Πρέπει να είχαν περάσει τρείς στάσεις του μετρό και στο πεδίο όρασης μου υπήρξε μόνο το απέναντι άδειο κάθισμα. Δεν είχα όρεξη να γυρίσω το κεφάλι μου ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Μετά από ξενύχτη για να τελειώσω την εργασία στο μάθημα της Φιλοσοφίας και μετά τη δουλειά ήταν δύσκολο να κάνω οποιαδήποτε κίνηση.
Στην στάση του Συντάγματος, απέναντι μου κάθισε μια νεαρή, πάνω κάτω στην ηλικία μου. Ντυμένη με ρούχα ακριβά και –δεν ξέρω αν μου φάνηκε λόγω κούρασης- αλλά πρέπει τα ρούχα της να ήταν και πολύχρωμα. Επίσης για μεσημέρι είχε βαφτεί, μάλλον, αρκετά έντονα. Φορούσε και γυαλιά ηλίου και πρέπει να με έβλεπε που την παρατηρούσα.
Στην επόμενη στάση το βαγόνι γέμισε και εκτός από τους επιβάτες μπήκε και ένα πιτσιρίκι με μια φυσαρμόνικα και άρχισε να παίζει μουσική και να τραγουδάει το «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία» (στοίχος και αυτός…. Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία. Σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ. Δηλαδή αν ήταν άλλη δεν θα την αγαπούσε; Τι να πω; Άβυσσος η ψυχή του καλλιτέχνη). Γύρισα το κεφάλι μου να δω τον πιτσιρικό και είδα ένα παιδάκι με έκφραση ενήλικα που περιμένει να τελειώσει το 8ώρο και να πάει σπίτι του. Σκεφτόμουν ότι για να ανοίξεις ένα περίπτερο και να πουλάς τσίχλες χρειάζεσαι 100 χαρτιά και δικαιολογητικά από Δήμους, Νομαρχίες και άλλες υπηρεσίες. Για να φέρεις στον κόσμο έναν άνθρωπο και να έχεις την ευθύνη για εκείνον δεν χρειάζεσαι απολύτως τίποτα και από κανένα. Πόσο απάνθρωπο μπορεί να είναι αυτό; Το κάθε ανθρωπόμορφο κτήνος μπορεί να φέρει στο κόσμο ένα παιδάκι και να το βασανίζει, να το εκμεταλλεύεται και να του καταστρέψει την ζωή.
Κάπου είχα διαβάσει ότι τα παιδιά που πέφτουν θύματα παιδικής εργασίας όταν μεγαλώνουν έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν προβατική συμπεριφορά. Πάντα αναρωτιόμουν, οι αρμόδιες υπηρεσίες (κοινωνικοί λειτουργοί κ.λπ.) δεν τα βλέπουν αυτού του είδους τα φαινόμενα; Δεν υπάρχει κάποιος, που όταν βλέπει παιδιά σε φανάρια ή σε ΜΜΜ να ζητιανεύουν, να μπορεί να επιληφθεί του θέματος; (Ρητορική ήταν η ερώτηση δεν περιμένω καμιά απάντηση).
Όσο εγώ σκεφτόμουν όλα αυτά, η απέναντι νεαρά έβγαλε το πορτοφόλι της και έδωσε ψιλά στο πιτσιρίκι. Σχεδόν χωρίς να το πολυσκεφτώ της είπα: «Δεν είναι ωραίο αυτό που κάνατε. Δεν νομίζω ότι βοηθάτε καμιά κατάσταση με το να δίνετε ψιλά σε αυτά τα παιδιά.»
Μόλις συνειδητοποίησα τι είπα σε μια άγνωστη, σκέφτηκα ότι το πιο πιθανό είναι να μου πει: «Και τι σε κόφτει εσένα κυρά μου. Αι κοίτα την δουλειά σου». Και θα είχε και δίκαιο. Από πού και ως που της απευθύνω τον λόγο. Την ήξερα και από χθες;
Και όμως εκείνη κάθε άλλο παρά επιθετική ήταν. Σκέφτηκε και μετά από δευτερόλεπτα μου είπε: «Ξέρω έχετε δίκαιο αλλά καμία φορά δεν ξέρεις πως μπορεί να έχει μια κατάσταση.»
Με ύφος του ανθρώπου που θέλει να ζητήσει συγνώμη της απάντησα ότι δίνοντας χρήματα σε αυτά τα παιδάκια είναι σαν να δίνουμε το «οκ» σε αυτούς που τα εκμεταλλεύονται να συνεχίσουν να το κάνουν. Είναι απλό, όταν μια επιχείρηση έχει κέρδη συνεχίζει να υπάρχει. Όταν όμως δεν έχει, θα αναγκαστεί να κλείσει. Εκείνη κούνησε το κεφάλι της δείχνοντας μου ότι συμφωνεί με τα όσα της είπα και γύρισε το κεφάλι της αλλού.
