Το ημερολόγιο μιας "Ξένης"

Έλλειμμα ηγεσίας

2012-01-28T22:00:00.006-04:00

Πριν από λίγες βδομάδες βρέθηκα στο Μέγαρο Μουσικής για να παρακολουθήσω την ομιλία με τίτλο, «Το έλλειμμα της Ηγεσίας». Αφού πρώτα πήγαμε για καφέ με την φίλη μου, στις 19:00 βρεθήκαμε στην αίθουσα που γινόταν η ομιλία. Πριν φτάσουμε είχα στο νου μου την εικόνα μιας αίθουσας μισοάδειας με λίγα άτομα, τα οποία δεν θα είχαν τι να κάνουν το βροχερό εκείνο απόγευμα και πήγαν στο Μέγαρο. Όταν έφτασα όμως μόνο αυτό δεν είδα. Η αίθουσα ήταν γεμάτη και εμάς μας έβαλαν στα δυο μοναδικά άδεια καθίσματα που είχαν απομείνει.

Η ομιλία είχε ήδη αρχίσει. Ομιλητές ήταν οι Πέτρος Μάρκαρης, Δημήτρης Μπουραντάς , Παπαδημητρίου Χρίστος και Λουκάς Τσούκαλης. Όταν φτάσαμε μιλούσε ήδη ο κύριο Μπουραντάς. Έλεγε τα χαρακτηριστικά ενός ηγέτη, από τα οποία κατάλαβα ότι στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια περίπου (που ζω εδώ) δεν θυμάμαι κανέναν να τα είχε. Το συμπέρασμα που βγήκε ήταν ότι στην Ελλάδα ζητείται επειγόντως ηγέτης.

Τον κ. Μπουραντά τον είχα δει σε συνεντεύξεις και είχα διαβάσει δικά του κείμενα. Από κοντά τον έβλεπα πρώτη φορά. Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση. Άνθρωπος ευθύς και ετοιμόλογος. Μίλησε για τον «πάτο» που μας περιμένει και που δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε αλλά και για τις ευθύνες που έχει ο καθένας μας ξεχωριστά. Ορθά τόνισε ότι κανείς μας δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την κατάσταση που επικρατεί.

Επίσης, μου άρεσε πολύ και ο λόγος του κυρίου Μάρκαρη. Είναι από τους Έλληνες συγγραφείς που θαυμάζω. Ο γνωστός συγγραφέας μίλησε για τις αξίες που οι Έλληνες πέταξαν μαζί με την φτώχια του ’50, αξίες που γέννησαν μεγάλους συγγραφείς όπως τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο. «Εμείς όταν μπήκαμε το ’81, στην Ε.Ε. και είδαμε να ρέει το χρήμα πετάξαμε μαζί με την φτώχια και τις αξίες της. Ήταν πολύ μεγάλο λάθος» τόνισε ο κ. Μάρκαρης. Επίσης, είπε ότι η Ευρώπη πρέπει να προσέχει ιδιαίτερα καθώς όπως έχει δείξει η ιστορία σε περιόδους κρίσης –ενώ η Αμερική γέρνει προς τα «Αριστερά»- η Ευρώπη γέρνει «Δεξιά».

Στο μεταξύ, δίπλα μου καθόταν ένα ζευγάρι, εκ’ των οποίων ο κύριος κάτι μου θύμιζε άλλα δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Στο τέλος πήρα το θάρρος και τον ρώτησα, «Είστε ο κύριος Νικόλαος Νημάς;»

«Ναι» απάντησε εκείνος.

Ήταν απίστευτο. Ο κύριος Νημάς, είναι, εκτός των άλλων, ένας blogger που ανακάλυψα τελευταία και που είχαμε συνομιλήσει ηλεκτρονικά μέσω των blogs μας. Μιλήσαμε για τα blogs, την οικονομική κρίση, αλλά και για την ομιλία. Χάρηκα ιδιαίτερα που υπάρχουν άτομα που βλέπουν θετικά και δημιουργικά ακόμη και μια κρίση.

Ειπώθηκαν και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα στην ομιλία. Όποιος επιθυμεί μπορεί να δει όλη την ομιλία εδώ. Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση, εκτός από την γεμάτη, ασφυκτικά αίθουσα ήταν οι ερωτήσεις που ακολούθησαν από το κοινό. Το κοινό από τις ερωτήσεις του έδειχνε να είναι –όχι απλά αγανακτισμένο- αλλά εξαγριωμένο με την σημερινή κατάσταση. Μάλιστα, κάποιος ρώτησε τον κ. Μπουραντά γιατί τώρα μια τέτοια ομιλία και όχι πιο πριν και εκείνος του απάντησε ότι αν την έκανε αυτή την ομιλία 2 ή 3 χρόνια πριν δεν θα πατούσε άνθρωπος στην αίθουσα.

Όλοι ζητούσαν από τους ομιλητές λύσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Οι ομιλητές είπαν την γνώμη τους αλλά για να πω την μαύρη μου αλήθεια πιο πολύ απ’ όλα μου άρεσε αυτό που είπε ο κύριος Πέτρος Μάρκαρης, «Συγγνώμη, περιμένετε από τέσσερις ανθρώπους να σας δώσουν λύση για την κρίση;». Μου άρεσε αυτό που είπε διότι αυτό που τόνισε είναι αυτό που συμβαίνει. Όλοι περιμένουν την λύση απ’ έξω, από κάποιον άλλον και όχι από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ένα αργοπορημένο «γράμμα»

2012-01-06T18:51:00.004-04:00

Πολυαγαπημένη μου Ξένη,

Ξέρω άργησα να απαντήσω στο γράμμα που μου είχες στείλει πριν καιρό αλλά τελικά τα κατάφερα και σου το στέλνω τώρα που πέρασαν τα Χριστούγεννα. Απ’ ότι θυμάμαι μου είχες ζητήσει να φέρω περισσότερη ανθρωπιά. Δυστυχώς, όπως κατάλαβες τέτοιο δώρο δεν μπόρεσα να σου κάνω (μα δώρο ήταν αυτό που ζήτησες;).

Αντί αυτού, σου έστειλα ένα άλλο δώρο που μου ήταν πιο εύκολο να το βρω. Την ημέρα την Χριστουγέννων ήρθα στην γειτονιά σου να σου το φέρω αλλά απ’ ότι είδα, εκτός από τζάκι (και καμινάδα για να κατέβω) δεν έχεις ούτε πετρέλαιο στην πολυκατοικία που μένεις. Έτσι μια μέρα μετά έστειλα την φίλη σου την Ελενίτσα να σου φέρει το δώρο. Ένα μικρό κούνελο (τον Χαράλαμπο), να σου κάνει παρέα τώρα που μένεις μόνη σου. Ξέρω δεν συγκρίνεται το ένα δώρο με το άλλο αλλά έλα και λίγο στη θέση μου. Άγιος είμαι όχι μάγος.

Ο βασικός λόγος που σου γράφω είναι να σου απαντήσω στις ερωτήσεις που μου είχες γράψει. Κατ’ αρχάς να σου εξηγήσω γιατί δεν μπόρεσα να σου φέρω το δώρο που μου ζήτησες. Γιατί κάποια πράγματα δεν παίρνουν από θαύματα. Τι εννοώ; Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν από την μια μέρα στην άλλη, ούτε και από την μια δεκαετία στην άλλη. Όσο και αν ακούς πολλούς να λένε ότι είναι προοδευτικοί… δες τις πράξεις τους που μόνο αυτό δεν μαρτυρούν, (πόσο προοδευτική μπορεί να είναι μια κυβέρνηση που έχει υπουργούς από την άκρα Δεξιά και το μόνο που κάνει είναι να κόβει μισθούς και συντάξεις;). Από την άλλη σκέφτομαι ότι η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών θα κάνει οτιδήποτε (είτε για ξένους είτε για Έλληνες) ακόμη πιο χρονοβόρο. Πλέον οι ίδιοι οι Έλληνες φεύγουν μετανάστες σε ξένες χώρες όποτε θα μάθουν και εκείνοι πως είναι να είσαι μετανάστης….

Μου γράφεις ότι ξέρεις ότι δεν υπάρχω. Πώς το ξέρεις; Έχεις καμία απόδειξη; Επειδή, δηλαδή, δεν με βλέπεις σημαίνει ότι δεν υπάρχω; Φυσικά και υπάρχω. Όπως υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία δεν βλέπεις. Αλλά το θέμα είναι ότι εμφανίζομαι (μέσω των πράξεων μου) μόνο σε αυτούς που πιστεύουν την ύπαρξή μου (δεν έχεις ακούσει ποτέ την φράση ότι πιστεύεις υπάρχει…). Βέβαια, αν εσύ περίμενες να με δεις με κόκκινη στολή, λευκό μούσι και κόκκινα μάγουλα, λυπάμαι δεν νομίζω ότι θα εμφανιστώ ποτέ μπροστά σου έτσι.

Με ρωτάς που μένω. Μένω παντού. Είμαι μια ιδέα που πολλοί (και κυρίως παιδιά) πιστεύουν στην ύπαρξή μου. Ειδικά τα παιδιά προσπαθώ να μην τα απογοητεύσω. Αν και τον τελευταίο καιρό δέχομαι πολλά γράμματα και από ενήλικες. Από εκείνους που αντικατέστησαν το «είμαι» με το «έχω» και τώρα που έχασαν το «έχω» δεν τους έμεινε τίποτα. Είναι εκείνοι που νομίζουν ότι για τα δικά τους τα δεινά φταίνε άλλοι και μονίμως διαμαρτύρονται. Σε εκείνους θα έκανα δώρο την φράση, «Αν θες να αλλάξεις τον κόσμο ξεκίνα από τον εαυτό σου». Αν πότε το δεχτούν αυτό το δώρο θα καταλάβουν αυτό που έλεγε ο Einstein, «Είναι τρέλα να κάνεις τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».

ΑΪ: We have everything, but that's all we have

2011-12-28T16:58:00.002-04:00

Σε μια εποχή που όλοι φοβούνται και την σκιά τους, δεν κάνουν τίποτα, κλείνονται στα σπίτια -αλλά και στον εαυτό τους-, κάποιοι άλλοι προτιμούν να δημιουργούν. Με οποιοδήποτε τρόπο. Μια τέτοια προσπάθεια είναι και το «ΑΪ», ένα περιοδικό διαφορετικό από εκείνα που έχει κάποιος συνηθίσει διαβάζει. Ένα περιοδικό που κάνει λόγο για τον άνθρωπο και όχι για το «περιτύλιγμά» του.

Σε αυτή την αξιόλογη προσπάθεια είχα την τιμή να συμμετέχω και εγώ με ένα κείμενο για τον φόβο στην πόλη. Στην ερώτηση ποιοι είμαστε παραθέτω την απάντηση όπως γράφεται στο περιοδικό:

«Είµαστε ένα ανοιχτό καταφύγιο αλχημιστών της πόλης, ενωμένοι για να προσφέρουμε πολιτισμική λίπανση. Είμαστε απλώς άνθρωποι µε µια µανιασµένη λατρεία προς τους νοητικούς χάρτες - αρκεί να ανοίγουν νέους χάρτες. Πες το αναπαραστατικό κονστρουκτιβισµό ή δες το πιο απλά ως ένα όχημα που καίει με καύσιμα τις σκέψεις που έπεσαν πίσω από την πολυθρόνα του µυαλού και τις ψαρέψαµε µαζί µε µερικά δίφραγκα και σκουπίδια. Αυτές είναι που θα µετασχηµατίσουν τον νου και θα βγάλουν απ’ την πρίζα το εργοστάσιο σκουπιδιών, που καθηµερινά απορρίπτει απόβλητα µέσα στις σκέψεις και τις ζωές µας. Χέσε τις διαφηµίσεις, έχουµε σύνδροµο Tourette’s και αδυνατούμε να σταµατήσουµε το λαρύγγι µας απ’ το να εκτοξεύει έναν οχετό προσβλητικών κορωνών απέναντι σε οτιδήποτε µετέτρεψε τον έντυπο Τύπο σε χαρωπό διασκεδαστή. Εμείς οι δυτικοί έχουµε στα χέρια µας συσσωρευµένη γνώση αιώνων σε κάθε µορφή τέχνης και επιστήµης. Παρ’ όλα αυτά πολλοί από εµάς νιώθουν ότι τίποτα δεν έχει πραγµατική σηµασία, όταν κοιτάνε το αποτύπωµα της µαζικής κουλτούρας στις άκρες των δαχτύλων τους.

Ας δηµιουργήσουµε τις συνθήκες για έναν ελιτισµό για όλους, έναν ενωτικό αστικισµό. Και µην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε πείσει ότι δεν µπορείς να κάνεις κάτι. Περπάτα σταθερά µέσα στο µέλλον με Ελβιέλες.»

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το site του περιοδικού. Ενώ μπορείτε να το διαβάσετε και on line.

Διαβάστε γιατί χανόμαστε

2011-12-19T15:28:00.002-04:00

Έχω ακούσει πολλούς που λένε ότι όταν σπουδάζεις και διαβάζεις πανεπιστημιακά συγγράμματα, δεν έχεις την όρεξη και την διάθεση να διαβάσεις «έξω- σχολικά» βιβλία. Εγώ είμαι η ζωντανή απόδειξη ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Από το τέλος των εξετάσεων (μέσα Ιούλη) έως και τώρα έχω διαβάσει 13 βιβλία και έχω αφήσει στην μέση άλλα τρία.
Τα βιβλία ήταν πάντα η μεγάλη μου αγάπη. Δεν χρειάζεται τίποτα (εκτός από ένα καλό βιβλίο) και ξαφνικά βρίσκεσαι σε τόπο και χρόνο που ποτέ δεν είχες φανταστεί αλλά και που τις περισσότερες φορές δεν θα είχες την δυνατότητα να το κάνεις (καθώς το ταξίδι στον χρόνο δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη). Είναι αναμφίβολα η πιο οικονομική και παράλληλα ποιοτική ψυχαγωγία. Και αν κάποιος σκεφτεί ότι, που λεφτά για βιβλία την σήμερον ημέρα με την κρίση που μας «δέρνει», τότε σίγουρα δεν έχει ψάξει καλά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι που μπορεί να βρει κάποιος τα βιβλία της αρεσκείας του.
Ο πρώτος και καλύτερος είναι οι βιβλιοθήκες. Αρκετές είναι οι βιβλιοθήκες εκείνες που μπορεί κάποιος να δανειστεί βιβλία και να τα επιστρέψει μετά από δυο βδομάδες, όπως για παράδειγμα η βιβλιοθήκη του ιδρύματος Ευγενίδου. Εκτός των άλλων, στην συγκεκριμένη βιβλιοθήκη υπάρχει άψογο κλίμα, πολύ καλή εξυπηρέτηση και το περιβάλλον από μόνο του σου ανοίγει την όρεξη για διάβασμα.
Ένας άλλος τρόπος είναι τα βιβλιοπωλεία –όπως για παράδειγμα εκείνα στο Μοναστηράκι- που πουλάνε πάμφθηνα βιβλία ελαφρώς μεταχειρισμένα. Όταν τα είχα πρωτο-επισκεφτεί μου είχε κάνει εντύπωση η ποικιλία, η οποία είναι μεγαλύτερη απ’ ότι πίστευα. Να φανταστεί κανείς ότι είχα βρει βιβλίο που στα κανονικά βιβλιοπωλεία κόστιζε 28 ευρώ και εγώ το αγόρασα με μόλις 6 ευρώ.
Μιλώντας για το θέμα των βιβλίων είδα τελικά ότι δεν είμαι η μόνη που το έχω ρίξει στο διάβασμα. Η φίλη μου η «Α» τον τελευταίο καιρό όλο μου ζητάει βιβλία για να διαβάσει. Μπορεί να μην έχει πολύ χρόνο γιατί δουλεύει άλλα σχεδόν όλα τα βιβλία που έχει διαβάσει τον τελευταίο καιρό ήταν μέσα σε τραμ και μετρό. Επίσης, μια παλιά συνάδελφος που είχα να την δω καιρό μου έλεγε τα ίδια. Τον τελευταίο καιρό το έχει ρίξει στο διάβασμα. Μπορεί να μην έχει τις δουλειές που είχε παλιά άλλα έχει -τουλάχιστον- τον χρόνο για διάβασμα.
Όταν λοιπόν έχει κάποιος την επιλογή να διασκεδάσει (οικονομικά) βλέποντας TV ή διαβάζοντας βιβλία, η σοφότερη επιλογή είναι σαφώς η δεύτερη, με την οποία δεν κινδυνεύει κιόλα η ψυχική του υγεία. Ηθικόν δίδαγμα, διαβάστε γιατί χανόμαστε.

