Υπάρχουν μερικά άτομα που όταν δουν ότι έχουν το πάνω χέρι σε οποιαδήποτε κατάσταση θα σε πατήσουν κάτω. Θα πάρουν από σένα ότι μπορούν περισσότερο και μετά θα σε πετάξουν στα σκουπίδια. Η φιλοδοξία τους να επιβληθούν και να επεκτείνουν το αχόρταγο «εγώ» τους είναι τέτοια που ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Οι Αμερικανοί, τις γυναίκες που φέρονται με αυτόν τον τρόπο τις έχουν ονομάσει «bitch».
Η «bitch», λοιπόν, όταν έχει τη δύναμη φέρεται αδίστακτα, αλλά όταν είναι αδύναμη γίνεται γλυκιά και συμπονετική, ήρεμη και φιλόξενη και αυτό μέχρι να ξαναπάρει εξουσία και να δήξει πάλι το πραγματικό της πρόσωπο. Αν η συγκεκριμένη γυναίκα ήταν χώρα δεν θα ήταν άλλη από τη Γερμανία.
Από τότε που άρχισα να διαβάζω ιστορία (και δεν εννοώ τα παραμύθια του σχολείου) θαύμαζα τους Γερμανούς. Έχουν τέτοια δύναμη, οργάνωση, πειθαρχεία και αυτοσυγκράτηση που χώρες όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία, όπως μας έχει δήξει η ιστορία, δεν μπορούν πότε να φτάσουν.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία κατατροπώθηκε στην Συνθήκη των Βερσαλλιών. Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι έπεσαν πάνω της και την κατασπάραξαν. Της έριξαν την ευθύνη για τον πόλεμο, της έβαλαν υπέρογκα πρόστιμα που δεν μπορούσε να πληρώσει και πολλά άλλα. Με δυο λόγια την ευνούχισαν έτσι ώστε να μην μπορέσει να ξανασηκώσει κεφάλι.
Παρ’ όλα αυτά η Γερμανία βρήκε τη δύναμη και στάθηκε στα πόδια της. Μπορεί ακούγοντας την αρρωστημένη φωνή του Χίτλερ, αλλά ήταν η μόνη που έδινε ελπίδα όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος τους έλεγε δολοφόνους (λες και οι υπόλοιποι λαοί που πήραν μέρος στον πόλεμο ήταν άγιοι).
Όταν λοιπόν μπόρεσε να γίνει και πάλι υπολογίσιμη δύναμη στην Ευρώπη έβαλε μπρός το σχέδιο, το οποίο εκτός από εκδίκηση περιλάμβανε και μια χωρίς όρια επέκταση. Εκεί οι Γερμανοί έχασαν το δίκαιο τους. Μπορεί ο Χίτλερ να μιλούσε για άρια φυλή αλλά δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον πίστεψαν και τον ακολούθησαν χωρίς ιδιαίτερη πίεση στις σφαγές. Αναρωτιέμαι γιατί όλοι ρίχνουν την ευθύνη μόνο στον Χίτλερ; Μόνος του δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα απ’ όσα έγιναν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία ήταν πάλι στους χαμένους. Πάλι πρόστιμα, πάλι τιμωρία αλλά αυτή τη φορά οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης πήραν τον έλεγχο στα χέρια τους. Χώρισαν την Γερμανία στα δυο για να την ελέγχουν καλύτερα και να μην ξαναπάθουν τα ίδια. Να όμως που αυτό δεν κράτησε για πολύ. Το τοίχος έπεσε και η Γερμανία στα τέλη του ‘80 ενώθηκε. Όλοι οι λαοί της Ευρώπης έσπευσαν να βοηθήσουν την Γερμανία. Τότε η συγκεκριμένη χώρα δεν έδειχνε να απειλεί ή να στρέφεται ενάντιων κανενός. Αντίθετα, υπήρξε χαμηλών τόνων και δεν θύμιζε σε τίποτα την αδυσώπητη Γερμανία του Χίτλερ.
Έκτοτε οι Γερμανοί έκαναν αυτό που ήξεραν να κάνουν καλά. Δούλεψαν σκληρά, εκμεταλλεύτηκαν ότι μπορούσαν και ότι διέθετε η χώρα τους και όπως ήταν επόμενο έγιναν και πάλι υπολογίσιμη δύναμη στην Ευρώπη και στον κόσμο. Μόλις έγινε αυτό η συμπεριφορά της άλλαξε, έγινε και πάλι η «bitch» του Δευτέρου Παγκοσμίου Πόλεμου. Τώρα που η Γερμανία έχει και πάλι το πάνω χέρι στην Ευρώπη δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο. Εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα (βέβαια εκεί που την παίρνει) και δεν υπολογίζει τις συνεπείς. Εκείνες που δεν υπολόγισαν ο Χίτλερ και οι Γερμανοί που τον ακλούθησαν. Βέβαια τώρα δεν χρειάζεται να κάνει πολέμους όπως στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τώρα κρατάει όμηρους όσους λαούς έχει υπό την κατοχή της λόγω του χρέους τους. Κανείς, όπως φαίνεται, δεν μπορεί να τη συμμαζέψει και η Γερμανία συμπεριφέρεται όπως η αφέντρα στους δούλους της. Βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο και δεν κάνει ούτε μισό βήμα πίσω. Τα θέλει μονά ζυγά δικά της…. όπως η Γερμανία του Χίτλερ.
Το πιο εξευτελιστικό για εκείνη ήταν να ανακοινώσει ότι θέλει να βάλει μόνιμο Γερμανό επίτροπο να ελέγχει τα οικονομικά της Ελλάδα. Αυτό θορύβησε όλο τον κόσμο και όλοι σύγκριναν τις τακτικές της Μέρκελ με εκείνες του Χίτλερ. Φυσικά αμέσως μετά τα αρνητικά σχόλια κάτι τέτοιο αναιρέθηκε και αντ’ αυτού ζητήθηκε να ανοίξουν έναν λογαριασμό έτσι ώστε τα χρήματα που θα έρχονται σε μορφή δανείων στην Ελλάδα να πάνε πρώτα στους δανειστές της και ότι μένει να πάει σε μισθούς και συντάξεις.
Και παρ’ όλα τα εξευτελιστικά για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω κανείς δεν κάνει τίποτα για να της βάλει όρια. Ακόμη και κάποιες Γαλλικές τράπεζες υποτιμούνται και η μόνη που είναι πάντα κερδισμένη από αυτή την ιστορία είναι η Γερμανία. «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα», έλεγε ο Κάρλ Μάρξ. Στη δική μας περίπτωση θα είναι μια φάρσα που δεν θα έχει όρεξη να γελάσει κανείς.
