ΑΪ: We have everything, but that's all we have

Σε μια εποχή που όλοι φοβούνται και την σκιά τους, δεν κάνουν τίποτα, κλείνονται στα σπίτια -αλλά και στον εαυτό τους-, κάποιοι άλλοι προτιμούν να δημιουργούν. Με οποιοδήποτε τρόπο. Μια τέτοια προσπάθεια είναι και το «ΑΪ», ένα περιοδικό διαφορετικό από εκείνα που έχει κάποιος συνηθίσει διαβάζει. Ένα περιοδικό που κάνει λόγο για τον άνθρωπο και όχι για το «περιτύλιγμά» του.

Σε αυτή την αξιόλογη προσπάθεια είχα την τιμή να συμμετέχω και εγώ με ένα κείμενο για τον φόβο στην πόλη. Στην ερώτηση ποιοι είμαστε παραθέτω την απάντηση όπως γράφεται στο περιοδικό:

«Είµαστε ένα ανοιχτό καταφύγιο αλχημιστών της πόλης, ενωμένοι για να προσφέρουμε πολιτισμική λίπανση. Είμαστε απλώς άνθρωποι µε µια µανιασµένη λατρεία προς τους νοητικούς χάρτες - αρκεί να ανοίγουν νέους χάρτες. Πες το αναπαραστατικό κονστρουκτιβισµό ή δες το πιο απλά ως ένα όχημα που καίει με καύσιμα τις σκέψεις που έπεσαν πίσω από την πολυθρόνα του µυαλού και τις ψαρέψαµε µαζί µε µερικά δίφραγκα και σκουπίδια. Αυτές είναι που θα µετασχηµατίσουν τον νου και θα βγάλουν απ’ την πρίζα το εργοστάσιο σκουπιδιών, που καθηµερινά απορρίπτει απόβλητα µέσα στις σκέψεις και τις ζωές µας. Χέσε τις διαφηµίσεις, έχουµε σύνδροµο Tourette’s και αδυνατούμε να σταµατήσουµε το λαρύγγι µας απ’ το να εκτοξεύει έναν οχετό προσβλητικών κορωνών απέναντι σε οτιδήποτε µετέτρεψε τον έντυπο Τύπο σε χαρωπό διασκεδαστή. Εμείς οι δυτικοί έχουµε στα χέρια µας συσσωρευµένη γνώση αιώνων σε κάθε µορφή τέχνης και επιστήµης. Παρ’ όλα αυτά πολλοί από εµάς νιώθουν ότι τίποτα δεν έχει πραγµατική σηµασία, όταν κοιτάνε το αποτύπωµα της µαζικής κουλτούρας στις άκρες των δαχτύλων τους.

Ας δηµιουργήσουµε τις συνθήκες για έναν ελιτισµό για όλους, έναν ενωτικό αστικισµό. Και µην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε πείσει ότι δεν µπορείς να κάνεις κάτι. Περπάτα σταθερά µέσα στο µέλλον με Ελβιέλες.»

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το site του περιοδικού. Ενώ μπορείτε να το διαβάσετε και on line.