Άρνηση

2011-12-03T21:31:00.005-04:00

Το χειρότερο που έφερε η οικονομική κρίση δεν είναι η φτώχια. Το χειρότερο είναι η μιζέρια, η μίρλα και η γκρίνια. Ακόμη και αν εσύ το έχεις πάρει απόφαση ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά και σίγουρα δεν θα αλλάξει αυτό για τα επόμενα χρόνια (προσπαθώντας να δεις τι θα κάνεις), δεν πρόκειται να ησυχάσεις με τα όσα ακούς γύρω σου. Αυτή η εποχή ανήκει δικαιωματικά στους καταστροφολάγνους.

Έτσι η πιθανότητα να τα τινάξει κάποιος δεν θα είναι από την πείνα (τουλάχιστον όχι όσο κατέχουμε υψηλές θέσεις παχυσαρκίας στην Ευρώπη) αλλά από την κατάθλιψη. Είναι το λιγότερο με τα όσα ακούμε ότι θα πάθουμε ακόμη....

Αμ το άλλο; Παντού στο διαδίκτυο ξεπηδάνε ντοκιμαντέρ, έρευνες και διάφορα ρεπορτάζ που λένε ότι τελικά η Ελλάδα δεν χρωστάει αλλά κάποιοι άλλοι την χρέωσαν. Ότι ο Παπανδρέου τα έκανε όλα για να κερδίσει χρήματα με τα αδέλφια του. Ότι το παγκόσμιο σχέδιο, το οποίο είχε σχεδιαστεί χρόνια πριν μπαίνει σε εφαρμογή και όλα τα σχετικά. Οκ τα δέχομαι όλα. Ας πούμε λοιπόν, ότι όλοι οι παραπάνω έχουν δίκαιο. Και μετά τι; Ποια είναι η λύση; Σε κανένα από αυτά τα ντοκιμαντέρ δεν δίνεται καμία λύση.

Η ιστορία αυτή με το ότι κάποιος (ή οι κάποιοι) που είναι πάντα πιο δυνατοί από εμάς και έχουν καταστρώσει σχέδιο για να μας κάνουν κακό είναι το «χάπι» που επιλέγει κάποιος να πάρει για να αποφύγει την ευθύνη του σε μια κατάσταση. Μου θυμίζει ανθρώπους που έχουν πάρει παραπάνω κιλά και αντί να στρωθούν να τα χάσουν το ρίχνουν στις δικαιολογίες. «Δεν είμαι καλά ψυχολογικά», «Φταίει το άγχος», «Φταίνε τα ωράρια» και φυσικά ποτέ δεν λέει φταίω εγώ που ενώ ξέρω ότι τρώω «σκουπίδια» δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω.

Κάπως έτσι λειτουργεί και το θέμα με το χρέος (ενώ το προσωπικό χρέος), όλοι έπαιρναν δάνεια αβέρτα, χωρίς να πληρούν τα κριτήρια και αν τους ρωτήσεις γιατί το έκαναν θα σου πουν, «Καλά εγώ ζήτησα δάνειο. Εκείνοι που ήξεραν ότι δεν μπορούσα να το ξεπληρώσω γιατί μου έδωσαν;». Η κλασική αποφυγή ευθύνης. Ό, τι δηλαδή κάνουν τα μικρά παιδιά για να αποφύγουν την τιμωρία.

Δεν βλέπω πουθενά την πρόθεση για αλλαγή. Πουθενά. Το μόνο που ζητούν (αν όχι όλοι, οι περισσότεροι) είναι απλά να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν. Κανείς δεν θέλει να κάνει να χάσει την βόλεψή του. Όλοι εμμέσως είναι της άποψης να γίνουν «δίαιτες εξπρές» για να δουν άμεσα αποτελέσματα και κανείς δεν στρέφεται στον δύσκολο δρόμο που θέλει δουλειά και υπομονή. Αλλά η εποχή των θαυμάτων ανήκει στο παρελθόν και τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του.

Είχα διαβάσει κάπου ότι όταν χάνεις κάποιον ή κάτι πρέπει να περάσεις από τα πέντε στάδια του πένθους. Τα στάδια αυτά είναι άρνηση, θυμός, διακανονισμός, κατάθλιψη, αποδοχή. Εμείς σαν χώρα είμαστε ακόμη στο πρώτο στάδιο. Βρισκόμαστε ομαδικά σε άρνηση. Πρέπει να περάσουμε όλα τα στάδια για να γίνει το πρώτο βήμα προς την αλλαγή. Και δυστυχώς, όσο αργούμε να πάρουμε μπρός τόσο πιο πολύ διαιωνίζουμε μια κατάσταση που μόνο άσχημα αποτελέσματα μπορεί να φέρει.

Αν με ρωτούσε κανείς ποια είναι η λύση θα του απαντούσα ότι η μεγάλη αλλαγή θα έρθει αν αλλάξει η νοοτροπία ενός λαού πρώτα και μετά αναγκαστικά θα αλλάξουν και οι πολιτικοί που την κυβερνούν. Ανάποδα δεν πρόκειται πότε να γίνει κάτι... καθώς ο λαός είναι εκείνος που πάει στις κάλπες. Αν σε αυτές τις εκλογές ξαναγίνει ότι και παλιά (πελατειακό σύστημα, διαφθορά, ρουσφέτια κ.λ.π.) τότε ότι γινόταν στο παρελθόν θα γίνει και στο μέλλον. Για να δούμε οι εκλογές δεν αργούν πολύ.

Why not;

2011-11-15T22:14:00.008-04:00

Ξυπνάς ένα πρωί και δεν βρίσκεσαι στο παιδικό σου δωμάτιο. Το μέρος αυτό σου φαίνεται άγνωστο. Συνέρχεσαι από τον ύπνο και συνειδητοποιείς ότι σχεδόν εδώ και ένα μήνα δεν μένεις πια στο παιδικό δωμάτιο αλλά στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού που νοίκιασες.

Ντύνεσαι, βγαίνεις έξω και βλέπεις άλλες φάτσες διαφορετικές απ’ αυτές που έβλεπες τόσα χρόνια. Κοιτάζεις τις βιτρίνες και χαμογελάς με ικανοποίηση. Όχι δεν βλέπεις τα προϊόντα και τις τιμές, βλέπεις το είδωλο σου στο τσάμι και σου φαίνετε διαφορετικό. Σου φαίνεσαι πιο ψιλή, πιο σημαντική, πιο άλλη.

Ίσως να φταίει η αυτοπεποίθηση που ξαφνικά πήρε τα πάνω της. Ζεις μόνη σου και αυτό είναι ένα γεγονός που σε κάνει να χαμογελάς παντού. Ναι, έχεις κάνει πολλές θυσίες αλλά δεν σε πειράζει καθόλου. Ξέρεις καλά ότι αυτό είναι το τίμημα που διάλεξες να πληρώσεις. Δεν βγαίνεις πια για καφέ με τις φίλες σου (τις καλείς σπίτι). Δεν πηγαίνεις για ψώνια (βέβαια ούτε και πριν πήγαινες συχνά). Κάνεις αισχρές οικονομίες και για πρώτη φορά στην ζωή σου κοιτάς τις τιμές των προϊόντων πριν αγοράσεις το οτιδήποτε και συνειδητοποιήσεις ότι ένα κομμάτι φέτα κοστίζει πιο πολύ και από μια μπλούζα.

Περπατάς και θυμάσαι αυτά που σου έλεγαν όλοι πριν φύγεις. Ότι υπάρχει κρίση και δεν θα τα καταφέρεις. Εσύ διάλεξες να κάνεις την κρίση να δουλέψει υπέρ σου. Νοίκιασες ένα δυάρι σε τόσο χαμηλή τιμή που ούτε γκαρσονιέρα θα κόστιζε τόσο μέχρι πριν ένα χρόνο. Αλλά αφού πέταξες από τα 10.000 πόδια και προσγειώθηκες στην γη (σώα) είπες μέσα σου ότι όλα μπορούν να γίνουν.

Πολλές φορές πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται πως αυτή την εποχή όλοι γυρνάνε στα πατρικά τους και εσύ έφυγες. Μήπως δεν ήταν η σωστή ώρα; Αλλά από την άλλη θυμάσαι και έναν φίλο σου που λέει ότι πάντα είναι η σωστή ώρα να κάνεις κάτι (διότι το θέμα είναι να κάνεις κάτι…)। Σε φοβίζουν πολλά, όπως το φάντασμα της ανεργίας που βρίσκεται πάντα πίσω από την πόρτα σου και πολλές φορές νομίζεις ότι θα πεταχτεί μπροστά σου. Αλλά τέτοια γεγονότα, ξέρεις πολύ καλά, ότι μπορούν να συμβούν (όπως και έχουν συμβεί και στο παρελθόν) και τα αντιμετώπισες. Άλλωστε έχεις ανθρώπους που θα σε βοηθήσουν αν βρεθείς σε μια δύσκολη στιγμή και ίσως τέτοιοι άνθρωποι να μην ανήκουν καν στον συγγενικό σου κύκλο. Και αυτό σε καθησυχάζει κάπως.

Τελικά, λες στον εαυτό σου why not (όπως λέει και η αγαπημένη σου συγγραφέας Λένα Διβάνη); Αν αφήσεις τα εξωτερικά γεγονότα να καθορίζουν την ζωή σου ‘την έβαψες‘. Σημασία έχει η φωνή που ακούς μέσα σου τι λέει και όχι οι εξωτερικές φωνές. Εκείνες πάντα θα ψάχνουν εύφορη γη να σπείρουν τον φόβο και τον τρόμο διότι γνωρίζουν καλά ότι ο φόβος του λύκου κρατά τα πρόβατα στο μαντρί….

Άλλωστε θες να είσαι αισιόδοξη διότι παίρνεις ως παράδειγμα κάτι το οποίο μέχρι και πριν ένα μήνα όλοι θα το θεωρούσαν επιστημονική φαντασία και όμως τώρα είναι πραγματικότητα. Το Λάος ανήκει στην εξουσία. Ο Βορίδης υπουργός και ο Άδωνις υφυπουργός. Αρα, όλα μπορούν να συμβούν σε αυτή την ζωή….

«Καθρέφτης»

2011-11-06T07:50:00.003-04:00

Τα πρωινά της Κυριακής στον ηλεκτρικό δεν είναι τόσο χάλια όσο τις καθημερινές που ο κόσμος στριμώχνεται στα βαγόνια σαν σαρδέλες. Βρίσκεις θέση να κάτσεις με την άνεση σου και να αγναντεύεις από το παράθυρο μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου. Θα μου πεις και ποιος τρελός σηκώνεται Κυριακή πρωί να πάρει βόλτα με τον ηλεκτρικό; Φυσικά κάποιος που δουλεύει (όπως εγώ).
Λίγο πριν την Ομόνοια ο κόσμος αρχίζει και πληθαίνει όπως και τα διάφορα άτομα που μπαίνουν στα βαγόνια για να ζητήσουν ελεημοσύνη. Γυναίκες με μικρά παιδία στην αγκαλιά τους που παρακαλάνε τους δώσεις λίγα χρήματα για να πάρουν γάλα στα μικρά τους, άνδρες ανάπηροι, νεαρά άτομα που λένε ότι μόλις βγήκαν από μονάδα απεξάρτησης και δεν μπορούν να βρουν δουλειά, ασθενείς που ζητούν χρήματα να κάνουν τις επεμβάσεις τους και όλοι αυτοί σε μια μόνο διαδρομή.
Φυσικά, σε κανέναν από τους παραπάνω δεν έδωσε κανείς χρήματα, (τουλάχιστον εκείνοι που ήταν δίπλα μου). Είναι τόσο συνηθισμένες τέτοιες παραστάσεις σε όσους χρησιμοποιούν τον ηλεκτρικό που ακόμη και λεφτά να υπήρχαν (όπως έλεγε ο Πρωθυπουργός μας) αμφιβάλω αν θα έδινε κανείς στους επαίτες, οι οποίοι, όταν μπαίνουν σε οποιοδήποτε χώρο αρχίζουν να μιλάνε τόσο δυνατά που νομίζεις ότι είναι ηθοποιοί και παίζουν σε κάποιο θέατρο.
Λίγο πριν την στάση «Βικτώρια», μπήκε στο βαγόνι ένας τύπος γύρω στα 40. Κακοντυμένος, βρώμικος και κοκκαλιάρης άρχισε να μιλάει χαμηλόφωνα και με κατεβασμένο το κεφάλι. Δεν είπε πολλά, ούτε μίλησε για την κακή του τύχη, ούτε για τα βάσανα της ζωής του. Το μόνο που είπε ήταν, ότι ήταν άστεγος και έμενε στο δρόμο.
Αυτό που ακολούθησε ήταν απίστευτο. Οι δυο κυρίες απέναντί μου, είχαν καρφώσει τα μάτια τους πάνω του και τον κοίταζαν έντονα. Δεν ήταν οίκτος αυτό που διέκρινα στα μάτια τους, ήταν σίγουρα συμπόνια. Άνοιξαν και οι δυο τις τσάντες τους και έβγαλαν κάμποσα κέρματα και του τα έδωσαν. Ο ρακένδυτος άνδρας τις ευχαρίστησε χαμηλόφωνα.
Στα απέναντι καθίσματα, του έδωσαν επίσης χρήματα, η ηλικιωμένη κυρία, ένας άνδρας και ένα 15χρονο αγόρι. Πραγματικά δεν είχα ξαναδεί έφηβο να δίνει χρήματα σε ζητιάνο. Μπερδεύτηκα αρκετά μέχρι να καταλάβω γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι (ζώντας στην καρδιά της οικονομικής κρίσης) έδιναν χρήματα σε έναν επαίτη, ο οποίος μάλιστα, δεν παραπονέθηκε, δεν φώναξε, δεν κλαψούρισε και δεν ανέφερε την κακή του τύχη που τον έριξε στα ξένα χέρια.
Η μόνη λογική απάντηση που μπόρεσα να δώσω στο συγκεκριμένο μυστήριο άκουγε στο όνομα «καθρέφτης». Στο πρόσωπο του άστεγου άνδρα όλοι όσοι έδωσαν χρήματα (ίσως και αρκετοί που δεν έδωσαν) να είδαν τον εαυτό τους. Κάποτε, όποιος είχε μια δουλειά –χωρίς να είναι η καλύτερη του κόσμου-, ήξερε ότι θα έχει τον μισθό του, το σπίτι του και γενικά μια ζωή που θα του επέτρεπε να έχει τουλάχιστον τα βασικά. Σήμερα τίποτα τέτοιο δεν ισχύει. Το ότι μπορεί κάποιος να δουλεύει δεν σημαίνει ότι θα παίρνει ,απαραίτητα, και χρήματα, καθώς μπορεί ο εργοδότης να του χρωστάει κάμποσα μηνιάτικα ή ακόμη χειρότερα μπορεί να είναι συμβασιούχος του Δημοσίου να του χρωστούν χρήματα τα οποία, δεν ξέρει αν θα τα πάρει ποτέ, αλλά ξέρει σίγουρα ότι θα τα φορολογηθεί.
Επίσης, μπορεί να έμεινε άνεργος ή ακόμη και αν δεν έμεινε (ακόμη), μπορεί να του έκαναν τέτοιες μειώσεις στον μισθό του που οι ανάγκες του να μην μπορούν να καλύπτονται ούτε στο μισό. Δεν είναι, λοιπόν, δύσκολο να βάλει κάποιος τον εαυτό του στην θέση ενός τύπου που τα έχασε όλα και κοιμάται στο δρόμο. Σε μια κατάσταση που όλα είναι ρευστά, οι πιθανότητες να συμβεί το οτιδήποτε ακραίο δεν αποτελούν πια μακρινή εικόνα.

