Οι «άρρωστοι» με τους «αρρώστους»

Καταβαίνοντας από τον ηλεκτρικό άρχισα να τρέχω γιατί είχα αργήσει για την δουλειά. Αν αργήσεις πρώτη μέρα, λένε, δεν δίνεις και την καλύτερη εντύπωση. Για αυτό και είπα να μην περιμένω το λεωφορείο αλλά να πάρω ταξί. Λίγο πριν βγω από το σταθμό ένιωσα ένα χέρι στην πλάτη μου. Ήταν η Ναόμη, η οποία πήγαινε στην δουλειά της και είχε αργήσει, για αυτό και μου πρότεινε μιας και ο προορισμός μας ήταν ίδιος να μοιραστούμε το ταξί.

Ανεβαίνοντας στο ταξί είπαμε τον προορισμό και του είπαμε ότι βιαζόμαστε. Ο ταξιτζής με μια διάθεση «χαλλλλαρα» μας είπε ότι είναι Δευτέρα και κάθε Δευτέρα έχει κίνηση. Κοιταχτήκαμε με την Ναόμη και δεν είπαμε τίποτα. Η κίνηση ήταν αφόρητη αλλά ο ταξιτζής ήταν πιο αφόρητος από το πιο αφόρητο traffic. Πήγαινε σιγά σιγά, κόλλαγε πίσω από τα λεωφορεία και γενικά μόνο που δεν σταμάτησε να πάρει έναν υπνάκο.

Αφού είπαμε τα νέα μας με την Ναόμη (η οποία είναι από την Κένυα και ζει χρόνια στην Ελλάδα) αρχίσαμε να δυσφορούμε με την όλη κατάσταση. Ο τύπος ήταν για κλοτσιές. Κυριολεκτικά απαράδεκτος. Δεν φτάνει που πήγαινε σαν κότα άλλα έβριζε και όλο τον κόσμο. Βουτηγμένος έως εκεί που δεν πάει στην μιζέρια.

Μίλαγε απευθυνόμενος σε μας αλλά ούτε εγώ ούτε η Ναόμη δεν του απαντούσαμε. Έβριζε την κίνηση, τον κόσμο που μαζεύτηκε στην Αθήνα και που δεν πάει πουθενά αλλού (σκέφτηκα να του πω να φύγει αφού δεν του άρεσε η Αθήνα αλλά δεν είχα καμία όρεξη να του απευθύνω τον λόγο). Κάπου, όμως, σε μια στροφή δεν μπόρεσα να το αποφύγω και του απεύθυνα τον λόγο για τα καλά.

Σε ένα στενό δρόμακι κάποιος προσπαθούσε να ξεπαρκάρει και έκανε αρκετή ώρα. Κλασικά όλοι άρχισαν να κορνάρουν και φωνάζουν. Αυτό έκανε και ο οδηγός του ταξί. Μόνο που εκείνος το πήγε λίγο παραπέρα….

«Αυτό έχουμε πάθει, μας έχουν μαζευτεί εδώ όλοι οι ξένοι. Αυτός που οδηγεί είναι ή Αλβανός ή Ρουμάνος.», είπε σχεδόν φωνάζοντας.

«Και που τα ξέρετε ότι είναι ή Αλβανός ή Ρουμάνος;», τον ρώτησα.

«Ε ξέρω εγώ. Τόσα χρόνια στους δρόμους λες να μην καταλαβαίνω;», είπε όλο έπαρση.

Μόλις ο μπροστινός ξεπάρκαρε είδαμε ότι τελικά ούτε Ρουμάνος ήταν ο οδηγός ούτε Αλβανός. Ήταν νεαρή γυναίκα και μάλιστα Ελληνίδα αφού ζήτησε συγγνώμη σε άπταιστα Ελληνικά.

«Είδατε τελικά ότι δεν ήταν ξένος» του είπα και εκείνος άρχισε να ωρύεται.

Αφού έβρισε όλους τους ξένους που του είχαν έρθει στην χώρα του, του έτρωγαν το ψωμί του, του είχαν γεμίσει τους δρόμους του και του είχαν πάρει τις δουλειές του. Του είπα ότι αν κάποιος έχει την πραγματική ευθύνη αυτές είναι οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις που δεν μπορούν να βάλουν μια τάξη και φτιάξουν την ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική της χώρας.

Τότε σκέφτηκε λίγο και είπε με σοβαρή φωνή: «Εγώ δεν ψηφίζω ούτε Ν.Δ ούτε ΠΑΣΟΚ. Εγώ είμαι χρυσαυτήτης».

«Ε τότε», του είπα με έντονο τον τόνο της φωνής μου «θα πρέπει να ντρέπεστε διότι ως χρυσαυγήτης δεν επιτρέπεται να έχετε στο ταξί σας μια μαύρη και να πάρετε τα χρήματα που θα σας δώσει για την διαδρομή».

Εκείνος δεν απάντησε αμέσως και σκεφτόμουν ότι μάλλον θα άκουγα κανένα γερό βρισίδι.

Χαμογελώντας αμήχανα και με ήρεμη φωνή ο 55χρονός άνδρας είπε: «Μα τι μου έφταιξε η κοπέλα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί της. Αυτή κάνει την δουλειά της και εγώ τη δική μου.»

Εκεί που πήγα να απαντήσω και να του πω ότι μέχρι πριν από λίγο του έφταιγαν όλοι οι ξένοι που του είχαν πάρει τις δουλειές, μίλησε η Ναόμη και είπε: «Σας παρακαλώ δεν χρειάζονται οι εντάσεις. Ας κάνει ο καθένας την δουλειά του ήρεμα και να φτάσουμε στον προορισμό μας». Εκεί η συζήτηση έληξε.

Όταν αφηγήθηκα την ιστορία σε έναν φίλο μου, εκείνος μου είπε ότι κάτι τέτοιοι τύποι είναι «άρρωστοι» και δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί τους. Το θέμα όμως είναι ότι όταν ένας «άρρωστος» δεν με σέβεται και με την όποια συμπεριφορά του με ενοχλεί (πατώντας στα όρια τα οποία έχω θέσει) τότε πρέπει να ασχοληθώ μαζί του έτσι ώστε να προστατέψω τον «χώρο» μου. Το λέω αυτό διότι όταν πληρώνεις κάποιον να σε πάει στον προορισμό σου και δεν του έχεις δώσει κανένα δικαίωμα να σου απευθύνει τον λόγο εκείνος είναι υποχρεωμένος να το σεβαστεί. Αν κάποιος κουβαλάει τέτοιου είδους «αρρώστιες» γούστο και καπέλο του αλλά τις «αρρώστιες» του με τους «αρρώστους» και όχι με κάποιον που δεν του έδωσε τέτοιου είδους δικαιώματα.

Θα μου πεις, τι ψάχνεις τώρα; Να αλλάξεις τον κόσμο θες; Όχι δεν ψάχνω να αλλάξω τον κόσμο (εδώ δεν τα κατάφεραν άλλοι και άλλοι -βλέπε Μπάτμαν, Σούπερμαν, Σείλορ μουν- εγώ θα το κάνω;) αλλά μου τη δίνουν τέτοιου είδους συμπεριφορές. Και αυτό που μου τη δίνει πιο πολύ είναι ότι πολλοί αυτές τις απαράδεκτες συμπεριφορές τις περνάνε στο ντούκου, σαν να μη συνέβη τίποτε.