Διαβάστε γιατί χανόμαστε

Έχω ακούσει πολλούς που λένε ότι όταν σπουδάζεις και διαβάζεις πανεπιστημιακά συγγράμματα, δεν έχεις την όρεξη και την διάθεση να διαβάσεις «έξω- σχολικά» βιβλία. Εγώ είμαι η ζωντανή απόδειξη ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Από το τέλος των εξετάσεων (μέσα Ιούλη) έως και τώρα έχω διαβάσει 13 βιβλία και έχω αφήσει στην μέση άλλα τρία.
Τα βιβλία ήταν πάντα η μεγάλη μου αγάπη. Δεν χρειάζεται τίποτα (εκτός από ένα καλό βιβλίο) και ξαφνικά βρίσκεσαι σε τόπο και χρόνο που ποτέ δεν είχες φανταστεί αλλά και που τις περισσότερες φορές δεν θα είχες την δυνατότητα να το κάνεις (καθώς το ταξίδι στον χρόνο δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη). Είναι αναμφίβολα η πιο οικονομική και παράλληλα ποιοτική ψυχαγωγία. Και αν κάποιος σκεφτεί ότι, που λεφτά για βιβλία την σήμερον ημέρα με την κρίση που μας «δέρνει», τότε σίγουρα δεν έχει ψάξει καλά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που μπορεί να βρει κάποιος τα βιβλία της αρεσκείας του.
Ο πρώτος και καλύτερος είναι οι βιβλιοθήκες. Αρκετές είναι οι βιβλιοθήκες εκείνες που μπορεί κάποιος να δανειστεί βιβλία και να τα επιστρέψει μετά από δυο βδομάδες, όπως για παράδειγμα η βιβλιοθήκη του ιδρύματος Ευγενίδου. Εκτός των άλλων, στην συγκεκριμένη βιβλιοθήκη υπάρχει άψογο κλίμα, πολύ καλή εξυπηρέτηση και το περιβάλλον από μόνο του σου ανοίγει την όρεξη για διάβασμα.
Ένας άλλος τρόπος είναι τα βιβλιοπωλεία –όπως για παράδειγμα εκείνα στο Μοναστηράκι- που πουλάνε πάμφθηνα βιβλία ελαφρώς μεταχειρισμένα. Όταν τα είχα πρωτο-επισκεφτεί μου είχε κάνει εντύπωση η ποικιλία, η οποία είναι μεγαλύτερη απ’ ότι πίστευα. Να φανταστεί κανείς ότι είχα βρει βιβλίο που στα κανονικά βιβλιοπωλεία κόστιζε 28 ευρώ και εγώ το αγόρασα με μόλις 6 ευρώ.
Μιλώντας για το θέμα των βιβλίων είδα τελικά ότι δεν είμαι η μόνη που το έχω ρίξει στο διάβασμα. Η φίλη μου η «Α» τον τελευταίο καιρό όλο μου ζητάει βιβλία για να διαβάσει. Μπορεί να μην έχει πολύ χρόνο γιατί δουλεύει άλλα σχεδόν όλα τα βιβλία που έχει διαβάσει τον τελευταίο καιρό ήταν μέσα σε τραμ και μετρό. Επίσης, μια παλιά συνάδελφος που είχα να την δω καιρό μου έλεγε τα ίδια. Τον τελευταίο καιρό το έχει ρίξει στο διάβασμα. Μπορεί να μην έχει τις δουλειές που είχε παλιά άλλα έχει -τουλάχιστον- τον χρόνο για διάβασμα.
Όταν λοιπόν έχει κάποιος την επιλογή να διασκεδάσει (οικονομικά) βλέποντας TV ή διαβάζοντας βιβλία, η σοφότερη επιλογή είναι σαφώς η δεύτερη, με την οποία δεν κινδυνεύει κιόλα η ψυχική του υγεία. Ηθικόν δίδαγμα, διαβάστε γιατί χανόμαστε.

Άρνηση

Το χειρότερο που έφερε η οικονομική κρίση δεν είναι η φτώχια. Το χειρότερο είναι η μιζέρια, η μίρλα και η γκρίνια. Ακόμη και αν εσύ το έχεις πάρει απόφαση ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά και σίγουρα δεν θα αλλάξει αυτό για τα επόμενα χρόνια (προσπαθώντας να δεις τι θα κάνεις), δεν πρόκειται να ησυχάσεις με τα όσα ακούς γύρω σου. Αυτή η εποχή ανήκει δικαιωματικά στους καταστροφολάγνους.

Έτσι η πιθανότητα να τα τινάξει κάποιος δεν θα είναι από την πείνα (τουλάχιστον όχι όσο κατέχουμε υψηλές θέσεις παχυσαρκίας στην Ευρώπη) αλλά από την κατάθλιψη. Είναι το λιγότερο με τα όσα ακούμε ότι θα πάθουμε ακόμη....