Μια ξεχωριστή εργασία

2011-09-26T17:41:00.005-04:00

Σε όλη αυτή την αναστάτωση που επικρατεί, -μειώσεις μισθών, επιπρόσθετοι φόροι, νέα μέτρα- θα νομίζει κανείς ότι παντού οι άνθρωποι έχουν μια κρεμασμένη μούρη μέχρι το πάτωμα. Κι όμως δεν είναι έτσι. Υπάρχει ένα μέρος που οι άνθρωποι χαμογελάνε όταν σε βλέπουν, καθώς τα προβλήματα αυτά δεν τα αγγίζουν πλέον….

Πριν από λίγους μήνες είχα την τύχη να εργαστώ σε ένα νοσοκομείο ως διαπολιτισμική διαμεσολαβήτρια μέσω ενός πιλοτικού προγράμματος που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η δουλειά που έπρεπε να κάνω εγώ και άλλα, περίπου, 150 άτομα σε παραπάνω από 20 νοσοκομεία της Αττικής ήταν να μεσολαβήσουμε και να βοηθήσουμε ασθενείς μετανάστες έτσι ώστε να μπορούν να έχουν μια καλή συνεννόηση με τους Έλληνες ιατρούς. Οι γλώσσες με τις οποίες εγώ εξυπηρετούσα τους ασθενείς ήταν τα Αλβανικά και τα Αγγλικά.

Οι δυο μήνες στο νοσοκομείο ήταν μια εμπειρία που με σημάδεψε καθώς πήρα πράγματα και έζησα καταστάσεις που σίγουρα σε καμία άλλη δουλειά δεν θα ζούσα. Το νοσοκομείο που εργάστηκα ήταν ογκολογικό, πράγμα που σήμαινε ότι οι ασθενείς της συγκεκριμένης κλινικής είχαν να διαπραγματευτούν ζητήματα ζωής και θανάτου.

Θυμάμαι, λοιπόν, μια μέρα που ταλαιπωρήθηκα τόσο πολύ για να πάω στο νοσοκομείο διότι ο ΗΣΑΠ έκανε στάση εργασίας και έβριζα θεούς και δαίμονες. Όταν, όμως, πήγα στο δωμάτιο της νεαρής που εξυπηρετούσα μου πέρασαν όλα. Νεύρα, κακοκεφιά, κούραση και ταλαιπωρία εξατμίστηκαν όταν η νεαρή μου χαμογέλασε και μου είπε «Ήρθες; Σε περίμενα και νόμιζα ότι δεν θα ερχόσουν σήμερα». Ήταν απίστευτο το συναίσθημα που ένιωσα εκείνη την στιγμή.

Τα άτομα που νοσηλεύονταν στο συγκεκριμένο νοσοκομείο δεν τους άγγιζε ούτε η κρίση, ούτε οι μειώσεις μισθών, ούτε τίποτα. Είχαν να διαπραγματευτούν με πιο βασικά ζητήματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα ενώ δεν είναι καθόλου. Κανείς δεν μας έχει υπογράψει ότι μια ζωή θα ήμαστε υγιείς ειδικά όταν κάνουμε καταχερίσεις στα πάντα.

Διδάχθηκα πολλά από τα άτομα με τα οποία εγώ και οι υπόλοιποι συνάδελφοί μου ερχόμασταν σε επαφή σχεδόν κάθε μέρα. Ένα από τα βασικά ήταν η υπομονή και η επιμονή. Το να καταπολεμάς τέτοιου είδους ασθένειες πραγματικά είσαι ήρωας καθώς δεν κάνεις μια θεραπεία και τελειώνεις. Πολλές θεραπείες καταπολέμησης του καρκίνου κρατούσαν μήνες ακόμη και χρόνια. Πολλοί, κατά την διάρκεια της θεραπείας έχαναν τα μαλλιά τους, τις δυνάμεις, ακόμη και τις αισθήσεις τους αλλά ποτέ την θέληση για ζωή. Εκεί είδα πόση μεγάλη δύναμη κρύβουμε μέσα μας και την εξωτερικεύουμε την στιγμή που χρειάζεται.

Ένα άλλο γεγονός που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν και ο τρόπος που μιλούσαν οι ασθενείς για τους γιατρούς του νοσοκομείου. Το μόνο που έλειπε από την περιγραφή των γιατρών ήταν το φωτοστέφανο. Δεν είχα ακούσει ξανά τόσο καλά λόγια για ανθρώπους και δίκαια καθώς, οι εργασία (ή πιο σωστά το λειτούργημα) τους εκεί μέσα ήταν μια μάχη για να σωθούν ζωές και δεν είχε καμία σχέση με τους αδιάφορους γιατρούς που το μόνο που τους νοιάζει είναι το «φακελάκι».

Το πρόγραμμα της διαμεσολάβησης στα νοσοκομεία ήταν πιλοτικό και περιμένουμε ότι κατά πάσα πιθανότητα θα εφαρμοστεί ξανά. Αν με ρωτήσει κάποιος τι ήταν το πιο συγκινητικό πράγμα που άκουσα σε αυτή την δουλειά θα του έλεγα τα λόγια της νεαρής νοσηλευόμενης κοπέλας που είπε στον συνάδελφο της απογευματινής βάρδιας: «Να φανταστείς πιο πολύ στεναχωριέμαι που φεύγετε εσείς παρά ότι ο γιατρός μου είπε ότι πρέπει πάλι να κάνουμε την θεραπεία».

Ποσό μ@@@@@@@κας είσαι;

2011-08-21T16:42:00.003-04:00

Πρέπει να ήμουν αρκετά μικρή όταν κατάλαβα ότι δεν γίνεται να συμφωνούμε με τους πάντες, ούτε και να μας αρέσουν οι πάντες. Τότε θυμάμαι μου είχε φύγει ένα μεγάλο βάρος. Τι να κάνουμε, δεν γίνεται να ταιριάζουμε με όλους (πάλι καλά δηλαδή). Ο λόγο που αναφέρω τα παραπάνω είναι διότι μόλις γύρισα Αθήνα και μπήκα στο blog μου είδα πέντε σχόλια από κάποιον ανώνυμο να με βρίζει. Έτσι, χωρίς λόγο.

Το προηγούμενο post (όπως μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ρίχνοντας μια ματιά) είχε να κάνει με την εμπειρία μου στην οδήγηση. Ούτε έβρισα κάποιον, ούτε και κατηγόρησα κανέναν. Και βλέπω το εξής σχόλιο «pes ta einai mia fthnh gkomena mia alhtissa tou kerata mia antixrhsth mia palio poutana.eisai mpazooooooolaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!asxhmh k poutana gunaika ti perimeneis prokoph k xairi??? pornnhhhhhhhhh!».

Συνολικά τα ανώνυμα σχόλια είναι 7. Πράγμα που σημαίνει ότι όταν εγώ έκανα τα μπάνια και την ηλιοθεραπεία μου κάποιος είχε στρωθεί στην δουλειά Αυγουστιάτικα και έγραφε ανώνυμα μηνύματα (όρεξη που την είχε). Κάποτε τέτοια μηνύματα με ενοχλούσαν αλλά τώρα πια γελάω. Όχι με τις βρισιές αλλά με εκείνους που αφιερώνουν τόσο χρόνο (πολύτιμο και χρήσιμο χρόνο) για να με βρίσουν.

Η ανωνυμία είναι το άλλο θέμα. Νομίζει κάποιος ότι βάζοντας μια κουκούλα θα κρυφτεί και κανείς δεν θα καταλάβει ποιος είναι. Αυτό που ξεχνάει, όμως, είναι ότι μια κουκούλα (είτε στην πραγματικότητα είτε στο διαδίκτυο) μπορεί να κρύψει τα χαρακτηριστικά σου όχι όμως το σχήμα του κεφαλιού σου. Για παράδειγμα αν είσαι κεφάλας ή κοντός αυτό θα φανεί όσες κουκούλες και αν φορέσεις. Έτσι και στο διαδίκτυο θα φανεί αν είσαι αμόρφωτος, αν είσαι κομπλεξικός ή αν έχεις εμμονές.

Όσο για τον ανώνυμο που με βρίζει (του οποίου η κουκούλα διαγράφει πολλά κόμπλεξ και πολλές εμμονές) τον φαντάζομαι να είναι από τους τύπους που στην δουλειά τους θα είναι πάντα τα γλυφτρόνια του αφεντικού που καρφώνουν τους συναδέλφους τους. Έτσι είναι αυτά, αν φοράς μάσκες και κουκούλες στο διαδίκτυο, θα τις φοράς και στην ζωή….

Και μιας και ο «κουκουλοφόρος» ανώνυμος έχει την τιμητική του σήμερα –και ρίχνει πολύ δουλειά, ο άνθρωπος, για να γράφει τα σχόλιά αυτά- ας του αφιερώσω (με όλο μου τον οίκτο) αυτό το τραγούδι που θα του ταιριάζει γάντι.

Ένας μικρός άθλος

2011-08-08T18:19:00.008-04:00

Έχω παρατηρήσει ότι κάθε φορά που πάω να ασχοληθώ με κάτι καινούριο ρωτάω να μάθω για αυτό. Αυτό φαντάζομαι δεν το κάνω μόνο εγώ αλλά και πολλοί άλλοι. Όταν μπαίνεις, φυσικά, σε μια τέτοια διαδικασίας θα ακούς το μακρύ και το κοντό του καθενός –ίσως χωρίς λόγο- και πολλές φορές θα απογοητεύεσαι –πάλι χωρίς λόγο-.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι πέρυσι την Άνοιξη με τις απεργίες των ΜΜΜ, οι μετακινήσεις μου κόστιζαν όσο σχεδόν ο μισός μισθός μου (όπως μπορεί ο καθένας να καταλάβει είμαι και υψηλά αμειβόμενη… δεν κρύβεται το χρήμα άλλωστε). Η συγκεκριμένη κατάσταση με είχε εξοργίσει πάρα πολύ. Είναι άσχημο, όπως και να το κάνουμε, όταν, ενώ ζητάς το δίκιο σου να αδικείς τους άλλους. Διότι ούτε ο Υπουργός Μεταφορών, ούτε κανένας βουλευτής παίρνει μετρό για να πάει στην δουλειά του, παρά μόνο ο λαουτζίκος.

Τότε, λοιπόν, για πρώτη φορά στη ζωή μου, μου ήρθε η ιδέα να πάρω δικό μου μέσο. Και φυσικά όχι αυτοκίνητο, αλλά μηχανάκι. Έτσι άρχισα να μαζέψω πληροφορίες για το τι χρειάζεται, πόσο κοστίζει το δίπλωμα κλπ. Άλλα από την πρώτη στιγμή έπεσα σε «τοίχο». Στην αρχή ρωτούσα φίλους και γνωστούς πότε το πήραν το δίπλωμα αν ήταν δύσκολο και γενικά εάν έχουν φάει αρκετές τούμπες με την μηχανή. Μου είπε ο καθένας την ιστορία του και όλοι με ρώτησαν αν ξέρω ποδήλατο. Φυσικά εγώ δεν ήξερα ποδήλατο. Με το που έλεγα ότι δεν ξέρω ποδήλατο όλοι μου έλεγαν να μην ξεκινήσω καν τις προσπάθειες μου να μάθω μηχανάκι γιατί δεν θα ξέρω ισορροπία και σε τέτοια ηλικία δεν θα μπορούσα και να μάθω.

Αφού, λοιπόν, απογοητεύτηκα, πήγα να ρωτήσω και στην σχολή οδηγών μήπως και μπορούσε κάτι να αλλάξει. Για κάποιο περίεργο λόγο εκεί δεν μου είπαν ότι δεν γίνεται, μου είπαν ότι αν θέλω να μάθω να οδηγώ μηχανή πρέπει πρώτα να μάθω να οδηγώ ποδήλατο. Και αυτό μπορεί κάποιος να το καταφέρει με το να πάρει ένα ποδήλατο και να εξασκηθεί μέχρι να μάθει.

Τόσο απλό ήταν το ζήτημα. Ούτε συγκρίσεις με τους άλλους, ούτε πράγματα που γίνονται ή δεν γίνονται. Στρώνεσαι στην δουλειά και τότε μπορείς να κρίνεις εάν «το έχεις» ή «δεν το έχεις» το θέμα.

Το πρώτο μάθημα ποδηλάτου ήταν πολύ «αστείο» και αιματηρό. Εγώ και ο Αλέξανδρος (ένας πιτσιρικάς που κάνει τεράστιες αποστάσεις με το ποδήλατο… από τότε που το ποδήλατο δεν ήταν της μόδας), στα Βριλήσσια να κόβουμε βόλτες πάνω κάτω για να μάθω εγώ ισορροπία μέχρι που κάποια στιγμή το τιμόνι του ποδηλάτου αστραπιαία προσγειώνεται στο μεγάλο νύχι του ποδιού μου. Αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίσαμε. Διότι είχαμε χάσει ένα νύχι αλλά όχι τον πόλεμο.

Μετά απ’ αυτό δανείστηκα ένα ποδήλατο από τον γιό ενός συναδέλφου μου και άρχισα να κάνω βόλτες σε κάτι παιδικές χαρές της περιοχής. Όπως μπορεί κανείς να φανταστεί το θέμα ήταν κάτι παραπάνω από ξεκαρδιστικό. Εγώ να προσπαθώ να μάθω να οδηγώ, τα πιτσιρίκια να με κοιτάνε σαστισμένα και να μαζεύονται γύρο μου. Μάλιστα, ένα κοριτσάκι με ένα μικρό ροζ ποδήλατο με πλησίασε μια μέρα, ενώ ξεκουραζόμουν, και με ρώτησε τι ακριβώς κάνω. Της εξηγούσα ότι προσπαθούσα να μάθω ποδήλατο και εκείνο με κοιτούσε όλο απορία καθώς της έκανε εντύπωση που ήμουν τόσο μεγάλη και δεν ήξερα ποδήλατο. Μετά από λίγο το κορίτσι αυτό προσφέρθηκε να μου κάνει δωρεάν μαθήματα εξηγώντας μου πως πρέπει να βάλω το πόδι στο πετάλι και πώς να μην πέσω. Της είπα ότι θα μπορούσε να γίνει καλή δασκάλα διότι έχει μεταδοτικότητα και εκείνη με ρώτησε τι είναι μεταδοτικότητα.

