μηπως ο λογος που καποιες φυλλαδες δεν διαφημιζουν τους λουλουδοπολεμους των νεοπλουτων στα σκυλαδικα εχει περισσοτερο να κανει με το οτι καποια Μ. Μ. Ε. θελουν να περασουν μια συγκεκριμενη γραμμη. Μηπως δεν θελουν να εξοργισουν ακομη περισσοτερο τον ηδη εξοργισμενο απλο κοσμο, με το να διαφημιζουν αυτα τα ατομα. Μιας και ζουμε σε εποχες οικονομικης κρισης, δεν ειναι πλεον προς το συμφερον των Μ. Μ. Ε. να ριχνουν κι αλλο λαδι στη φωτια, αλλα να χαλιναγωγουν τις μαζες. Συνειδητοποιημενους τυπου Ζακερμπεργκ προβαλαν ανεκαθεν, απλα τωρα, λογω της κρισης, τους τοποθετουν στο προσκηνιο.
Χαιρετισμους,
Χαρης
To νόημα της ζωής και την ευτυχία δεν θα τη βρεις σε κανένα περιοδικό ή βιβλίο. Ωραίο άρθρο ξένη.
@ Χάρη: "Συνειδητοποιημενους τυπου Ζακερμπεργκ προβαλαν ανεκαθεν, απλα τωρα, λογω της κρισης, τους τοποθετουν στο προσκηνιο."
Όντως έχει απόλυτο δίκαιο. Και οτι δεν τους παίρνει πια να πουλάνε το παλιό πρότυπο
@ Ex Estrella,
Σε ευχαριστώ πολύ αγαπητή μου. Βασικά πιστεύω ότι η ζωή δεν έχει κάποιο νόημα ή σκοπό (και γιατί να έχει άλλωστε;). Δεν γεννηθήκαμε για κάποιο σκοπό πιστεύω. Γεννηθήκαμε για να ζήσουμε. Απλά.
Για να δεις δίπλα σου κάτι αξιόλογο, πρέπει να έχεις την διάθεση να το δεις. Πολλοί από εμάς κοιτάζουμε, χωρίς να βλέπουμε. Οπως επίσης, για να παραδειγματιστείς από κάποιον ή κάτι, πρέπει να το θες. Πολλοί από εμάς, είμαστε τόσο κλεισμένοι στην καθημερινότητά μας και τα "δικά μας" που δεν μας ενδιαφέρουν τα παραδείγματα.
Ζώντας τα τελευταία χρόνια σε μια χώρα που όσο και να ψάξεις, δεν βρίσκεις ιλουστρασιόν περιτύλιγμα, συμφωνώ με το ότι όταν θες να κάνεις πράγματα δεν έχεις λόγο να το φωνάξεις. Γιατί πολύ απλά το κάνεις επειδή το νοιώθεις, δεν το κάνεις για να μπεις σε περιοδικό ή να εισπράξεις επαίνους.
Πιστεύω ότι πέραν της οικονομικής κρίσης, η αλλαγή που συντελείται σήμερα στις κοινωνίες μας είναι ότι γίνονται πιο ανθρωποκεντρικές. Ο άνθρωπος αναγκάζεται πια να κοιτάξει μέσα του. Από αυτό, σίγουρα θα βγει κάτι καλό.
(Μάλλον κάπου το έχασα το θέμα στον σχολιασμό...)
@ Giorgia. Συμφωνώ ίσως τώρα ήρθε ο καιρός να θέλουμε να δούμε...
ΛΕΥΚΗ ΚΟΛΛΑ...SO WHAT?
http://anisixos.blogspot.com/2011/02/so-what.html
«οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν πράγματα δεν φωνάζουν τόσο δυνατά». Πόσο μου άρεσε αυτό το απόφθεγμα!
@ Meropi. Του Παναγιώτης Βρυώνη είναι. Από κείμενό του το πήρα. Όντως ωραίο και αληθινό.
Πολύ αληθινό! Δεν θα είχα να προσθέσω κάτι. Μπράβα!
@ Heliotypon, Σε ευχαριστώ πολύ
Δημοσίευση σχολίου