Οι «γριές κατσαρίδες» δεν χαμπαριάζουν πια

Δεν πήγα στο κέντρο να διαδηλώσω και ας είμαι και εγώ, όπως η πλειοψηφία των Ευρωπαίων, «αγανακτισμένη» με τα όσα γίνονται γύρω μου. Δεν μου άρεσε που ακούστηκαν, οι Μαδριλένοι να λένε: «Κάντε ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες» και επίσης μου χάλασε το γεγονός ότι έπρεπε να δούμε να γίνεται κάτι κάπου άλλου και μετά να ακολουθήσουμε, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει τώρα πια.

Ωραίες οι ειρηνικές διαδηλώσεις αλλά υπάρχει ένα θέμα. Μπορεί σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες να έχουν κάποιο αποτέλεσμα αλλά στην Ελλάδα μάλλον είναι πιο σκούρα τα πράγματα. Με το να βγαίνει κανείς στους δρόμους, στην Ελλάδα σήμερα, και να διαδηλώνει είναι ακριβώς το ίδιο σαν να ψεκάζει μια γριά κατσαρίδα με το ίδιο εντομοκτόνο που την ψεκάζει εδώ και χρόνια… Θέλω να πω ότι είναι καλό να διεκδικείς και να μην μένεις αμέτοχος αλλά όταν ο τρόπος που το κάνεις δεν έχει αποτέλεσμα ποιος ο λόγος να συνεχίζεις να το κάνεις; Δεν πρέπει να ψάξεις κάτι άλλο πιο αποτελεσματικό;

Οι διαδηλώσεις στην Ελλάδα είναι καταδικασμένες να καταλήξουν με δυο τρόπους. Ο πρώτος τρόπος έχει να κάνει με τις ειρηνικές διαδηλώσεις όπου κανείς από τους «από πάνω» δεν δίνει την παραμικρή σημασία και απλά περιμένουν να διαλυθεί το πλήθος. Ότι συνθήματα και να ακουστεί, τα αφτιά τους είναι μονίμως βουλωμένα…

Στον δεύτερο τρόπο ανήκουν οι μη- ειρηνικές διαδηλώσεις που περιλαμβάνουν αίμα (νεκρούς και τραυματίες). Αυτές ταρακουνάνε για λίγο τους κυβερνόντες, οι οποίοι βγαίνουν, λένε συλλυπητήρια, «στεναχωριούνται», πηγαίνουν και σε καμία κηδεία (ρίχνουν και κανέναν κροκοδείλιο δάκρυ) και αυτό ήταν όλο. Μετά από, λίγες, κιόλας, ημέρες το έχει ξεχάσει και ο Τύπος το γεγονός και όλα είναι όπως πριν (εκτός φυσικά για αυτούς που βρίσκονται στα νοσοκομεία ή κάτω από την γη και τους συγγενείς τους).

Θα μου πεις, καλά όλα αυτά που λες αλλά έχεις κάτι να προτείνεις; Όχι δυστυχώς δεν έχω κάτι να προτείνω. Ξέρω, όμως, ότι ο μόνος τρόπος που μπορείς να αλλάξεις κάποιον είναι να του μιλήσεις στην γλώσσα που σου μιλάει (ή να του φερθείς με τον τρόπο που σου φέρεται)... Το να κάνεις ειρηνική διαδήλωση όταν ο άλλος βάζει χέρι –στην κυριολεξία- στους μισθούς σου και στις συντάξεις, για τις οποίες δούλευες χρόνια, είναι σαν να γυρνάς και το άλλο μάγουλο. (Δεν είναι τυχαίο που θορυβήθηκαν όλοι "οι από πάνω" όταν είδαν να τρέχει το αίμα από την μύτη του Κωστή Χατζηδάκη. Προφανώς στο πρόσωπό του είδαν τον εαυτό τους και αυτό τους ταρακούνησε)

Από την άλλη ακούω συνέχεια, να αλλάξει η κυβέρνηση και να γίνουν εκλογές. Να φύγουν αυτοί και να έρθουν ποίοι; Αφού όλοι ίδιοι είναι. Ο Σαμαράς που όλο λέει ότι έχει την λύση για να βγούμε από την κρίση αλλά την κρατάει για έκπληξη; Τα κόμματα της Αριστεράς που τρώγονται μεταξύ τους ή μήπως το ΛΑΟΣ που ψήφισε το μνημόνιο και τώρα ζητάει το δίκαιο του φτωχού Έλληνα. Δεν σώζεται τίποτα με «μερεμέτια»…. Μόνο ένα γερό «ξήλωμα» θα φέρει αποτέλεσμα.

Στην αρχή έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν έχω χρόνο να πάω σε διαδηλώσεις αλλά ο πραγματικός λόγος δεν είναι αυτός. Απλά δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι. Ή τουλάχιστον δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι με το να πηγαίνω στο Σύνταγμα κάθε απόγευμα και να μουντζώνω… γιατί ξέρω ότι, σε αυτή την χώρα, η μούντζα μου είναι αδύναμη. Είναι απαισιόδοξο αυτό που λέω, το ξέρω, άλλα είναι η αλήθεια μου.