Αν και παιδεύτηκα πολύ, έμαθα να οδηγώ ποδήλατο. Μετά άρχισα τα μαθήματα για το μηχανάκι και πριν από περίπου μια βδομάδα πήρα και το δίπλωμα. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο χάρηκα όταν τελείωσαν οι εξετάσεις και μου είπαν ότι δεν έκανα κανένα λάθος και πέρασα. Θα μου πεις σιγά τον άθλο, δίπλωμα για μηχανάκι πήρες και όχι πτυχίο από το Harvard. Για μένα αυτό το δίπλωμα είναι σημαντικό διότι στην ουσία έκανα κάτι που δεν έχει κάνει κανείς. Δεν γνωρίζω κανέναν (ούτε έχω ακούσει για κάποιον) που να μην ήξερε ισορροπία και να έμαθε να οδηγεί μηχανάκι.

Ήταν και ένα καλό μάθημα γενικά. Τι εννοώ; Θες να μάθεις κάτι καινούριο; Μην ρωτάς δεξιά και αριστερά χωρίς λόγο, ρώτα τους ειδικούς. Αυτοί σίγουρα θα ξέρουν καλύτερα από τον φίλο ή γνωστό σου. Επίσης, μην κρίνεις χωρίς να έχεις δοκιμάσει κάτι. Πότε δεν ξέρεις. Επειδή απέτυχε σε κάτι ο Α ή ο Β δεν σημαίνει ότι θα αποτυγχάνει και η υπόλοιπη ανθρωπότητα μετά απ’ αυτόν. Για αυτό, το συγκεκριμένο δίπλωμα έχει τόση αξία για μένα, διότι κατάφερα κάτι που ούτε εγώ η ίδια πίστευα ότι μπορούσα να καταφέρω.

Καταδικασμένοι να είμαστε αισιόδοξοι

2011-07-10T18:13:00.006-04:00

Η εξεταστική για φέτος έλαβε τέλος. Ήταν η πιο hardcore εξεταστική μέχρι στιγμής, με τρείς θεματικές ενότητες -που ισοδυναμούν με 9 μαθήματα συμβατικού πανεπιστημίου-, πολύ διάβασμα, ενώ παράλληλα δούλευα και τις 7 μέρες της εβδομάδας (χαλάλι όμως το 8 που πήρα στην Φιλοσοφία με αντάμειψε με το παραπάνω).

Μετά, λοιπόν, από μια γερή βουτιά στο παρελθόν (καθώς τα μαθήματα είχαν να κάνουν με Οικονομική και Κοινωνική Ιστορία της Ευρώπης αλλά και Φιλοσοφία) ξαναγύρισα στο παρόν. Η επιστροφή μόνο ευχάριστη δεν ήταν. Νέα μέτρα, μεσοπρόθεσμο, Μέρκελ, μειώσεις μισθών, Βενιζέλος, μειώσεις συντάξεων, αύξηση τιμών… παντού ακούγονται αυτές οι φράσεις από άτομα κάθε ηλικίας.

Κάνεις δεν συζητάει για τίποτα ευχάριστο όλοι έχουν κάτι δυσάρεστο να σου πουν. Θα μου πεις άδικο έχουν οι άνθρωποι; Όχι άδικο δεν έχουν αλλά το περίεργο είναι ότι αν για παράδειγμα ψάξει κανείς σε αρχεία εφημερίδων 7 ή 8 χρόνια πριν (που δεν είχαμε κρίση) θα δει ότι τα παράπονα και η γκρίνια πάντα υπήρχαν. Εργαζόμενοι έλεγαν ότι δεν πληρώνονται καλά, απεργίες πάντα γίνονταν και γενικά ακόμη και πριν από χρόνια δεν ήταν πολλοί αυτοί που ήταν ευχαριστημένοι με την δουλειά αλλά και τις αποδοχές τους.

Από την άλλη πλευρά ακούς μεγάλους ανθρώπους να λένε τι όμορφα ήταν τα νιάτα τους και τι καλά και ωραία που ήταν τότε τα πράγματα. Εννοώντας, φυσικά, κατοχή, πολέμους και πείνα. Διότι αν το πάρει κανείς χρονολογικά θα δει ότι τα νιάτα τέτοιων ανθρώπων συμπίπτουν με τις συγκεκριμένες καταστάσεις.

O David Hume, ένας εκ των πολλών φιλοσόφων που διάβασα στην Φιλοσοφία φέτος, έλεγε ότι, δεν υπάρχει πραγματικότητα, υπάρχει η αντίληψη που έχουμε για την πραγματικότητα. Το τι ζούμε και το τι αντιλαμβανόμαστε, τελικά μπορεί να μην έχουν και πολύ μεγάλη σχέση μεταξύ τους. Αρά η πραγματικότητα έχει όση δύναμη της δίνουμε για να συμβάλει στην ευτυχία ή στην δυστυχία μας.

Πριν από λίγους μήνες είχα παρακολουθήσει, μαζί με την φίλη μου την «Α», μια διάλεξη της καθηγήτριας Ψυχολογίας και πεζογράφου Φωτεινής Τσαλίκογλου, στο Μέγαρο Μουσικής. Μίλησε για πολλά και χρήσιμα πράγματα η κυρία Τσαλίκογλου όπως ότι κάθε απώλεια κρύβει μέσα της μια δύναμη, τη δύναμη της εξέλιξης. Η έλλειψη, τόνισε, μάς παρακινεί να επιθυμούμε και η επιθυμία είναι η κινητήριος δύναμη για τα πάντα στη ζωή μας. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμη της απώλειας, στο ότι μας ωθεί να διεκδικήσουμε. Αρκεί φυσικά να δεχτούμε ότι μας συμβαίνει και να μην αρνηθούμε να δεχτούμε τις αλλαγές, οι οποίες δεν είναι πάντα ανώδυνες.

Αυτό όμως που είπε και μου άρεσε πολύ είναι ότι σε μια τέτοια εποχή, τόσο δύσκολη για όλους, είμαστε όλοι καταδικασμένοι να είμαστε αισιόδοξοι. Είναι ένα από τα λίγα όπλα που μας έχουν απομείνει για να επιβιώσουμε και να βγούμε υγιείς από αυτή την δίνη.

Εδώ ο κόσμος καίγεται

2011-06-19T17:10:00.003-04:00

Στο κεφάλι μου επικρατεί το χάος. «Σκέφτομαι άρα υπάρχω» είπε ο Γιώργος Παπανδρέου στην Βουλή των Ελλήνων και ο Ντεκάρτ μετά από πολύ σκέψη είπε: «Λεφτά υπάρχουν» ή μήπως το αντίθετο; Αυτά παθαίνει όποιος διαβάζει φιλοσοφία και προσπαθεί να ενημερώνεται για την επικαιρότητα. Από την μια η δουλειά, από την άλλη η εξεταστική πολύ θέλει ο άνθρωπος να λαλήσει;

Και επειδή δεν θέλω, όταν θα με ρωτήσουν μετά από χρόνια τι έγινε τότε με τον μετασχηματισμό που έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, να απαντήσω όπως απάντησε ο Χριστόδουλος για τα βασανιστήρια της Χούντας….. «Δεν γνωρίζω τίποτε, ίσως επειδή σπούδαζα τότε», είπα να ενημερωθώ.

Κάνοντας ένα διάλειμμα από το διάβασμα έκανα ένα σύντομο ζάπινγκ και έπεσα πάνω στις ερωτικές "ζήλιες" από το βήμα της Βουλής. Δεν ξέρω τι είχε ειπωθεί πριν, εγώ έπιασα την «κουβεντούλα» από εκεί που ο Γ. Καρατζαφέρης έλεγε ότι καλά έκανε ο Γ. Παπανδρέου και «την έφερε» στον Σαμαρά. Μετά ο Σαμαράς βγαίνει και λέει ότι ο Καρατζαφέρης ήταν πάντα συνεργάτης του Παπανδρέου και τώρα είναι και εκπρόσωπος του. Μετά από λίγο βγαίνει πάλι ο Καρατζαφέρης και λέει τον Σαμαρά προδότη και σαν να μην έφτανε αυτό του αφιέρωσε και το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα, «Ο Τρελαντώνης».

Και μετά σου λέει ο άλλος ότι δεν δείχνει καλές κωμωδίες πια η τηλεόραση…. (ίσως γιατί δεν βλέπει Βουλή των Ελλήνων). Σε αυτή την περίπτωση ταιριάζει απόλυτα η παροιμία «Εδώ ο κόσμος καίγεται και η…. Βουλή χτενίζεται».

Αυτό ήταν, έκλεισα την τηλεόραση και συνέχισα το διάβασμα. Και σε περίπτωση που με ρωτήσουν μετά από χρόνια τι έγινε μετά τον μετασχηματισμό του Γ. Παπανδρέου το 2011 θα τους απαντήσω ότι απλά ο Καρατζαφέρης και ο Σαμαράς αντάλλαξαν μηνύματα αγάπης και μίσους από το βήμα της Βουλής…. Γιατί έτσι και αλλιώς καμία βασική αλλαγή ως προς όφελος των πολιτών εγώ μια φορά δεν είδα.

Οι «γριές κατσαρίδες» δεν χαμπαριάζουν πια

2011-05-30T17:26:00.004-04:00

Δεν πήγα στο κέντρο να διαδηλώσω και ας είμαι και εγώ, όπως η πλειοψηφία των Ευρωπαίων, «αγανακτισμένη» με τα όσα γίνονται γύρω μου. Δεν μου άρεσε που ακούστηκαν, οι Μαδριλένοι να λένε: «Κάντε ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες» και επίσης μου χάλασε το γεγονός ότι έπρεπε να δούμε να γίνεται κάτι κάπου άλλου και μετά να ακολουθήσουμε, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει τώρα πια.

Ωραίες οι ειρηνικές διαδηλώσεις αλλά υπάρχει ένα θέμα. Μπορεί σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες να έχουν κάποιο αποτέλεσμα αλλά στην Ελλάδα μάλλον είναι πιο σκούρα τα πράγματα. Με το να βγαίνει κανείς στους δρόμους, στην Ελλάδα σήμερα, και να διαδηλώνει είναι ακριβώς το ίδιο σαν να ψεκάζει μια γριά κατσαρίδα με το ίδιο εντομοκτόνο που την ψεκάζει εδώ και χρόνια… Θέλω να πω ότι είναι καλό να διεκδικείς και να μην μένεις αμέτοχος αλλά όταν ο τρόπος που το κάνεις δεν έχει αποτέλεσμα ποιος ο λόγος να συνεχίζεις να το κάνεις; Δεν πρέπει να ψάξεις κάτι άλλο πιο αποτελεσματικό;

Οι διαδηλώσεις στην Ελλάδα είναι καταδικασμένες να καταλήξουν με δυο τρόπους. Ο πρώτος τρόπος έχει να κάνει με τις ειρηνικές διαδηλώσεις όπου κανείς από τους «από πάνω» δεν δίνει την παραμικρή σημασία και απλά περιμένουν να διαλυθεί το πλήθος. Ότι συνθήματα και να ακουστεί, τα αφτιά τους είναι μονίμως βουλωμένα…

Στον δεύτερο τρόπο ανήκουν οι μη- ειρηνικές διαδηλώσεις που περιλαμβάνουν αίμα (νεκρούς και τραυματίες). Αυτές ταρακουνάνε για λίγο τους κυβερνόντες, οι οποίοι βγαίνουν, λένε συλλυπητήρια, «στεναχωριούνται», πηγαίνουν και σε καμία κηδεία (ρίχνουν και κανέναν κροκοδείλιο δάκρυ) και αυτό ήταν όλο. Μετά από, λίγες, κιόλας, ημέρες το έχει ξεχάσει και ο Τύπος το γεγονός και όλα είναι όπως πριν (εκτός φυσικά για αυτούς που βρίσκονται στα νοσοκομεία ή κάτω από την γη και τους συγγενείς τους).

Θα μου πεις, καλά όλα αυτά που λες αλλά έχεις κάτι να προτείνεις; Όχι δυστυχώς δεν έχω κάτι να προτείνω. Ξέρω, όμως, ότι ο μόνος τρόπος που μπορείς να αλλάξεις κάποιον είναι να του μιλήσεις στην γλώσσα που σου μιλάει (ή να του φερθείς με τον τρόπο που σου φέρεται)... Το να κάνεις ειρηνική διαδήλωση όταν ο άλλος βάζει χέρι –στην κυριολεξία- στους μισθούς σου και στις συντάξεις, για τις οποίες δούλευες χρόνια, είναι σαν να γυρνάς και το άλλο μάγουλο. (Δεν είναι τυχαίο που θορυβήθηκαν όλοι "οι από πάνω" όταν είδαν να τρέχει το αίμα από την μύτη του Κωστή Χατζηδάκη. Προφανώς στο πρόσωπό του είδαν τον εαυτό τους και αυτό τους ταρακούνησε)

Από την άλλη ακούω συνέχεια, να αλλάξει η κυβέρνηση και να γίνουν εκλογές. Να φύγουν αυτοί και να έρθουν ποίοι; Αφού όλοι ίδιοι είναι. Ο Σαμαράς που όλο λέει ότι έχει την λύση για να βγούμε από την κρίση αλλά την κρατάει για έκπληξη; Τα κόμματα της Αριστεράς που τρώγονται μεταξύ τους ή μήπως το ΛΑΟΣ που ψήφισε το μνημόνιο και τώρα ζητάει το δίκαιο του φτωχού Έλληνα. Δεν σώζεται τίποτα με «μερεμέτια»…. Μόνο ένα γερό «ξήλωμα» θα φέρει αποτέλεσμα.

Στην αρχή έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν έχω χρόνο να πάω σε διαδηλώσεις αλλά ο πραγματικός λόγος δεν είναι αυτός. Απλά δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι. Ή τουλάχιστον δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι με το να πηγαίνω στο Σύνταγμα κάθε απόγευμα και να μουντζώνω… γιατί ξέρω ότι, σε αυτή την χώρα, η μούντζα μου είναι αδύναμη. Είναι απαισιόδοξο αυτό που λέω, το ξέρω, άλλα είναι η αλήθεια μου.

Οι «άρρωστοι» με τους «αρρώστους»

2011-05-14T18:46:00.002-04:00

Καταβαίνοντας από τον ηλεκτρικό άρχισα να τρέχω γιατί είχα αργήσει για την δουλειά. Αν αργήσεις πρώτη μέρα, λένε, δεν δίνεις και την καλύτερη εντύπωση. Για αυτό και είπα να μην περιμένω το λεωφορείο αλλά να πάρω ταξί. Λίγο πριν βγω από το σταθμό ένιωσα ένα χέρι στην πλάτη μου. Ήταν η Ναόμη, η οποία πήγαινε στην δουλειά της και είχε αργήσει, για αυτό και μου πρότεινε μιας και ο προορισμός μας ήταν ίδιος να μοιραστούμε το ταξί.

Ανεβαίνοντας στο ταξί είπαμε τον προορισμό και του είπαμε ότι βιαζόμαστε. Ο ταξιτζής με μια διάθεση «χαλλλλαρα» μας είπε ότι είναι Δευτέρα και κάθε Δευτέρα έχει κίνηση. Κοιταχτήκαμε με την Ναόμη και δεν είπαμε τίποτα. Η κίνηση ήταν αφόρητη αλλά ο ταξιτζής ήταν πιο αφόρητος από το πιο αφόρητο traffic. Πήγαινε σιγά σιγά, κόλλαγε πίσω από τα λεωφορεία και γενικά μόνο που δεν σταμάτησε να πάρει έναν υπνάκο.

Αφού είπαμε τα νέα μας με την Ναόμη (η οποία είναι από την Κένυα και ζει χρόνια στην Ελλάδα) αρχίσαμε να δυσφορούμε με την όλη κατάσταση. Ο τύπος ήταν για κλοτσιές. Κυριολεκτικά απαράδεκτος. Δεν φτάνει που πήγαινε σαν κότα άλλα έβριζε και όλο τον κόσμο. Βουτηγμένος έως εκεί που δεν πάει στην μιζέρια.

