Ξυπνάς ένα πρωί και δεν βρίσκεσαι στο παιδικό σου δωμάτιο. Το μέρος αυτό σου φαίνεται άγνωστο. Συνέρχεσαι από τον ύπνο και συνειδητοποιείς ότι σχεδόν εδώ και ένα μήνα δεν μένεις πια στο παιδικό δωμάτιο αλλά στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού που νοίκιασες.
Ντύνεσαι, βγαίνεις έξω και βλέπεις άλλες φάτσες διαφορετικές απ’ αυτές που έβλεπες τόσα χρόνια. Κοιτάζεις τις βιτρίνες και χαμογελάς με ικανοποίηση. Όχι δεν βλέπεις τα προϊόντα και τις τιμές, βλέπεις το είδωλο σου στο τσάμι και σου φαίνετε διαφορετικό. Σου φαίνεσαι πιο ψιλή, πιο σημαντική, πιο άλλη.
Ίσως να φταίει η αυτοπεποίθηση που ξαφνικά πήρε τα πάνω της. Ζεις μόνη σου και αυτό είναι ένα γεγονός που σε κάνει να χαμογελάς παντού. Ναι, έχεις κάνει πολλές θυσίες αλλά δεν σε πειράζει καθόλου. Ξέρεις καλά ότι αυτό είναι το τίμημα που διάλεξες να πληρώσεις. Δεν βγαίνεις πια για καφέ με τις φίλες σου (τις καλείς σπίτι). Δεν πηγαίνεις για ψώνια (βέβαια ούτε και πριν πήγαινες συχνά). Κάνεις αισχρές οικονομίες και για πρώτη φορά στην ζωή σου κοιτάς τις τιμές των προϊόντων πριν αγοράσεις το οτιδήποτε και συνειδητοποιήσεις ότι ένα κομμάτι φέτα κοστίζει πιο πολύ και από μια μπλούζα.
Περπατάς και θυμάσαι αυτά που σου έλεγαν όλοι πριν φύγεις. Ότι υπάρχει κρίση και δεν θα τα καταφέρεις. Εσύ διάλεξες να κάνεις την κρίση να δουλέψει υπέρ σου. Νοίκιασες ένα δυάρι σε τόσο χαμηλή τιμή που ούτε γκαρσονιέρα θα κόστιζε τόσο μέχρι πριν ένα χρόνο. Αλλά αφού πέταξες από τα 10.000 πόδια και προσγειώθηκες στην γη (σώα) είπες μέσα σου ότι όλα μπορούν να γίνουν.
Πολλές φορές πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται πως αυτή την εποχή όλοι γυρνάνε στα πατρικά τους και εσύ έφυγες. Μήπως δεν ήταν η σωστή ώρα; Αλλά από την άλλη θυμάσαι και έναν φίλο σου που λέει ότι πάντα είναι η σωστή ώρα να κάνεις κάτι (διότι το θέμα είναι να κάνεις κάτι…)। Σε φοβίζουν πολλά, όπως το φάντασμα της ανεργίας που βρίσκεται πάντα πίσω από την πόρτα σου και πολλές φορές νομίζεις ότι θα πεταχτεί μπροστά σου. Αλλά τέτοια γεγονότα, ξέρεις πολύ καλά, ότι μπορούν να συμβούν (όπως και έχουν συμβεί και στο παρελθόν) και τα αντιμετώπισες. Άλλωστε έχεις ανθρώπους που θα σε βοηθήσουν αν βρεθείς σε μια δύσκολη στιγμή και ίσως τέτοιοι άνθρωποι να μην ανήκουν καν στον συγγενικό σου κύκλο. Και αυτό σε καθησυχάζει κάπως.