Αμ το άλλο; Παντού στο διαδίκτυο ξεπηδάνε ντοκιμαντέρ, έρευνες και διάφορα ρεπορτάζ που λένε ότι τελικά η Ελλάδα δεν χρωστάει αλλά κάποιοι άλλοι την χρέωσαν. Ότι ο Παπανδρέου τα έκανε όλα για να κερδίσει χρήματα με τα αδέλφια του. Ότι το παγκόσμιο σχέδιο, το οποίο είχε σχεδιαστεί χρόνια πριν μπαίνει σε εφαρμογή και όλα τα σχετικά. Οκ τα δέχομαι όλα. Ας πούμε λοιπόν, ότι όλοι οι παραπάνω έχουν δίκαιο. Και μετά τι; Ποια είναι η λύση; Σε κανένα από αυτά τα ντοκιμαντέρ δεν δίνεται καμία λύση.

Η ιστορία αυτή με το ότι κάποιος (ή οι κάποιοι) που είναι πάντα πιο δυνατοί από εμάς και έχουν καταστρώσει σχέδιο για να μας κάνουν κακό είναι το «χάπι» που επιλέγει κάποιος να πάρει για να αποφύγει την ευθύνη του σε μια κατάσταση. Μου θυμίζει ανθρώπους που έχουν πάρει παραπάνω κιλά και αντί να στρωθούν να τα χάσουν το ρίχνουν στις δικαιολογίες. «Δεν είμαι καλά ψυχολογικά», «Φταίει το άγχος», «Φταίνε τα ωράρια» και φυσικά ποτέ δεν λέει φταίω εγώ που ενώ ξέρω ότι τρώω «σκουπίδια» δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω.

Κάπως έτσι λειτουργεί και το θέμα με το χρέος (ενώ το προσωπικό χρέος), όλοι έπαιρναν δάνεια αβέρτα, χωρίς να πληρούν τα κριτήρια και αν τους ρωτήσεις γιατί το έκαναν θα σου πουν, «Καλά εγώ ζήτησα δάνειο. Εκείνοι που ήξεραν ότι δεν μπορούσα να το ξεπληρώσω γιατί μου έδωσαν;». Η κλασική αποφυγή ευθύνης. Ό, τι δηλαδή κάνουν τα μικρά παιδιά για να αποφύγουν την τιμωρία.

Δεν βλέπω πουθενά την πρόθεση για αλλαγή. Πουθενά. Το μόνο που ζητούν (αν όχι όλοι, οι περισσότεροι) είναι απλά να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν. Κανείς δεν θέλει να κάνει να χάσει την βόλεψή του. Όλοι εμμέσως είναι της άποψης να γίνουν «δίαιτες εξπρές» για να δουν άμεσα αποτελέσματα και κανείς δεν στρέφεται στον δύσκολο δρόμο που θέλει δουλειά και υπομονή. Αλλά η εποχή των θαυμάτων ανήκει στο παρελθόν και τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του.

Είχα διαβάσει κάπου ότι όταν χάνεις κάποιον ή κάτι πρέπει να περάσεις από τα πέντε στάδια του πένθους. Τα στάδια αυτά είναι άρνηση, θυμός, διακανονισμός, κατάθλιψη, αποδοχή. Εμείς σαν χώρα είμαστε ακόμη στο πρώτο στάδιο. Βρισκόμαστε ομαδικά σε άρνηση. Πρέπει να περάσουμε όλα τα στάδια για να γίνει το πρώτο βήμα προς την αλλαγή. Και δυστυχώς, όσο αργούμε να πάρουμε μπρός τόσο πιο πολύ διαιωνίζουμε μια κατάσταση που μόνο άσχημα αποτελέσματα μπορεί να φέρει.

Αν με ρωτούσε κανείς ποια είναι η λύση θα του απαντούσα ότι η μεγάλη αλλαγή θα έρθει αν αλλάξει η νοοτροπία ενός λαού πρώτα και μετά αναγκαστικά θα αλλάξουν και οι πολιτικοί που την κυβερνούν. Ανάποδα δεν πρόκειται πότε να γίνει κάτι... καθώς ο λαός είναι εκείνος που πάει στις κάλπες. Αν σε αυτές τις εκλογές ξαναγίνει ότι και παλιά (πελατειακό σύστημα, διαφθορά, ρουσφέτια κ.λ.π.) τότε ότι γινόταν στο παρελθόν θα γίνει και στο μέλλον. Για να δούμε οι εκλογές δεν αργούν πολύ.