Μίλαγε απευθυνόμενος σε μας αλλά ούτε εγώ ούτε η Ναόμη δεν του απαντούσαμε. Έβριζε την κίνηση, τον κόσμο που μαζεύτηκε στην Αθήνα και που δεν πάει πουθενά αλλού (σκέφτηκα να του πω να φύγει αφού δεν του άρεσε η Αθήνα αλλά δεν είχα καμία όρεξη να του απευθύνω τον λόγο). Κάπου, όμως, σε μια στροφή δεν μπόρεσα να το αποφύγω και του απεύθυνα τον λόγο για τα καλά.

Σε ένα στενό δρόμακι κάποιος προσπαθούσε να ξεπαρκάρει και έκανε αρκετή ώρα. Κλασικά όλοι άρχισαν να κορνάρουν και φωνάζουν. Αυτό έκανε και ο οδηγός του ταξί. Μόνο που εκείνος το πήγε λίγο παραπέρα….

«Αυτό έχουμε πάθει, μας έχουν μαζευτεί εδώ όλοι οι ξένοι. Αυτός που οδηγεί είναι ή Αλβανός ή Ρουμάνος.», είπε σχεδόν φωνάζοντας.

«Και που τα ξέρετε ότι είναι ή Αλβανός ή Ρουμάνος;», τον ρώτησα.

«Ε ξέρω εγώ. Τόσα χρόνια στους δρόμους λες να μην καταλαβαίνω;», είπε όλο έπαρση.

Μόλις ο μπροστινός ξεπάρκαρε είδαμε ότι τελικά ούτε Ρουμάνος ήταν ο οδηγός ούτε Αλβανός. Ήταν νεαρή γυναίκα και μάλιστα Ελληνίδα αφού ζήτησε συγγνώμη σε άπταιστα Ελληνικά.

«Είδατε τελικά ότι δεν ήταν ξένος» του είπα και εκείνος άρχισε να ωρύεται.

Αφού έβρισε όλους τους ξένους που του είχαν έρθει στην χώρα του, του έτρωγαν το ψωμί του, του είχαν γεμίσει τους δρόμους του και του είχαν πάρει τις δουλειές του. Του είπα ότι αν κάποιος έχει την πραγματική ευθύνη αυτές είναι οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις που δεν μπορούν να βάλουν μια τάξη και φτιάξουν την ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική της χώρας.

Τότε σκέφτηκε λίγο και είπε με σοβαρή φωνή: «Εγώ δεν ψηφίζω ούτε Ν.Δ ούτε ΠΑΣΟΚ. Εγώ είμαι χρυσαυτήτης».

«Ε τότε», του είπα με έντονο τον τόνο της φωνής μου «θα πρέπει να ντρέπεστε διότι ως χρυσαυγήτης δεν επιτρέπεται να έχετε στο ταξί σας μια μαύρη και να πάρετε τα χρήματα που θα σας δώσει για την διαδρομή».

Εκείνος δεν απάντησε αμέσως και σκεφτόμουν ότι μάλλον θα άκουγα κανένα γερό βρισίδι.

Χαμογελώντας αμήχανα και με ήρεμη φωνή ο 55χρονός άνδρας είπε: «Μα τι μου έφταιξε η κοπέλα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί της. Αυτή κάνει την δουλειά της και εγώ τη δική μου.»

Εκεί που πήγα να απαντήσω και να του πω ότι μέχρι πριν από λίγο του έφταιγαν όλοι οι ξένοι που του είχαν πάρει τις δουλειές, μίλησε η Ναόμη και είπε: «Σας παρακαλώ δεν χρειάζονται οι εντάσεις. Ας κάνει ο καθένας την δουλειά του ήρεμα και να φτάσουμε στον προορισμό μας». Εκεί η συζήτηση έληξε.

Όταν αφηγήθηκα την ιστορία σε έναν φίλο μου, εκείνος μου είπε ότι κάτι τέτοιοι τύποι είναι «άρρωστοι» και δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί τους. Το θέμα όμως είναι ότι όταν ένας «άρρωστος» δεν με σέβεται και με την όποια συμπεριφορά του με ενοχλεί (πατώντας στα όρια τα οποία έχω θέσει) τότε πρέπει να ασχοληθώ μαζί του έτσι ώστε να προστατέψω τον «χώρο» μου. Το λέω αυτό διότι όταν πληρώνεις κάποιον να σε πάει στον προορισμό σου και δεν του έχεις δώσει κανένα δικαίωμα να σου απευθύνει τον λόγο εκείνος είναι υποχρεωμένος να το σεβαστεί. Αν κάποιος κουβαλάει τέτοιου είδους «αρρώστιες» γούστο και καπέλο του αλλά τις «αρρώστιες» του με τους «αρρώστους» και όχι με κάποιον που δεν του έδωσε τέτοιου είδους δικαιώματα.

Θα μου πεις, τι ψάχνεις τώρα; Να αλλάξεις τον κόσμο θες; Όχι δεν ψάχνω να αλλάξω τον κόσμο (εδώ δεν τα κατάφεραν άλλοι και άλλοι -βλέπε Μπάτμαν, Σούπερμαν, Σείλορ μουν- εγώ θα το κάνω;) αλλά μου τη δίνουν τέτοιου είδους συμπεριφορές. Και αυτό που μου τη δίνει πιο πολύ είναι ότι πολλοί αυτές τις απαράδεκτες συμπεριφορές τις περνάνε στο ντούκου, σαν να μη συνέβη τίποτε.

Όλα εν σοφία εποίησε…

2011-04-18T19:33:00.004-04:00

Όλες οι βρομωδουλειές πρέπει να γίνονται Δευτέρα πρωί. Για να τις βγάλεις από πάνω σου και να μην σε ταλαιπωρούν κατά την διάρκεια της εβδομάδας. Έτσι, Δεύτερα πρωί πέρασα το κατώφλι του ΙΚΑ της περιοχής μου για να κάνω την ανανέωση του βιβλιαρίου υγείας.

Όταν ζω καταστάσεις όπως αυτή που ακολουθεί, τότε καταλαβαίνω γιατί ο Μεγαλοδύναμος (ή Αλλάχ, ή Βούδας, ή Φύση, ή σύμπαν ή τέλος πάντων οποιοσδήποτε άλλος -πιστεύει κάποιος ότι- είναι ο δημιουργός μας) μας έκανε θνητούς και όχι αθάνατους. Θα είχε σίγουρα τους λόγους του.

Επειδή δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στο ΙΚΑ, είχα εξοπλιστεί με τα απαραίτητα σύνεργα. Καφές, MP3 με την αγαπημένη μουσική και την «Αμάντα». Όχι η Αμάντα δεν είναι κάποια φίλη –άλλωστε δεν έχω τρελές φίλες να την βρίσκουν, να πάνε στο ΙΚΑ από τα χαράματα-, αλλά το γνωστό βιβλίο του Ρόμπινς «Αμάντα, το κορίτσι της Γής». Πήρα αριθμό προτεραιότητας –το 141 ενώ εκείνη την στιγμή στο ταμείο ήταν το 45…- και κάθισα στο έναν και μοναδικό άδειο κάθισμα που υπήρχε στην αίθουσα.

Στο βιβλίο βρισκόμουν στο σημείο που η Αμάντα γνωρίζει και ερωτεύεται τον γλύπτη- ντράμερ, ο οποίος της κάνει και πρόταση γάμου. Εκεί που ο Ρόμπινς περιέγραφε με το δικό του μοναδικό τρόπο της σχέση του ζευγαριού, άρχισα να ακούω φωνές.

«Μα τι να κάνω πείτε μου εσείς;», άκουγα να λέει ένας άνδρας που βρισκόταν σε ένα από τα πολλά ταμεία με το γνωστό τζάμι μπροστά. Η ταμίας με εξίσου δυνατή φωνή του έλεγε ότι πρέπει να υπογράψει ένα χαρτί και να γράψει μια ημερομηνία, όπου θα φιλοξενούσε κάποιον συγγενή του. Αφού διαπληκτιστήκαν για πολύ ώρα εκείνος κατέληξε να της λέει, «Ε πώς να σας το πω αλλιώς. Δεν γίνεται να ξέρω πόσο καιρό. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω και πόσο καιρό θα ζήσει. Δηλαδή τι θέλετε να σας υπογράψω χαρτί με την ημερομηνία θανάτου; Προσπαθώ τόση ώρα να το πω πιο κόσμια αλλά δεν το καταλαβαίνετε». Με το που ακούστηκε η λέξη θάνατος γύρισαν όλοι.

Έκλεισα το βιβλίο. Δεν μπορούσα να διαβάσω. Και έβαλα να ακούσω μουσική. Τα αφτιά μου ήταν απασχολημένα άλλα τα μάτια μου όχι. Έβλεπα λοιπόν, χωρίς να ακούω την όλη κατάσταση. Οι υπάλληλοι ήταν όλοι –ή τουλάχιστον όσοι βρίσκονταν στο οπτικό μου πεδίο- λες και είχαν βγει από την «ίδια μηχανή παραγωγής». Είχαν όλοι τους ζωγραφισμένη στο πρόσωπο την βαρεμάρα, την αδιαφορία και δεν έδειχναν να είχαν κανέναν ίχνος κεφιού ή έστω κάτι ευχάριστο πάνω τους.

Αν όμως όλοι αυτοί ήταν υπάλληλοι ιδιωτικών εταιριών σίγουρα θα ήταν διαφορετικοί ή έστω θα ήταν αναγκασμένοι να είναι διαφορετικοί. Θα μου πεις, καλά τι μας είπες τώρα αυτό δεν είναι δα καινούριο. Ναι ακριβώς, επειδή όλοι το έχουμε δεδομένο ότι θα μας συμπεριφέρονται έτσι (απλά επειδή μπορούν) αυτό είναι το χειρότερο.

Αυτός, πιστεύω, είναι ο λόγος που ο Μεγαλοδύναμος μας έδωσε συγκεκριμένα χρόνια ζωής και όχι απεριόριστα. Μας αφαίρεσε το δικαίωμα της μονιμότητας στον πλανήτη από την στιγμή που γεννιόμαστε. Έτσι όταν συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε μόνο συγκεκριμένο αριθμό ετών πάνω στη Γη προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα.

Φαντάζομαι, ότι αν ήμασταν αθάνατοι η Γη θα ήταν ένα τεράστιο ΙΚΑ. Με τεράστιες ουρές και με ανθρώπους που δεν κάνουν τίποτα να βελτιώσουν τον εαυτό τους ή το περιβάλλον τους αφού, το πολυτιμότερο αγαθό, που είναι η ζωή θα ήταν δεδομένο. Εδώ, τώρα που δεν ήμαστε αθάνατοι έχουμε ρημάξει τον πλανήτη, που να ήμασταν τι θα γινόταν. Άλλωστε είναι γνωστό ότι στην πλειοψηφία οι άνθρωποι ότι θεωρούμε δεδομένο του δίνουμε μια όχι και τόσο μεγάλη αξία. Έτσι εξηγείται αυτό που μας έλεγε ο Πατέρας Χρίστος στο κατηχητικό, ο Θεός όλα εν σοφία εποίησε… .

Το παιδί με την φυσαρμόνικα

2011-03-27T21:36:00.003-04:00

Πρέπει να είχαν περάσει τρείς στάσεις του μετρό και στο πεδίο όρασης μου υπήρξε μόνο το απέναντι άδειο κάθισμα. Δεν είχα όρεξη να γυρίσω το κεφάλι μου ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Μετά από ξενύχτη για να τελειώσω την εργασία στο μάθημα της Φιλοσοφίας και μετά τη δουλειά ήταν δύσκολο να κάνω οποιαδήποτε κίνηση.

Στην στάση του Συντάγματος, απέναντι μου κάθισε μια νεαρή, πάνω κάτω στην ηλικία μου. Ντυμένη με ρούχα ακριβά και –δεν ξέρω αν μου φάνηκε λόγω κούρασης- αλλά πρέπει τα ρούχα της να ήταν και πολύχρωμα. Επίσης για μεσημέρι είχε βαφτεί, μάλλον, αρκετά έντονα. Φορούσε και γυαλιά ηλίου και πρέπει να με έβλεπε που την παρατηρούσα.

Στην επόμενη στάση το βαγόνι γέμισε και εκτός από τους επιβάτες μπήκε και ένα πιτσιρίκι με μια φυσαρμόνικα και άρχισε να παίζει μουσική και να τραγουδάει το «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία» (στοίχος και αυτός…. Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία. Σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ. Δηλαδή αν ήταν άλλη δεν θα την αγαπούσε; Τι να πω; Άβυσσος η ψυχή του καλλιτέχνη). Γύρισα το κεφάλι μου να δω τον πιτσιρικό και είδα ένα παιδάκι με έκφραση ενήλικα που περιμένει να τελειώσει το 8ώρο και να πάει σπίτι του. Σκεφτόμουν ότι για να ανοίξεις ένα περίπτερο και να πουλάς τσίχλες χρειάζεσαι 100 χαρτιά και δικαιολογητικά από Δήμους, Νομαρχίες και άλλες υπηρεσίες. Για να φέρεις στον κόσμο έναν άνθρωπο και να έχεις την ευθύνη για εκείνον δεν χρειάζεσαι απολύτως τίποτα και από κανένα. Πόσο απάνθρωπο μπορεί να είναι αυτό; Το κάθε ανθρωπόμορφο κτήνος μπορεί να φέρει στο κόσμο ένα παιδάκι και να το βασανίζει, να το εκμεταλλεύεται και να του καταστρέψει την ζωή.

Κάπου είχα διαβάσει ότι τα παιδιά που πέφτουν θύματα παιδικής εργασίας όταν μεγαλώνουν έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν προβατική συμπεριφορά. Πάντα αναρωτιόμουν, οι αρμόδιες υπηρεσίες (κοινωνικοί λειτουργοί κ.λπ.) δεν τα βλέπουν αυτού του είδους τα φαινόμενα; Δεν υπάρχει κάποιος, που όταν βλέπει παιδιά σε φανάρια ή σε ΜΜΜ να ζητιανεύουν, να μπορεί να επιληφθεί του θέματος; (Ρητορική ήταν η ερώτηση δεν περιμένω καμιά απάντηση).

Όσο εγώ σκεφτόμουν όλα αυτά, η απέναντι νεαρά έβγαλε το πορτοφόλι της και έδωσε ψιλά στο πιτσιρίκι. Σχεδόν χωρίς να το πολυσκεφτώ της είπα: «Δεν είναι ωραίο αυτό που κάνατε. Δεν νομίζω ότι βοηθάτε καμιά κατάσταση με το να δίνετε ψιλά σε αυτά τα παιδιά.»

Μόλις συνειδητοποίησα τι είπα σε μια άγνωστη, σκέφτηκα ότι το πιο πιθανό είναι να μου πει: «Και τι σε κόφτει εσένα κυρά μου. Αι κοίτα την δουλειά σου». Και θα είχε και δίκαιο. Από πού και ως που της απευθύνω τον λόγο. Την ήξερα και από χθες;

Και όμως εκείνη κάθε άλλο παρά επιθετική ήταν. Σκέφτηκε και μετά από δευτερόλεπτα μου είπε: «Ξέρω έχετε δίκαιο αλλά καμία φορά δεν ξέρεις πως μπορεί να έχει μια κατάσταση.»

Με ύφος του ανθρώπου που θέλει να ζητήσει συγνώμη της απάντησα ότι δίνοντας χρήματα σε αυτά τα παιδάκια είναι σαν να δίνουμε το «οκ» σε αυτούς που τα εκμεταλλεύονται να συνεχίσουν να το κάνουν. Είναι απλό, όταν μια επιχείρηση έχει κέρδη συνεχίζει να υπάρχει. Όταν όμως δεν έχει, θα αναγκαστεί να κλείσει. Εκείνη κούνησε το κεφάλι της δείχνοντας μου ότι συμφωνεί με τα όσα της είπα και γύρισε το κεφάλι της αλλού.