Τελικά, λες στον εαυτό σου why not (όπως λέει και η αγαπημένη σου συγγραφέας Λένα Διβάνη); Αν αφήσεις τα εξωτερικά γεγονότα να καθορίζουν την ζωή σου ‘την έβαψες‘. Σημασία έχει η φωνή που ακούς μέσα σου τι λέει και όχι οι εξωτερικές φωνές. Εκείνες πάντα θα ψάχνουν εύφορη γη να σπείρουν τον φόβο και τον τρόμο διότι γνωρίζουν καλά ότι ο φόβος του λύκου κρατά τα πρόβατα στο μαντρί….
Άλλωστε θες να είσαι αισιόδοξη διότι παίρνεις ως παράδειγμα κάτι το οποίο μέχρι και πριν ένα μήνα όλοι θα το θεωρούσαν επιστημονική φαντασία και όμως τώρα είναι πραγματικότητα. Το Λάος ανήκει στην εξουσία. Ο Βορίδης υπουργός και ο Άδωνις υφυπουργός. Αρα, όλα μπορούν να συμβούν σε αυτή την ζωή….
15 σχόλια:
Πολύ αισιόδοξη ματιά πάντως. Κι εγώ είμαι αισιόδοξος, αλλά εσύ με ξεπερνάς...
Μια και μαζευτήκαμε οι αισιόδοξοι, να δηλώσω κι εγώ παρόν. Αλλά αυτό το τελευταίο με τους υπουργούς του ΛΑΟΣ, δεν παλεύεται...
*παρών :)
³δείμος του πολίτη, Σε εποχές που δεν μπορείς να αντλείς αισιοδοξία απ’ έξω πρέπει πρέπει να αντλήσεις από μέσα.
gerasimos, η συμμετοχή τους στην κυβέρνηση είναι αυτό που λέμε ‘ποτέ μη λές ποτέ‘ ή καλύτερα..... μέχρι πριν λέγαμε τι πιο κακό να μας βρεί από την οικονομική κρίση; Τώρα ξέρουμε... το Λάος στην εξουσία.
Αλλη μία αισιόδοξη, έρχεται να σου ευχηθεί καλή αρχή. Εντάξει υπάρχει κρίση (κυρίως και με τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ - μπλιάχ)όμως αυτό δεν χρειάζεται να μας φρενάρει ώστε να κάνουμε πράγματα.
Συγχαρητήρια που τόλμησες.
Το να μείνω μόνη μου νομίζω ότι ήταν το μεγαλύtερο δώρο που μου έχω κάνει. Το άρωμα αυτονομίας παραμένει το νέο μου ναρκωτικό. Βέβαια, μετά από κοντά χρόνο ακόμα περνάω την τελευταία βδομάδα του μήνα με 2 ευρώ, αλλά χαλάλι οι στερήσεις, δεν το χω μετανιώσει ούτε στιγμή.
Καλή αρχή κοριτσάκι! Απόλαυσέ το!
@ Marina είπε, σε ευχαριστώ πολύ καλή μου.
@ travellirious, Σε ευχαριστώ πολύ είναι ακριβώς όπως τα λες
Είναι μεγάλο βήμα το να μείνεις μόνος, ειδικά σε δύσκολους καιρούς, αλλά όσοι τολμάνε ανταμείβονται και με το παραπάνω. Συγχαρητήρια λοιπόν, αξίζει τον κόπο.
@ Panos Konstantinidis, Σε ευχαριστώ Πάνο. Ναι άξιζε τον κόπο και με το παραπάνω.
Δεν υπάρχει σωστή και ξε-σωστή ώρα. Υπάρχει σωστή επιλογή. Καλή αρχή λοιπόν.
Εγώ τί να προσθέσω ;
Με πρόλαβαν οι προηγούμενοι.
Καλή δύναμη, Φώς στο νού και καρτερία στην ψυχή.
YΓ. Από τα σημαντικά blogs που έχω περιηγηθεί.
@ Ex Estrella, Σωστό. Σε ευχαριστώ πολύ για την ευχή σου
@ e-Apenanti, Τι ωραία λόγια!!! Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου.
Δημοσίευση σχολίου