Βγαίνοντας από το μετρό είχα τύψεις. Είχα τύψεις που το παιδάκι αυτό έπρεπε να παίζει και να πηγαίνει σχολείο και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα να το βοηθήσω. Είχα τύψεις, επίσης, που μίλησα με αυτό τον τρόπο σε εκείνη την κοπέλα που μάλλον να βοηθήσει ήθελε παρά να κάνει κακό.
8 σχόλια:
Και εγώ άλλες φορές δίνω, άλλες δεν δίνω, εξαρτάται από την περίπτωση. Ένας γνωστός μου είπε πως τούτοι βγάζουν 800-900 καθαρά το μήνα και στραβώνω με αυτή τη κατάσταση. Καθαρίζουν τζάμια, πουλάνε πράγματα, τραγουδάνε 10 ώρες την ημέρα και βγάζουν πιο πολλά και από εμάς. Τα παιδιά...είναι άλλη ιστορία αλλά τι να κάνεις. Μην αισθάνεσαι τύψεις, όλοι κάποια στιγμή έχουμε βρεθεί στη θέση σου.
εγω δε δινω ποτε, ειναι σα να βοηθαω στη συνεχιση της εκμεταλευσης τους
Με πειραζει που τα βλεπω, ομως
@ Ex Estrella, εγώ δεν δίνω. Απλά φαντάζομαι εκείνους που τους εκμεταλλεύονται και τσαντίζομαι... πιο πολύ απ' ότι λυπάμαι που τα βλέπω έτσι.
@ ασωτος γιος, Και εμένα με πειράζει. Με θλίβει. Βλέπεις ότι το κάθε απόβρασμα μπορεί να γίνει γονιός....
Εγώ ποτέ δε δίνω, ακριβώς για τους λόγους που αναφέρεις· έτσι διαιωνίζεις μια κατάσταση.
Κανονικά θα έπρεπε η πρόνοια να τους μαζέψει όλους αυτούς τους "γονείς" στη στενή με τη μία... αλλά βλέπεις αν γινότανε κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι έχουμε κράτος, πράγμα το οποίο δεν ισχύει.
@ Panos Konstantinidis, Ναι εδώ δεν μαζεύει άλλους και άλλους το κράτος. Αυτούς θα μαζέψει;
Εχεις δίκιο που δεν δίνεις και έχει δίκιο και η κοπελιά απέναντι που δίνει. Η δικιά σου σκέψη είναι με βάση τη λογική, όπως εγραψες "αν μία επιχείρηση δεν έχει κέρδη, θα κλείσει". Αν δεν δίναμε δεν θα υπήρχαν ζητιάνοι - εκμεταλλευτές μικρών παιδιών.
Η κοπελιά που δίνει, ξέρει την ελληνική πραγματικότητα, με βάση το συναίσθημα. Απο καταβολής της χώρας υπήρχαν ζητιάνοι. Τους οποίους όλοι εμείς τους υποθάλπταμε..δίνοντας. Θεωρούμε ότι άμα δώσουμε πήραμε άφεση αμαρτιών.. Ετσι το θέμα επαιτεία μια χαρά ζεί και βασιλεύει.
Δεχόμενοι λοιπόν τη βιομηχανία επαιτείας, όπου οι ζητιάνοι συχνά "αγοράζουν" τις θέσεις..ο μικρός οργανοπαίχτης που δεν φέρει "στο αφεντικό" χρήματα θα φάει της χρονιάς του, ή θα τιμωρηθεί άσχημα. Γι αυτό σου είπε η κοπέλλα ότι "δεν ξέρετι τι περιστάσεις υπάρχουν".
Προσωπικά δεν δίνω σε παιδιά για τους ίδιους λόγους με έσενα. Ούτε σε τραυματίες δίνω γιατί θεωρώ ότι υποκρίνονται τους κουτσούς..κουλούς κλπ. Δίνω όμως περιστασιακά σε μετανάστες που με το χαμόγελο μου καθαρίζουν τα τζάμια. Η σε πολύ γριές, που στο ξεροβόρι κάθονται σιωπηλά πουλώντας πράγματα που δεν μας ενδιαφέρουν ν' αγοράσουμε.
Ξέρω ότι είναι βιομηχανία, όμως δεν μπορώ να προσπερνάω το πόνο.
@Marina, Όπως και να έχει το θέμα επιμένω πως η λογική πρέπει να κυριαρχήσει. Αν δεις μακροπρόθεσμα εγώ έχω δίκαιο. Με το να δίνεις όμως μακροπρόθεσμα βοηθάς να συντηρηθεί το πρόβλημα
Δημοσίευση σχολίου