Βγαίνοντας από το μετρό είχα τύψεις. Είχα τύψεις που το παιδάκι αυτό έπρεπε να παίζει και να πηγαίνει σχολείο και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα να το βοηθήσω. Είχα τύψεις, επίσης, που μίλησα με αυτό τον τρόπο σε εκείνη την κοπέλα που μάλλον να βοηθήσει ήθελε παρά να κάνει κακό.

Περί συνωμοσίας και μπουρδολογίας

2011-03-17T14:13:00.002-04:00

Νομίζω ότι είμαι από τους λίγους ανθρώπους που ξέρω, οι οποίοι δεν πολύ-πιστεύουν στις θεωρίες συνομωσίας. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν, αλλά έχει μεγάλη απόσταση το γεγονός ότι υπάρχουν συνομωσίες (προφανώς εκεί που υπάρχουν συμφέροντα και το χρήμα με την εξουσία μπαίνουν στην μέση) από το γεγονός ότι μας παρακολουθούν όλους και γενικά κάποιοι βγάζουν όλη τους την ημέρα με ένα ακουστικό στο αφτί για να μάθουν τι λέω εγώ με τις φίλες μου.

Παλιά είχα την συζήτηση αυτή με μια φίλη μου, η οποία ήταν θερμή υποστηρίκτρια της παραπάνω θεωρία. Εγώ, ως λογικό ον, της εξηγούσα ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό καθώς όπως λέει και ο κ. Δήμου για να μας παρακολουθούν κάποιοι, αυτοί οι κάποιο πρέπει να είναι σε αριθμό όσο εμείς που παρακολουθούμαστε…. άρα μάλλον λίγο δύσκολο να γίνεται κάτι τέτοιο. Εκείνη όμως επέμενε ότι έχει δίκαιο μέχρι που μια μέρα εκεί που μιλάγαμε το τηλέφωνο (το σταθερό) άρχισε να κάνει κάτι περίεργους θορύβους. Και όχι μόνο αυτό αλλά παράλληλα ακούγονταν και κάποιες άλλες φωνές κάπως αμυδρά.

Εγώ στο μεταξύ δεν μπορούσα να καταλάβω τι στο κάλο είχε συμβεί και προσπαθούσα να βρω μια λογική εξήγηση. Το τηλέφωνο ήταν καινούριο, δεν μπορεί να έφταιγε αυτό. Άρα; «Άρα έπρεπε να με πιστέψεις από την αρχή. Είχα δίκαιο. Κάποιος παρακολουθεί τα τηλέφωνά μας» μου είπε η φίλη μου όλο έπαρση. Για λίγο άρχισα και εγώ να πιστεύω ότι κάποιος, για κάποιο λόγο (άγνωστο) παρακολουθούσε τα τηλέφωνα μας. Δεν πέρασε, βέβαια, πολύς καιρός και το τηλέφωνο έπαψε τελείως να λειτουργεί… Πήγαμε και το αλλάξαμε μιας και το κάλυπτε η εγγύησή του καθώς ήταν καινούριο.

Αυτή ήταν μια λογική εξήγηση. Το τηλέφωνο –αν και καινούριο- ήταν χαλασμένο. Άλλωστε ποιος θα ήθελε να ακούσει τα όσα μπορεί να λέει μια φοιτήτρια, όπως ήταν η φίλη μου τότε, και μια άνεργη, όπως ήμουν εγώ; Ειδικά αν κάποιος παρακολουθούμε τα τηλέφωνά μου εκείνη την εποχή θα είχε πεθάνει από πλήξη, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Για το συγκεκριμένο φαινόμενο είχα διαβάσει κάπου ότι σε γενικές γραμμές οι άνθρωποι που πιστεύουν φανατικά τέτοιου είδους θεωρίες είναι εκείνοι που επιζητούν την προσοχή και το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να τους παρακολουθεί, πιο πολύ τους κολακεύει πάρα τους τρομάζει.

Το «παράδειγμα» δίπλα μας

2011-02-23T16:36:00.004-04:00

Διαβάζοντας περιοδικά και εφημερίδες (κυρίως free press) παντού βλέπω να γίνεται αφιέρωμα στην ευτυχία και το νόημα της ζωής. Ξαφνικά από τα πρωτοσέλιδα πήραν πόδι οι τύποι που έκαναν επίδειξη του πλούτου τους (ακριβά αυτοκίνητα, γκόμενες δίμετρες, επώνυμα ρούχα, μεγάλα σπίτια κ.λπ.) και τώρα πλέον είναι της μόδας οι πιο συνειδητοποιημένοι άνθρωποι. Εκείνοι που δεν μετρούν την ευτυχία με τα τετραγωνικά της βίλας τους αλλά με τις απλές και ανθρώπινες εμπειρίες.

Ένας φίλος μου λέει ότι ο πανικός που βλέπουμε να επικρατεί παντού οφείλεται (όχι τόσο στην έλλειψη αγαθών πρώτης ανάγκης) άλλα στο γεγονός ότι η «κρούστα» του καταναλωτισμού, που μας κάλυπτε τόσα χρόνια έφυγε και μείναμε «γυμνοί» και «άδειοι».

Και το «γυμνό» κάπως μπορεί να καλυφθεί το «άδειο» όμως, είναι δύσκολο να γεμίσει από την μία μέρα στην άλλη. Έτσι, μεγάλα περιοδικά κάνουν λόγο για το νόημα της ζωής το οποίο, δεν οφείλεται (πλέον) στην απόκτηση πλούτου αλλά στα μικρά και σημαντικά που ξεχωρίζουν ένα «ευτυχισμένο- επιτυχημένο» άνθρωπο… Δεν είναι τυχαίο που αντί για επιχειρηματίες στα περιοδικά πλέον εμφανίζονται πιτσιρικάδες που με δουλειά και τύχη ανέδειξαν τις πρωτοποριακές ιδέες τους και η φήμη τους ξεπέρασε τα σύνορα. Παντού λοιπόν, αναζητούνται «ήρωες». Αναζητούνται εκείνοι που θα δώσουν το παράδειγμα για να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι.

Πριν από καιρό έτυχε να συνεργαστώ με έναν κύριο που πριν από λίγα χρόνια βγήκε στην σύνταξη. Παρ’ όλο που δεν έχει σπουδάσει τίποτα όταν μιλάει κανείς μαζί του έχει την αίσθηση ότι μιλάει με πανεπιστημιακό. Εκτός από το να διαβάζει βιβλία, ζωγραφίζει και παρακολουθεί μαθήματα κατασκευής κοσμημάτων.

Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση μια μικρή αλλά σημαντική κίνηση που είχε κάνει. Στην πολυκατοικία που μένει το ασανσέρ χωράει μόνο δυο άτομα αλλά αυτό δεν αναγράφεται πουθενά (λόγω παλαιότητας της πολυκατοικίας έχει σβηστεί). Εκείνος λοιπόν, πήρε την πρωτοβουλία (χωρίς να είναι ο διαχειριστής) να τυπώσει αυτοκόλλητα, τα οποία ανέγραφαν πόσα άτομα χωράει το ασανσέρ και τα κόλλησε σε όλους τους ορόφους. Μετά από λίγο καιρό κάποιοι (προφανώς ανεγκέφαλοι) είχαν αρχίσει να ξεκολλάγανε τα αυτοκόλλητα αυτά. Όταν το είδα αυτό είπα στην σύζυγό του, ότι το συγκεκριμένο γεγονός μου την δίνει στα νεύρα. Καλά που δεν φτιάχνουν τίποτα αλλά είναι ανάγκη να χαλάνε; Η σύζυγός του χαμογελώντας και χωρίς θυμό μου είπε: «Ο άνδρας μου έχει φτιάξει πολλά αυτοκόλλητα. Όρεξη να έχουν να ξεκολλάνε…».

Παραδείγματα, λοιπόν, υπάρχουν και δεν είναι ανάγκη να ψάξει κανείς μόνο στα περιοδικά, στις εφημερίδες ή στην TV για αν τα βρει. Μπορεί αν ρίξει μια ματιά δίπλα του να δει κάτι αξιόλογο. Άλλωστε όπως λέει και ο vrypan, «οι άνθρωποι που θέλουν να κάνουν πράγματα δεν φωνάζουν τόσο δυνατά».

Το παράθυρο

2011-02-02T16:10:00.005-04:00

Τον ηθοποιό Ένκε Φεζολλάρι τον γνώρισα ένα βράδυ όταν έκανα ζάπινγκ και πέτυχα τυχαία την εκπομπή της Κυριακοπούλου στην ΕΤ1. Εκεί τον άκουσα να μιλάει για ρατσισμό. Δεν ήξερα ποιος και από πού ήταν αλλά από τα όσα ειπώθηκαν κατάλαβα ότι είναι ξένος. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι τα ελληνικά ήταν τόσο άψογα, ο τονισμός του τόσο καλός που δεν μπορούσα πραγματικά να καταλάβω από ποια χώρα είχε έρθει. Στην πορεία κατάλαβα ότι η καταγωγή του είναι από Αλβανία και ακούγοντάς τον έβλεπα πράγματα που είχα ζήσει και εγώ.

Η επόμενη φορά που είδα τον ηθοποιό ήταν στο θέατρο «Χώρα», Αμοργού 20 στην Κυψέλη. Είχα ακούσει πολλά για την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί. Ο τίτλος του έργου είναι «Το παράθυρο» και βασίζεται στο ομώνυμο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου από την «Τέταρτη διάσταση». όλο αυτό στα Αλβανικά. Πόσο καιρό είχα να δω θέατρο σε αλβανική γλώσσα; Σίγουρα πάνω από μια 10ετία.

Στην Κυψέλη έφτασα με την φίλη μου, η οποία θα λειτούργησε ως ασπίδα σε περίπτωση που κάποια λέξη από την Αλβανική γλώσσα δεν θα θυμόμουν. Όταν άρχισε η παράσταση κατάλαβα ότι κανείς δεν χρειαζόταν μεταφραστή. Ο Φεζολλάρι ήταν τόσο πολύ παραστατικός με την κάθε λέξη που έλεγε. Μιλούσε με τα μάτια, με τα χέρια και γενικά με όλο του το σώμα. Ήταν απίστευτο. Έβλεπα άτομα στην αίθουσα που δεν πρέπει να γνώρισαν λέξη στα Αλβανικά κι όμως κρέμονταν από τα χείλη του.

Το πρωτότυπο κείμενο, η ευρηματική σκηνοθεσία της Ελένης Αγγελόπουλου και η εξαιρετική ερμηνεία του νεαρού ηθοποιού δικαίωναν τις καλές κριτικές που είχα διαβάσει για την παράσταση. Αυτή την Πέμπτη 3/2 στις 21:15 και την Παρασκευή 4/2 στις 00:15 θα ανέβουν οι δυο τελευταίες παραστάσεις του κύκλου. Πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να δει κάνεις μια τόσο όμορφη παράσταση.

Πληροφορίες για την παράσταση:

Το Παράθυρο...
από την «Τέταρτη Διάσταση» του Γιάννη Ρίτσου Θέατρο «Χώρα»
Β Σκηνή
Μετάφραση (στα αλβανικά): Φρίντα Μπεντάι
Σκηνοθεσία: Ελένη Αγγελοπούλου
Κοστούμι: Θεοδώρα Προβοπούλου
Σκηνικός χώρος – φωτισμοί: Ελένη Αγγελοπούλου
Μουσική Επιμέλεια: Ελένη Αγγελοπούλου

«Και ο άγιος φοβέρα θέλει»

2011-01-28T14:49:00.005-04:00

Την πρώτη μέρα του νέου χρόνου μου έπεσε το φλουρί. Την τρίτη μέρα, μου έπεσε η περαίωση (στο κεφάλι). Το χαρτί έγραφε αναλυτικά τι χρώσταγα στην εφορία και κατέληγε ότι έπρεπε να τους δώσω, λέει, 2.000 ευρώ αλλά μου έκαναν έκπτωση (με συμπάθησαν φαίνεται) και πλέον χρωστάω μόνο 1850 ευρώ. Μα τι καλές ψυχές… μου έκαναν έκπτωση χωρίς καν να τους κάνω παζάρια.

Την επόμενη μέρα με πόνο στην καρδιά και πολύ χαρτούρα στην τσάντα πήρα την επώδυνη απόφαση να πάω στην ΔΟΥ στην οποία ανήκω. Μόνο με την σκέψη ότι θα πάω στην εφορία, η μέρα μου είχε χαλάσει από το πρωί και η φάτσα μου πρέπει να ήταν πολύ στραβωμένη αν κρίνω από τα σχόλια των συναδέλφων στην δουλειά.

Μπαίνοντας στο ασανσέρ του κτηρίου στο οποίο στεγάζεται η εφορία, είδα άλλους πέντε νοματαίους με την ίδια στραβωμένη φάτσα. Ήμασταν όλοι λες και πηγαίναμε για σφαγή. Στον πέμπτο όροφο τα πράγματα ήταν ήρεμα. Τέσσερα άτομα μπροστά μου και ο τύπος μπροστά στο ταμείο έβριζε θεούς και δαίμονες. Συνηθισμένη κατάσταση για πρωινό στην εφορία. Το ασυνήθιστο ήταν που ενώ ο τύπος έβριζε κανένας υπάλληλος δεν μιλούσε. Είχαν βγάλει όλοι τους τον σκασμό. Μετά από ένα 5λέπτο περίπου είχα βρεθεί μπροστά στο ταμείο. Απίστευτο, είχε φτάσει κιόλας η σειρά μου.

Η κυρία με καλημέρισε, πάντα τυπικά, και όταν της είπα για ποιο λόγο είχα πάει εκεί έβγαλε 5 χαρτιά για να συμπληρώσω και μου είπε ότι έπρεπε να πάω στον 2^ο, 3^ο όροφο και μετά να πάω πάλι στην στον 5^ο όροφο για να ορίσουν έναν ελεγκτή έτσι ώστε να γίνει ο έλεγχος και μετά το «κλείσιμο των βιβλίων».

Ήταν εκείνη η στιγμή που καταράστηκα την ώρα και την στιγμή που είχα ανοίξει αυτά τα βιβλία για να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας (τα οποία και πότε δεν χρησιμοποίησα και παρ' όλα αυτά η εφορία έγραφε κανονικά...).

Αφού συμπλήρωσα τα χαρτιά πήγα στον 2^ο όροφο. Εκεί ήταν ένας μεγάλος σε ηλικία κύριος. Ευγενικός μέχρι αηδίας (δεν κάνω πλάκα). Αφού τελείωσαν οι δυο που ήταν πριν από μένα, υπομονετικά άρχισε να μου εξηγήσει τι πρέπει να κάνουμε και γιατί. Μου έλεγε για παράδειγμα, αυτό το κάνουμε διότι θα ακυρώσουμε το άλλο. Μέσα σε 10 λεπτά είχα τελειώσει.

Η επόμενη στάση ήταν στον 3^ο όροφο. Εκεί δεν υπήρχε κανείς στο ταμείο. Μόλις πήγα ο 45ρης κύριος με τα μικροσκοπικά γυαλιά με εξυπηρέτησε αμέσως. Λίγο πριν τελειώσω, μπαίνει πίσω από το γραφείο ένας παππούς, γύρω στα 65 καλοντυμένος, και άρχισε να φωνάζει. «Ανάθεμα τους Ούννους που μας κουβαληθήκαν εδώ. Τους ξανθούς ξυλοκόπους που μας κάθισαν στον σβέρκο. Δεν άφησαν τίποτα όρθιο οι αναθεματισμένοι». Ο εφοριακός μια κοίταγε εκείνον και μια εμένα και γέλαγε χωρίς να του πει τίποτα (δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα γινόταν αυτό ποτέ στην εφορία και οι εφοριακοί θα σωπαίνουν. Μου φαινόταν σαν επιστημονική φαντασία).

