Η εξεταστική για φέτος έλαβε τέλος. Ήταν η πιο hardcore εξεταστική μέχρι στιγμής, με τρείς θεματικές ενότητες -που ισοδυναμούν με 9 μαθήματα συμβατικού πανεπιστημίου-, πολύ διάβασμα, ενώ παράλληλα δούλευα και τις 7 μέρες της εβδομάδας (χαλάλι όμως το 8 που πήρα στην Φιλοσοφία με αντάμειψε με το παραπάνω).
Μετά, λοιπόν, από μια γερή βουτιά στο παρελθόν (καθώς τα μαθήματα είχαν να κάνουν με Οικονομική και Κοινωνική Ιστορία της Ευρώπης αλλά και Φιλοσοφία) ξαναγύρισα στο παρόν. Η επιστροφή μόνο ευχάριστη δεν ήταν. Νέα μέτρα, μεσοπρόθεσμο, Μέρκελ, μειώσεις μισθών, Βενιζέλος, μειώσεις συντάξεων, αύξηση τιμών… παντού ακούγονται αυτές οι φράσεις από άτομα κάθε ηλικίας.
Κάνεις δεν συζητάει για τίποτα ευχάριστο όλοι έχουν κάτι δυσάρεστο να σου πουν. Θα μου πεις άδικο έχουν οι άνθρωποι; Όχι άδικο δεν έχουν αλλά το περίεργο είναι ότι αν για παράδειγμα ψάξει κανείς σε αρχεία εφημερίδων 7 ή 8 χρόνια πριν (που δεν είχαμε κρίση) θα δει ότι τα παράπονα και η γκρίνια πάντα υπήρχαν. Εργαζόμενοι έλεγαν ότι δεν πληρώνονται καλά, απεργίες πάντα γίνονταν και γενικά ακόμη και πριν από χρόνια δεν ήταν πολλοί αυτοί που ήταν ευχαριστημένοι με την δουλειά αλλά και τις αποδοχές τους.
Από την άλλη πλευρά ακούς μεγάλους ανθρώπους να λένε τι όμορφα ήταν τα νιάτα τους και τι καλά και ωραία που ήταν τότε τα πράγματα. Εννοώντας, φυσικά, κατοχή, πολέμους και πείνα. Διότι αν το πάρει κανείς χρονολογικά θα δει ότι τα νιάτα τέτοιων ανθρώπων συμπίπτουν με τις συγκεκριμένες καταστάσεις.
O David Hume, ένας εκ των πολλών φιλοσόφων που διάβασα στην Φιλοσοφία φέτος, έλεγε ότι, δεν υπάρχει πραγματικότητα, υπάρχει η αντίληψη που έχουμε για την πραγματικότητα. Το τι ζούμε και το τι αντιλαμβανόμαστε, τελικά μπορεί να μην έχουν και πολύ μεγάλη σχέση μεταξύ τους. Αρά η πραγματικότητα έχει όση δύναμη της δίνουμε για να συμβάλει στην ευτυχία ή στην δυστυχία μας.
Πριν από λίγους μήνες είχα παρακολουθήσει, μαζί με την φίλη μου την «Α», μια διάλεξη της καθηγήτριας Ψυχολογίας και πεζογράφου Φωτεινής Τσαλίκογλου, στο Μέγαρο Μουσικής. Μίλησε για πολλά και χρήσιμα πράγματα η κυρία Τσαλίκογλου όπως ότι κάθε απώλεια κρύβει μέσα της μια δύναμη, τη δύναμη της εξέλιξης. Η έλλειψη, τόνισε, μάς παρακινεί να επιθυμούμε και η επιθυμία είναι η κινητήριος δύναμη για τα πάντα στη ζωή μας. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμη της απώλειας, στο ότι μας ωθεί να διεκδικήσουμε. Αρκεί φυσικά να δεχτούμε ότι μας συμβαίνει και να μην αρνηθούμε να δεχτούμε τις αλλαγές, οι οποίες δεν είναι πάντα ανώδυνες.
Αυτό όμως που είπε και μου άρεσε πολύ είναι ότι σε μια τέτοια εποχή, τόσο δύσκολη για όλους, είμαστε όλοι καταδικασμένοι να είμαστε αισιόδοξοι. Είναι ένα από τα λίγα όπλα που μας έχουν απομείνει για να επιβιώσουμε και να βγούμε υγιείς από αυτή την δίνη.
