Όλα εν σοφία εποίησε…

Όλες οι βρομωδουλειές πρέπει να γίνονται Δευτέρα πρωί. Για να τις βγάλεις από πάνω σου και να μην σε ταλαιπωρούν κατά την διάρκεια της εβδομάδας. Έτσι, Δεύτερα πρωί πέρασα το κατώφλι του ΙΚΑ της περιοχής μου για να κάνω την ανανέωση του βιβλιαρίου υγείας.

Όταν ζω καταστάσεις όπως αυτή που ακολουθεί, τότε καταλαβαίνω γιατί ο Μεγαλοδύναμος (ή Αλλάχ, ή Βούδας, ή Φύση, ή σύμπαν ή τέλος πάντων οποιοσδήποτε άλλος -πιστεύει κάποιος ότι- είναι ο δημιουργός μας) μας έκανε θνητούς και όχι αθάνατους. Θα είχε σίγουρα τους λόγους του.

Επειδή δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στο ΙΚΑ, είχα εξοπλιστεί με τα απαραίτητα σύνεργα. Καφές, MP3 με την αγαπημένη μουσική και την «Αμάντα». Όχι η Αμάντα δεν είναι κάποια φίλη –άλλωστε δεν έχω τρελές φίλες να την βρίσκουν, να πάνε στο ΙΚΑ από τα χαράματα-, αλλά το γνωστό βιβλίο του Ρόμπινς «Αμάντα, το κορίτσι της Γής». Πήρα αριθμό προτεραιότητας –το 141 ενώ εκείνη την στιγμή στο ταμείο ήταν το 45…- και κάθισα στο έναν και μοναδικό άδειο κάθισμα που υπήρχε στην αίθουσα.

Στο βιβλίο βρισκόμουν στο σημείο που η Αμάντα γνωρίζει και ερωτεύεται τον γλύπτη- ντράμερ, ο οποίος της κάνει και πρόταση γάμου. Εκεί που ο Ρόμπινς περιέγραφε με το δικό του μοναδικό τρόπο της σχέση του ζευγαριού, άρχισα να ακούω φωνές.

«Μα τι να κάνω πείτε μου εσείς;», άκουγα να λέει ένας άνδρας που βρισκόταν σε ένα από τα πολλά ταμεία με το γνωστό τζάμι μπροστά. Η ταμίας με εξίσου δυνατή φωνή του έλεγε ότι πρέπει να υπογράψει ένα χαρτί και να γράψει μια ημερομηνία, όπου θα φιλοξενούσε κάποιον συγγενή του. Αφού διαπληκτιστήκαν για πολύ ώρα εκείνος κατέληξε να της λέει, «Ε πώς να σας το πω αλλιώς. Δεν γίνεται να ξέρω πόσο καιρό. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω και πόσο καιρό θα ζήσει. Δηλαδή τι θέλετε να σας υπογράψω χαρτί με την ημερομηνία θανάτου; Προσπαθώ τόση ώρα να το πω πιο κόσμια αλλά δεν το καταλαβαίνετε». Με το που ακούστηκε η λέξη θάνατος γύρισαν όλοι.

Έκλεισα το βιβλίο. Δεν μπορούσα να διαβάσω. Και έβαλα να ακούσω μουσική. Τα αφτιά μου ήταν απασχολημένα άλλα τα μάτια μου όχι. Έβλεπα λοιπόν, χωρίς να ακούω την όλη κατάσταση. Οι υπάλληλοι ήταν όλοι –ή τουλάχιστον όσοι βρίσκονταν στο οπτικό μου πεδίο- λες και είχαν βγει από την «ίδια μηχανή παραγωγής». Είχαν όλοι τους ζωγραφισμένη στο πρόσωπο την βαρεμάρα, την αδιαφορία και δεν έδειχναν να είχαν κανέναν ίχνος κεφιού ή έστω κάτι ευχάριστο πάνω τους.

Αν όμως όλοι αυτοί ήταν υπάλληλοι ιδιωτικών εταιριών σίγουρα θα ήταν διαφορετικοί ή έστω θα ήταν αναγκασμένοι να είναι διαφορετικοί. Θα μου πεις, καλά τι μας είπες τώρα αυτό δεν είναι δα καινούριο. Ναι ακριβώς, επειδή όλοι το έχουμε δεδομένο ότι θα μας συμπεριφέρονται έτσι (απλά επειδή μπορούν) αυτό είναι το χειρότερο.

Αυτός, πιστεύω, είναι ο λόγος που ο Μεγαλοδύναμος μας έδωσε συγκεκριμένα χρόνια ζωής και όχι απεριόριστα. Μας αφαίρεσε το δικαίωμα της μονιμότητας στον πλανήτη από την στιγμή που γεννιόμαστε. Έτσι όταν συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε μόνο συγκεκριμένο αριθμό ετών πάνω στη Γη προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα.

Φαντάζομαι, ότι αν ήμασταν αθάνατοι η Γη θα ήταν ένα τεράστιο ΙΚΑ. Με τεράστιες ουρές και με ανθρώπους που δεν κάνουν τίποτα να βελτιώσουν τον εαυτό τους ή το περιβάλλον τους αφού, το πολυτιμότερο αγαθό, που είναι η ζωή θα ήταν δεδομένο. Εδώ, τώρα που δεν ήμαστε αθάνατοι έχουμε ρημάξει τον πλανήτη, που να ήμασταν τι θα γινόταν. Άλλωστε είναι γνωστό ότι στην πλειοψηφία οι άνθρωποι ότι θεωρούμε δεδομένο του δίνουμε μια όχι και τόσο μεγάλη αξία. Έτσι εξηγείται αυτό που μας έλεγε ο Πατέρας Χρίστος στο κατηχητικό, ο Θεός όλα εν σοφία εποίησε… .