Μόλις τελείωσε το κήρυγμα ο παππούς, μπήκε και η τελευταία υπογραφή και πήρα το δρόμο για το τελευταίο γραφείο. Και εκεί δεν υπήρχε κανείς πριν από μένα. Ο συγκεκριμένος κύριος είχε λευκά μαλλιά και κατάμαυρα φρύδια. Ήταν ίδιος ο Πρέκας ο ηθοποιός. Αφού τον χαιρέτησα του έδωσα τα χαρτιά. Εκείνος κοιτώντας πάντα κάτω λέει: «Είστε αρκετά όμορφη».

Κοιτάω τριγύρω, κανείς. Τον ρωτάω: «Σε μένα μιλήσατε;». Εκείνος πάντα σοβαρός και κοιτάζοντας κάτω τα χαρτιά λέει: «Όχι στον ταμεία απέναντι. Σε σας φυσικά. Βρίσκω ότι έχετε μια… έτσι θηλυκότητα. Σας βρίσκω αρκετά όμορφη. Όχι πολύ όμως.»

Ο Χριστός, η Παναγιά και οι 12 Απόστολοι μαζί, o “Πρέκας” της εφορίας μου έκανε κόρτε. Και μη χειρότερα.

«Να ‘στε καλά» του είπα ευγενικά.

Μετά από λίγο μου λέει: «Γιατί με λατινικά το όνομά σας; Ξένη είστε;»

Άντε πάλι το ίδιο τροπάρι. Μόλις του είπα από πού είμαι η αντίδρασή ήταν λες και κάποιος του είχε πάρει την μπουκιά από το στόμα. «Μα τι είναι αυτά; Άκου Έλληνας Ομογενείς από την Αλβανία; Ή Αλβανός είναι κάποιος ή Έλληνας», είπε όλο νεύρα.

«Τι να σας πω», ανταποκρίθηκα, «αυτό δεν το λέω εγώ η ταυτότητά μου το λέει που έχει εκδοθεί από την Ελληνική Αστυνομία».

«Βλακείες. Η Αστυνομία δεν ξέρει την τύφλα της. Τους έχουν κάνει όλους Έλληνες», είπε ψάχνοντας κάτι στο συρτάρι του γραφείου του.

«Εμένα μια φορά», του απάντησα, «δεν με έχουν κάνει. Είμαι ακόμη με την ταυτότητα ομογενούς».

«Να σας ρωτήσω κάτι άλλο. Που μένετε;» μου είπε δίνοντάς μου τα χαρτιά. Του είπα όλη την διεύθυνση μαζί και τον ταχυδρομικό κώδικα.

«Δεν σας ρωτάω για υπηρεσιακούς λόγους. Σας ρωτάω… ξέρετε, μετά αν θέλετε να πάμε για φαγητό ή για ποτό», είπε πάντα σοβαρός.

Εγώ μην ξέροντας πώς να συμπεριφερθώ (ήμουν και στην εφορία…) τον κοίταξα με απορία. Τότε γέλασε και είπε «Αστειεύομαι φυσικά. Καλή σας ημέρα»

Είχα πάει συνολικά σε 3 ορόφους και 4 γραφεία μεσημέρι Δευτέρας στην εφορία και είχα τελειώσει μέσα σε ένα μισάωρο. Αν αυτό μου το έλεγαν πριν από μερικά χρόνια θα μου φαινόταν σαν ανέκδοτο. Και αναρωτιέμαι έπρεπε να έρθουν απ’ έξω να μας βάλουν σε τάξη; Έπρεπε να κοπούν επιδόματα, μισθοί και να επικρατήσει πανικός για να κάνουν οι δημόσιο υπάλληλοι την δουλειά τους όπως πρέπει; Εδώ ταιριάζει αυτό που λένε: «Και ο άγιος φοβέρα θέλει».

Ευχές;;;; No. No more

2011-01-02T18:03:00.003-04:00

Το τι ευχές ανταλλάσουμε κάθε χρόνο τέτοια εποχή δεν λέγεται. Τόσα και τόσα «Σου εύχομαι…..» που μας στέλνουν και που στέλνουμε είναι απίστευτο. Και ποιος ο λόγος; Σαν πως πραγματοποιήθηκε και τίποτα; Όλα αυτά τα χρόνια λέμε λέμε λέμε αλλά από πράξεις τίποτα.

Φέτος είπα αν μην ευχηθώ τίποτα. Αν υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη κάπου τριγύρω ας αποφασίσει αυτή το καλύτερο. Ακούγεται μοιρολατρικό; Και όμως δεν είναι. Μοιρολατρικές είναι μάλλον οι ευχές που κάνουμε κάθε χρόνο….

Το πρώτο και το βασικό που λέμε είναι το: «Πάνω απ’ όλα η υγεία». Α ναι η υγεία είναι το ύψιστο αγαθό αλλά το τι «σαβουρώνουμε» δεν περιγράφεται. Τρώμε ότι σκουπίδι βρούμε, πίνουμε ότι μας σερβίρουν και καπνίζουμε (κανονικά ή παθητικά) ότι φουμάρεται. Και μετά αναρτόμαστε γιατί δεν ήμαστε καλά; Ε μα πώς να ήμαστε; Τι να σου κάνει και η δόλια η άμυνα του οργανισμού αν του δίνεις και καταλαβαίνει σε μόνιμη βάση;

Η άλλη πιο συνηθισμένη ευχή είναι «Αγάπη». Άλλο και τούτο. Αγάπη σου λέει ο άλλος και τσιγκουνεύεται να σου πει και καλημέρα. Μετά του φαίνανε οι άλλοι που ξαφνικά του γυρνούν την πλάτη σε μια δύσκολη στιγμή. Ξεχνάει την δική του πλάτη που είναι μονίμως γυρισμένη. Άλλα είπαμε…. αγάπη.

Η άλλη ευχή είναι τα χρήματα. Καλά δεν συζητάμε για τώρα που έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει «σάλιο» και που για να κάνεις μια αξιοπρεπή ζωή πρέπει να κάνεις αναξιοπρεπή πράγματα…(και δεν είναι υπερβολή αυτό που λέω μια ματιά τριγύρω πείθει και τον πιο άπιστο Θωμά. Μόνο οι απατεώνες ζουν καλά πλέον). Αλλά θυμάμαι και παλιότερα που όλοι έλεγαν, «Αυτός ο χρόνος να σου φέρει πολλά λεφτά » ε πώς να σου φέρει πολλά λεφτά όταν ένα «γενικό όνειρο» ήταν το βόλεμα του Δημοσίου; Τώρα πάει και αυτό.

Αυτό, λοιπόν, που «εύχομαι» στον εαυτό μου και στα αγαπημένα μου πρόσωπα για φέτος είναι περισσότερη συνειδητοποίηση των όσων σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και πράττουμε. Όταν παίρνουμε την σωστή «απόσταση» από τα πράγματα και τα γεγονότα, τότε πιστεύω ότι τα βλέπουμε πιο καθαρά και μπορούμε να αλλάξουμε (αν όχι όλα) έστω κάποια πράγματα.

Το 2011 ας γίνει η αλλαγή που χρειαζόμαστε…. Ότι αυτό σημαίνει για τον καθένα .

«Με λένε Ευρώπη»

2010-12-27T18:26:00.005-04:00

Πριν από μέρες βρέθηκα στην παρουσίαση του καινούριου βιβλίου, με τίτλο, «Με λένε Ευρώπη» του φίλου μου Γκαζμέντ Καπλάνι, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Στην διαδρομή λοιπόν, σκεφτόμουν την γνωριμία μου με τον Γκάζι. Πρέπει να ήταν λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου του βιβλίου όταν μια φίλη μου, μου είχε φέρει το βιβλίο του, το «Μικρό ημερολόγιο συνόρων» να το διαβάσω. Μου είχε πει μάλιστα ότι της άρεσε τόσο πολύ που έπρεπε οπωσδήποτε να το διαβάσω. Όντως, είχε δίκιο, το βιβλίο ήταν πολύ ωραίο. Μου άρεσε πολύ. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση η αναφορά του στην ορολογία «σύνδρομος των συνόρων» (των εσωτερικών και των εξωτερικών συνόρων). Σύνδρομο από τον οποίον έπασχα εν αγνοία μου και εγώ. Έκτοτε έμαθα και για την στήλη του στα «Νέα» και τον διάβαζα συχνά.

Τέλη του 2008 όταν δημιούργησα το blog, μου ήρθε ένα mail και που όταν το διάβασα δεν πίστευα ότι το είχα λάβει… Ο Καπλάνι μου είχε στείλει ένα σύντομο κείμενο λέγοντας μου ότι το blog μου του άρεσε πολύ και ότι έβρισκε κάποια από τις πρώτες μου αναρτήσεις, που είχε διαβάσει, καταπληκτική. Μετά απ’ αυτό πρέπει να είχα ένα ηλίθιο χαμόγελο για αρκετές ημέρες.

Έκτοτε, φιλοξένησε ένα κείμενό μου στην στήλη του στην εφημερίδα και μετά τον «μπλογκοτραμπουκισμό» που δέχτηκα από διάφορους «ανώνυμους κουκουλοφόρους» του διαδικτύου με κάλεσε (μαζί με την Daria Pavlovna) στην ραδιοφωνική του εκπομπή για να μιλήσουμε για το συγκεκριμένο θέμα .

Αυτά σκεφτόμουν όταν έφτασα στην οδό Μασσαλίας, όπου βρισκόταν η αίθουσα που θα γινόταν η παρουσίαση. Αν και ήταν μια δύσκολη βραδιά για όσους κυκλοφορούσαν στην Αθήνα, καθώς έβρεχε και τα ΜΜΜ είχαν 24ωρη απεργία, η αίθουσα ήταν σχεδόν γεμάτη. Για το βιβλίο θα μιλούσαν, ένας από τους αγαπημένους μου δημοσιογράφους, ο Τάσος Τέλλογλου, ο, επίσης δημοσιογράφος, Αχιλλέας Πεκλαρής (ο οποίος συντόνιζε την εκδήλωση) και ο ηθοποιός Δημήτρης Πιατάς.

Το βιβλίο πραγματεύεται, πέρα από την μετανάστευση, την σχέση του ήρωα (ενός Αλβανού μετανάστη στην Ελλάδα) με την Ελληνική γλώσσα και με την Ευρώπη (η οποία ήταν η πρώτη του Ελληνίδα σύντροφος αλλά και με την άλλη Ευρώπη, την κανονική). Το «Με λένε Ευρώπη» εκτός από το παρόν και το παρελθόν, ταξιδεύει και στο μέλλον όπου ο κεντρικός ήρωας βλέπει ιστορίες ρατσισμού (που είχε βιώσει στο πετσί του στην Ελλάδα) να επαναλαμβάνονται, αλλά αυτή την φορά με φόντο μια υπερ- ανεπτυγμένη Αλβανία.

Πρώτος για το βιβλίο μίλησε ο κ. Τέλλογλου, ο οποίος αφού μίλησε για το βιβλίο αλλά και γενικά για το θέμα της μετανάστευσης διάβασε και ένα απόσπασμα που του είχε κάνει εντύπωση. Ενώ, αναφέρθηκε και σε μια γνωστή του από την Αλβανία, την οποία όταν την ρώτησε τι της είχε προσφέρει η Ελλάδα εκείνη του είχε απαντήσει ισότητα, διότι όταν ήταν στην Αλβανία και περπατούσε με τον σύζυγο της στον δρόμο, εκείνος πάντα βρισκόταν ένα βήμα μπροστά και εκείνη ακολουθούσε. Ενώ όταν ήρθε στην Ελλάδα μόλις πήγε να επαναληφθεί το σκηνικό εκείνη του είπε: «Αν ξαναπερπατήσεις μπροστά μου σε χώρισα».

Ο γνωστός ηθοποιός, Δημήτρης Πιατάς πήρε δεύτερος τον λόγο και μίλησε για το νέο βιβλίο αλλά και για την φιλία του με τον Καπλάνι, όπου ανάμεσα σε άλλα ανέφερε ότι ο συγγραφέας είναι ένας άνθρωπος με αστέρευτη πυγή χιούμορ. Τόνισε μάλιστα ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν χιούμορ δεν είναι για εκείνον άνθρωποι αλλά κάτι άλλο… κάποια άλλη μορφή ζωής. Διάβασε και εκείνος ένα απόσπασμα από το βιβλίο και τα σχόλιά του ήταν απολαυστικά. Δεν είχα ξαναγελάσει τόσο πολύ σε παρουσίαση βιβλίου.

Μετά από τα σχόλια των ομιλητών ο συγγραφέας κάλεσε μερικούς από τους ήρωες του βιβλίου του στο βήμα. Τα σχόλια του κ. Πιατά ήταν απίστευτα. «Είναι εδώ οι ήρωες του βιβλίου; Δεν το ήξερα ότι οι ήρωες βιβλίων τριγυρνούν ανάμεσά μας;».

Η εκδήλωση έκλεισε με τα λόγια του συγγραφέα αλλά και με ερωτήσεις από το κοινό.

Αυτό που μου άφησε η παρουσίαση του βιβλίου ήταν μια αίσθηση περίεργης δικαίωσης. Τι θέλω να πω με αυτό; Βλέποντας έναν άνθρωπο που ήρθε στην Ελλάδα ως μετανάστης και που παρ’ όλο που δεν είχε «μπάρμπα στην Κορώνη», σπούδασε (χωρίς κάποιος να του πληρώσει φροντιστήρια) έγινε διδάκτωρ Πανεπιστήμιου, δημοσιογράφος και συγγραφέας (με το πρώτο βιβλίο να έχει μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες) πάντα με τις δικές του δυνάμεις. Αυτό μου δίνει κουράγιο και ελπίδα ότι αν δουλέψει κάποιος σκληρά για αυτό που θέλει (χωρίς να κατηγορείς τους άλλους για τις αναποδιές που του συμβαίνουν, γιατί πάντα συμβαίνουν αναποδιές σε όλους) τότε σίγουρα στο τέλος θα δικαιωθεί και θα απολαύσει τους καρπούς των κόπων του.

INFO

Από τούδε και στο εξής τα κείμενα από Το ημερολόγιο μιας "Ξένης" θα τα δημοσιεύονται και στο site The insider.

OUT OF TIME

2010-12-12T17:31:00.003-04:00

Τον τελευταίο καιρό έχω πολύ ελεύθερο χρόνο. Τόσο πολύ που η μέρα μου, μου φαίνεται τεράστια, όπως τότε στο χωριό όταν ήμουν 4 ετών. Ήταν τόσο μεγάλη η μέρα που έμοιαζε χρόνος ολόκληρος η ανατολή από την δύση του ηλίου. Ήταν τα χρόνια της αθωότητας που τα πάντα είχαν ενδιαφέρον και άξιζαν την προσοχή μου. Ήταν τα πάντα καινούρια.

Λόγω της ελευθερίας του χρόνου (που ισούται σαφώς με την έλλειψη του χρήματος. Αυτό είναι αυτονόητο) έχω αρχίσει να παρατηρώ πράγματα που πριν δεν παρατηρούσα.

