Μια ξεχωριστή εργασία

Σε όλη αυτή την αναστάτωση που επικρατεί, -μειώσεις μισθών, επιπρόσθετοι φόροι, νέα μέτρα- θα νομίζει κανείς ότι παντού οι άνθρωποι έχουν μια κρεμασμένη μούρη μέχρι το πάτωμα. Κι όμως δεν είναι έτσι. Υπάρχει ένα μέρος που οι άνθρωποι χαμογελάνε όταν σε βλέπουν, καθώς τα προβλήματα αυτά δεν τα αγγίζουν πλέον….

Πριν από λίγους μήνες είχα την τύχη να εργαστώ σε ένα νοσοκομείο ως διαπολιτισμική διαμεσολαβήτρια μέσω ενός πιλοτικού προγράμματος που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η δουλειά που έπρεπε να κάνω εγώ και άλλα, περίπου, 150 άτομα σε παραπάνω από 20 νοσοκομεία της Αττικής ήταν να μεσολαβήσουμε και να βοηθήσουμε ασθενείς μετανάστες έτσι ώστε να μπορούν να έχουν μια καλή συνεννόηση με τους Έλληνες ιατρούς. Οι γλώσσες με τις οποίες εγώ εξυπηρετούσα τους ασθενείς ήταν τα Αλβανικά και τα Αγγλικά.

Οι δυο μήνες στο νοσοκομείο ήταν μια εμπειρία που με σημάδεψε καθώς πήρα πράγματα και έζησα καταστάσεις που σίγουρα σε καμία άλλη δουλειά δεν θα ζούσα. Το νοσοκομείο που εργάστηκα ήταν ογκολογικό, πράγμα που σήμαινε ότι οι ασθενείς της συγκεκριμένης κλινικής είχαν να διαπραγματευτούν ζητήματα ζωής και θανάτου.

Θυμάμαι, λοιπόν, μια μέρα που ταλαιπωρήθηκα τόσο πολύ για να πάω στο νοσοκομείο διότι ο ΗΣΑΠ έκανε στάση εργασίας και έβριζα θεούς και δαίμονες. Όταν, όμως, πήγα στο δωμάτιο της νεαρής που εξυπηρετούσα μου πέρασαν όλα. Νεύρα, κακοκεφιά, κούραση και ταλαιπωρία εξατμίστηκαν όταν η νεαρή μου χαμογέλασε και μου είπε «Ήρθες; Σε περίμενα και νόμιζα ότι δεν θα ερχόσουν σήμερα». Ήταν απίστευτο το συναίσθημα που ένιωσα εκείνη την στιγμή.

Τα άτομα που νοσηλεύονταν στο συγκεκριμένο νοσοκομείο δεν τους άγγιζε ούτε η κρίση, ούτε οι μειώσεις μισθών, ούτε τίποτα. Είχαν να διαπραγματευτούν με πιο βασικά ζητήματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα ενώ δεν είναι καθόλου. Κανείς δεν μας έχει υπογράψει ότι μια ζωή θα ήμαστε υγιείς ειδικά όταν κάνουμε καταχερίσεις στα πάντα.

Διδάχθηκα πολλά από τα άτομα με τα οποία εγώ και οι υπόλοιποι συνάδελφοί μου ερχόμασταν σε επαφή σχεδόν κάθε μέρα. Ένα από τα βασικά ήταν η υπομονή και η επιμονή. Το να καταπολεμάς τέτοιου είδους ασθένειες πραγματικά είσαι ήρωας καθώς δεν κάνεις μια θεραπεία και τελειώνεις. Πολλές θεραπείες καταπολέμησης του καρκίνου κρατούσαν μήνες ακόμη και χρόνια. Πολλοί, κατά την διάρκεια της θεραπείας έχαναν τα μαλλιά τους, τις δυνάμεις, ακόμη και τις αισθήσεις τους αλλά ποτέ την θέληση για ζωή. Εκεί είδα πόση μεγάλη δύναμη κρύβουμε μέσα μας και την εξωτερικεύουμε την στιγμή που χρειάζεται.

Ένα άλλο γεγονός που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν και ο τρόπος που μιλούσαν οι ασθενείς για τους γιατρούς του νοσοκομείου. Το μόνο που έλειπε από την περιγραφή των γιατρών ήταν το φωτοστέφανο. Δεν είχα ακούσει ξανά τόσο καλά λόγια για ανθρώπους και δίκαια καθώς, οι εργασία (ή πιο σωστά το λειτούργημα) τους εκεί μέσα ήταν μια μάχη για να σωθούν ζωές και δεν είχε καμία σχέση με τους αδιάφορους γιατρούς που το μόνο που τους νοιάζει είναι το «φακελάκι».

Το πρόγραμμα της διαμεσολάβησης στα νοσοκομεία ήταν πιλοτικό και περιμένουμε ότι κατά πάσα πιθανότητα θα εφαρμοστεί ξανά. Αν με ρωτήσει κάποιος τι ήταν το πιο συγκινητικό πράγμα που άκουσα σε αυτή την δουλειά θα του έλεγα τα λόγια της νεαρής νοσηλευόμενης κοπέλας που είπε στον συνάδελφο της απογευματινής βάρδιας: «Να φανταστείς πιο πολύ στεναχωριέμαι που φεύγετε εσείς παρά ότι ο γιατρός μου είπε ότι πρέπει πάλι να κάνουμε την θεραπεία».