12 σχόλια:
Ποτέ δεν είμαστε ικανοποιημένοι με ό,τι έχουμε. Η ανικανοποίηση είναι ανθρώπινη αδυναμία. Πάντα θα ζητάμε κάτι καλύτερο. Και 5.000 ευρώ να έπαιρνε ο καθένας μας πάντα θα θέλαμε κάτι παραπάνω. Ανθρώπινη φύση.
Πολύ θετική η άποψη της κας Τσαλίκογλου. Η αισιοδοξία δίνει κέφι και ελπίδα. Η ελπίδα μας κάνει να θέλουμε να βελτιώσουμε τη ζωή και το πνεύμα μας. Η γνώση και οι παλιές κακές εμπειρίες μας κάνουν σοφώτερους ώστε να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Η αισιοδοξία του σήμερα θα κτίσει το αύριο.
Εγώ θα συμφωνήσω με τον David Hume. Όλα έχουν να κάνουν με την αντίληψη που έχει ο καθένας για την πραγματικότητα που ζεί. Επίσης θα συμφωνήσω πως το μεγαλύτερό μας όπλο είναι η αισιοδοξία. Όμως δεν φτάνουν μόνο αυτά. Για να αλλάξει μια σημερινή κατάσταση που βασανίζει πολλούς θα πρέπει να αλλάξει και η αντίληψή μας για την αισιοδοξία. Ξέρεις, δεν φτάνει να αρκούμαστε και να χαμογελάμε, πρέπει να παλέψουμε για κάτι καλύτερο. Και εκεί παρουσιάζεται το μεγαλύτερο κόλλημα. Το κάτι καλύτερο δεν σημαίνει μεγαλύτερους μισθούς, σημαίνει ελευθερία, γιατί όλα από εκεί ξεκινάνε και εκεί καταλήγουν. Δεν θα έπρεπε να μιλάμε για μεσοπρόθεσμο και μέρκελ, θα έπρεπε να μιλάμε για τους παπανδρέηδες που πούλησαν την Ελλάδα και μαζί με αυτήν και εμάς. Και να ενωθούμε. Τα πήρα πάλι στο κρανίο. Πάντως είμαι αισιόδοξη ότι κάποια μέρα θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
http://www.youtube.com/watch?v=tmM7xwFUrtc ksenh des auto se parakalw!!!
Ξένη,
μας δίνεις κουράγιο! Μπράβο!
Εξάλλου, πολλοί έχουν πει, πως η σωτηρία βρίσκεται πάντα στον πάτο! Ίσως, η Τσαλίκογλου λέει το ίδιο, κάτω από τη δική της, επιστημονική, θεώρηση.
Νά' σαι καλά.
Κωνσταντίνος Φ. Σισκάκης
Ξένη πολυ ενδιαφέρον το blog σου. Συμφωνώ με ότι γράφεις για την πραγματικότητα, είναι στο χέρι μας να την μεταφράσουμε όπως εμείς θέλουμε
@ Panos Konstantinidis, τώρα είναι η ευκαιρία να μάθουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και με τα λίγα αγαπητέ μου
@ Marina, αρκεί να ήμαστε αισιόδοξοι... και να ξεκολλήσουμε από την μιζέρια
@ Ex Estrella, εκεί είναι το θέμα. Δυστυχώς ή ευτυχώς τα πράγματα δεν είναι ίδια για όλους και ας επικρατεί αυτή η κατάσταση. Το αν θα χάσει την δουλειά του ένας δημόσιος υπάλληλος που ξυνόταν και πληρωνόταν (και ξέρεις αυτοί είναι πολύ) δεν είναι δικό μου θέμα. Είναι δικό του.... εγώ και όποιος δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα ξέρει καλά τι πρέπει να θυσιάσει για να παρει 700 ευρώ στο τέλος του μήνα. Για αυτό ας κοιτάξει ο καθένας το μέλλον του (έτσι και αλλιώς μόνο για εκείνο μπορεί να αντεπεξέλθει) και με αυτό τον τρόπο ίσως βελτιωθεί και η κατάσταση στο σύνολό της.
@ Κωνσταντίνος Φ. Σισκάκης, Σε ευχαριστώ πολύ αγαπητέ μου. Με χαροποιούν πολύ τα λόγια σου.
@ Vam33, Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια :-)
@ Ανώνυμος,Απ' όλα έχει ο μπαξές.... Το γνωρίζουμε όλοι αυτό. Όποιος έχει πρόβλημα με τους ξένους.... πρόβλημά του. Πραγματικά δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να δω το συγκεκριμένο "τραγούδακι"; Νομίζω ότι είναι κομματάκι άσχετο με το post.
Δημοσίευση σχολίου