Στην περιοχή που ζω υπάρχουν πολλοί μετανάστες. Είναι τόσο ήρεμες οι φάτσες τους που αναρωτιέσαι γιατί. Αυτούς δεν τους έχει επηρεάσει η κρίση; Η απάντηση ήρθε από το σουβλατζίδικο της γειτονιάς μου. Εκεί εργάζεται μια όμορφη ξανθιά κοπέλα από την Ρωσία. Είναι τόσο γλυκομίλητη και χαιρετιέται σχεδόν με όλο τον κόσμο που περνάει έξω από τα μαγαζί που δουλεύει. Μια μέρα που πέρασα από ‘κει μου έλεγε πόσο πολύ χαρούμενη ήταν διότι στην άδειά της πήγε και είδε τους γονείς της στην Ρωσία, (πράγμα που κάνει πολύ σπάνια καθώς το ταξίδι κοστίζει ακριβά). Κατά λέξη μου είπε: «Αυτή την μια βδομάδα που ήμουν μαζί τους αισθάνθηκα σαν να μου χάριζαν όλα τα λεφτά του κόσμου. Πέρασα τόσο, μα τόσο ωραία που τώρα μπορώ να αντέξω τα πάντα». Ήταν απίστευτο το πόσο ευτυχισμένη έδειχνε. Πραγματικά σαν να είχε κερδίσει το λαχείο.

Όταν μιλήσαμε για την κρίση, μου είπε κάτι τόσο αληθινό που κατάλαβα γιατί οι μετανάστες δεν έχουν το άγχος της κρίσης όσο οι Έλληνες. Μου είπε ότι για εκείνη (και προφανώς και για όλους τους μετανάστες) η κρίση ήταν καθημερινότητα από τότε που γεννήθηκαν. Δεν χάνουν τίποτα διότι δεν έχουν τίποτα. Και το «τίποτα» δεν μπορεί να σου το πάρει καμία τράπεζα και καμία κυβέρνηση. Το «τίποτα» είναι άχρηστο για τους άλλους αλλά πολύ χρήσιμο για όσους μπορούν να συνειδητοποιήσουν «τι έχουν». Άλλωστε δεν είναι τυχαία η φράση «Ταπί και ψύχραιμος». Κάτι ήξερε αυτός που την πρωτοείπε.

Σε μια στιγμή που όλοι αγχώνονται για το αύριο, για κάποιο ανεξήγητο λόγο εγώ δεν το κάνω. Έχασα την δεύτερη part time δουλειά μου και πραγματικά δεν αισθάνθηκα ίχνος λύπης. Σίγουρα δεν ήταν η δουλειά των ονείρων μου αλλά σε αυτή την κρίση ακόμη και οι δουλειές του ποδαριού έχουν γίνει δυσεύρετες.

Ξέρω ότι αν δεν βρω άμεσα μια άλλη δουλειά του χρόνου τον Σεπτέμβρη δεν θα μπορέσω να πληρώσω τα δίδακτρα της σχολής (ΕΑΠ) αλλά παρ’ όλα αυτά αρνούμαι να αγχωθώ.

Τις προάλλες πέτυχα στο μετρό έναν φίλο, ο οποίος μου έλεγε πόσο πολύ χρόνο του τρώει η δουλειά του (μια δουλειά που θα μπορούσε κάποιος να πει με σιγουριά ότι ανήκει στις δουλείες των ονείρων) και δεν έχει χρόνο ούτε να κοιμηθεί. Γελώντας, καθώς βρίσκομαι στην «άλλη όχθη», του έλεγα ότι εγώ αισθάνομαι σαν μαθήτρια. Διαβάζω, γράφω, βγαίνω με τις φίλες μου, βλέπω ταινίες (Προφήτης, Notebook, Η τελευταία έξοδος Rita Hayworth) κάνω πράγματα που δεν χρειάζεται να έχεις πολλά λεφτά για να τα κάνεις αλλά και που με κάνουν να αισθάνομαι καλά. Κάνω φυσικά και μια δουλειά λίγων ωρών που απλά μου καλύπτει τα πολύ βασικά προσωπικά έξοδά.

Δεν ξέρω γιατί αλλά κάποιος ανεξήγητος μηχανισμός μέσα μου με βγάζει έξω από τον χρόνο και με κάνει «παρατηρητή». Αισθάνομαι ότι όλοι τρέχουν και εγώ κάθομαι ήρεμη και αμέτοχη σε μια γωνία και τους κοιτάω. Χωρίς να συμμετέχω σε όλη αυτή την τρέλα. Σαν να μην με αφορά. Για την ώρα απολαμβάνω την ηρεμία. Δεν ξέρω μετά τι θα γίνει…. Θα μου πεις και ποιος ξέρει μετά τι θα γίνει; Ούτε αυτοί που αγχώνονται, ούτε αυτοί που στεναχωριούνται ξέρουν.

"Είμαι υπερήφανος που είμαι…"

2010-11-26T17:41:00.010-04:00

Ακούω, από γνωστούς αλλά και από αγαπημένους φίλους, πολλές φορές μια φράση που πραγματικά δεν την καταλαβαίνω. Δεν την κρίνω, απλά δεν μπορώ να βρω λογική σε αυτή. Ακούω, λοιπόν να λένε, «Είμαι υπερήφανος που είμαι Έλληνας.»

Και αναρωτιέμαι πως γίνεται να είσαι υπερήφανος για κάτι το οποίο δεν ευθύνεσαι, όπως είναι ο γεωγραφικός τόπος που γεννήθηκες. Δηλαδή αν τύχαινε και είχες γεννηθεί στην Αγγλία; Τι θα έλεγες; Ότι είσαι υπερήφανος που είσαι Άγγλος; Άρα με αυτό το σκεπτικό όλοι, σε όλο τον κόσμο, θα πρέπει να περπατούν στο δρόμο και να είναι «φουσκωμένοι» από υπερηφάνεια που έχουν κάποια εθνικότητα….

Ποιο το νόημα της υπερηφάνειας για κάτι που εσύ δεν έχεις συμβάλει σε αυτό; Είναι το ίδιο σαν να λέει κάποιος είμαι υπερήφανος που είμαι ξανθός, ψηλός ή που έχω λευκό ή μαύρο δέρμα.

Μπορώ να καταλάβω την υπερηφάνεια όταν κάποιος μιλάει για κάτι που έχει κατακτήσει, όπως χρήματα, γνώσεις, πτυχία και ερωτικές κατακτήσεις (γιατί όχι;). Άλλα για την εθνικότητα του; Ξέρω και εγώ;

Θα μου πεις, μα όταν λένε Ελλάδα δεν εννοούν την γεωγραφική τοποθεσία αλλά τον πολιτισμό της, εκεί πάει η υπερηφάνεια. Αλλά και πάλι, μου ακούγεται πολύ παιδικό (για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη) να υπερηφανεύεσαι για κάτι το οποίο το έχουν κάνει άλλοι, ακόμη και αν αυτοί οι άλλοι είναι οι πρόγονοί σου.

Είναι, δηλαδή, το ίδιο σαν να λέμε ότι επειδή ο πατέρας μου έχει κάνει αυτά τα αξιόλογα πράγματα εγώ όπου σταθώ και όπου βρεθώ πρέπει να «σκάω» από υπερηφάνεια και να λέω: «Ξέρετε ποια είμαι εγώ… Εμένα που με βλέπετε είμαι η κόρη του τάδε».

Και από την άλλη, η κάθε χώρα έχει τον πολιτισμό της και για την κάθε χώρα ο πολιτισμός της είναι όσο πολύτιμος είναι για την Ελλάδα, ο Ελληνικός πολιτισμός.

Επειδή, η Ελλάδα (μέσω των αρχαίων Ελλήνων) έχει δώσει τα «φώτα» του πολιτισμού στην Ευρώπη και στον κόσμο ε, εντάξει, ας μην τους ζητήσουμε μας πληρώσουν και τον λογαριασμό του ρεύματος….

Τι θέλω να πω με αυτό; Όσο χρήσιμος είναι ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας για την ανθρωπότητα (και δεν αμφισβητεί κανείς την αξία τους), άλλο τόσο είναι και ο Αϊνστάιν, ο Νεύτωνας, ο Μπόιλ, η Κιουρί, ο Δαρβίνος, ο Φλέμινγκ και άλλοι τόσοι οι οποίοι δεν ήταν Έλληνες.

Εγώ αν είμαι υπερήφανη; Ναι είμαι, αλλά για πράγματα που έχω παλέψει και κουραστεί να τα κατακτήσω και όχι για όσα μου έχουν δοθεί. Για όσα μου έχουν δοθεί δεν αισθάνομαι υπερηφάνεια αλλά ευγνωμοσύνη.

Face to face με την εξουσία

2010-11-07T16:57:00.006-04:00

«Αν είχες τον Πρωθυπουργό της χώρας μπροστά σου τι ερώτηση θα του έκανες;». Αυτό μου είπαν πριν λίγες μέρες και άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν θα ήθελα να του κάνω μόνο μια ερώτηση άλλα πάρα μα πάρα πολλές. Για την οικονομία της χώρας, για την ανάπτυξη, για το θέμα της μετανάστευσης για την Παιδεία και για πολλά, πολλά άλλα… είπαμε είχα μια και μόνο ερώτηση.

Η συνάντηση ήταν κάπου στο Κεραμικό. Αφού πέρασα από τον έλεγχο. Από τους κυρίους με τα μαύρα, μπήκα στην αίθουσα όπου βρίσκονταν άλλοι 15 περίπου νέοι πάνω κάτω στην ίδια ηλικία με μένα. Στο τραπέζι που κάθισα βρισκόταν ήδη καθισμένοι, ο Άγγελος από την σχολή του ΌΑΕΔ και η 19χρονη Τζακυ, από την Νιγηρία.

Μετά από λίγα λεπτά εμφανίστηκε και ο πρωθυπουργός μαζί με τον Γενικό Γραμματέα Νέας Γενιάς, κ. Γιάννο Λιβανό. Πίστευα ότι ο κ. Παπανδρέου, απλά θα καθόταν στο βήμα και θα αγόρευε όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε στην θέση του. Αλλά εκείνος πριν μας μιλήσει ήρθε και μας χαιρέτησε όλους έναν, έναν. Μας έδωσε το χέρι και μας ρώτησε τα ονόμαστά μας. Μου έκανε τρομερή εντύπωση αυτό. Κανένας πρωθυπουργός καμίας χώρας δεν με είχε χαιρετήσει μέχρι στιγμής… πόσο μάλλον κάποιος που δεν έχει πάρει ούτε μια ψήφο από μένα.

Οι ερωτήσεις που έγιναν από τους νέους ήταν πολύ ενδιαφέρουσες.

Η φίλη μου η Κωνσταντίνα ρώτησε αν αξίζει τον κόπο να συνεχίζει να μένει στην Ελλάδα. Απ’ ότι μου είπε η ίδια, όταν τελείωσε η συνάντηση, η απάντηση του κ. Παπανδρέου δεν την ικανοποίησε. Περίμενε κάτι άλλο… κάτι ποιο πιστικό.

Μια άλλη κοπέλα, η οποία άρχισε την ερώτηση λέγοντας ότι δεν ανήκει στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ρώτησε για το θέμα της Εκκλησίας και γιατί δεν μπορούν να αφαιρεθούν χρήματα από την περιουσία της, την δύσκολη αύτη στιγμή. Η απάντηση του Πρωθυπουργού ήταν ότι, με νόμο του ΠΑΣΟΚ η Εκκλησία φορολογείται. Φυσικά διαφορετικά για τις φιλανθρωπικές τις δραστηριότητες και διαφορετικά για τις εμπορικές.

Επίσης έγινε λόγος για την ανεργία που μαστίζει την νεολαία, για την ρητορική μίσους για τους νέους και την επιχειρηματικότητα και πολλά αλλά. Αναλυτικά για την συνάντηση θα βρείτε εδώ.

Μετά από περίπου μια ώρα ο κ. Γιάννος Λιβανός, μας ανακοίνωσε ότι ο Πρωθυπουργός δεν έχει άλλο χρόνο και ότι σύντομα θα πραγματοποιηθούν και άλλες τέτοιες συναντήσεις με νέους.

Εγώ τον ρώτησα αυτό που ήθελα όταν ήρθε στο τραπέζι που καθόμασταν να μας χαιρετήσει. Αν και είχα στο νου μου να τον ρωτήσω πολλά πράγματα τελικά τον ρώτησα για το θέμα του ΕΑΠ και των διδάκτρων.

Ότι το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, είναι έναν από τα πιο ακριβά ανοιχτά πανεπιστήμια της Ευρώπης (700 ευρώ η θεματική ενότητα) και ότι πολλά παιδιά που φοιτούν εκεί αναγκάστηκαν φέτος, λόγω της οικονομικής κρίσης, να αναβάλουν την χρονιά καθώς δεν είχαν τα χρήματα να πληρώσουν αυτό το ποσό. Τον ενημέρωσα, επίσης για την δίκη που έχουν κάνει φοιτητές του ΕΑΠ για να διεκδικήσουν τα χρήματα που έχουν δώσει καθώς, το ότι πληρώνουν για να φοιτούν σε Ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο είναι παράνομο αφού έχουμε δημόσια δωρεάν Παιδεία….

Αφού με ρώτησε πως είναι τα πράγματα στο ΕΑΠ, μου είπε ότι το θέμα των χρημάτων δεν μπορεί να μην υφίσταται καθόλου και επίσης αν κερδίσουν την δίκη οι φοιτητές τότε θα κινδυνεύσει να κλείσει το ΕΑΠ καθώς δεν γίνεται να δοθούν πίσω τόσα χρήματα. Τόνισε όμως ότι μπορεί να διορθωθούν κάπως τα πράγματα αν αυξηθούν οι υποτροφίες και άτομα τα οποία δεν διαθέτουν τους οικονομικούς πόρος, να μην πληρώσουν ή να πληρώσουν ένα μικρό ποσό για τα δίδακτρα. Στο μεταξύ, όσο ο κ. Παπανδρέου μου μίλαγε, έβλεπα πίσω του, τους συμβούλους του να μου κάνουν σήματα και να μου λένε χαμήλωνα, «Έχει αργήσει πρέπει να φύγει».

Φεύγοντας μια κοπέλα που βρισκόταν δίπλα μου τον ρώτησε σχεδόν φωνάζοντας: «Νοιώθετε μοναξιά εκεί πάνω;». Εκείνος χαμογέλασε και της είπε: «Καμία φορά ναι».

Εκείνη όμως συνέχισε, αυτή τη φορά με πιο δυνατή φωνή, λέγοντας του: «Μη τους αφήσετε. Τρίξτε τους τα δόντια».

Εγώ αν ήμουν Πρωθυπουργός και μου έλεγαν κάτι τέτοιο δεν θα το σχολίαζα και αυτό πίστευα ότι το ίδιο θα έκανε και εκείνος. Κι όμως, ο κ. Παπανδρέου, ενώ έφευγε, γύρισε και της είπε: «Αυτό θα δούλευε αλλά μόνο στην αρχή από φόβο. Μετά όμως;»

Αν με ρωτούσε κάποιος πως μου φάνηκε ο Γιώργος Παπανδρέου σαν άνθρωπος θα έλεγα ότι οι εντυπώσεις μου απ’ αυτή την συνάντηση ήταν θετικές. Δεν έκανε κάτι για να εντυπωσιάσει. Δεν χρησιμοποίησε επικοινωνιακά τρικ. Ήταν πολύ ανθρώπινος.

Υ.Γ: Η φώτο τραβήχτηκε από το κινητό μου όταν ο κ. Παπανδρέου μιλούσε με την μικρή Τζάκυ.

Αχ αυτή η περιοχή μου

2010-10-17T17:23:00.002-04:00

Τώρα στα γεράματα (κλεισμένα τα 28), μου ήρθε να μάθω ποδήλατο. Αφού έκανα ένα μάθημα με έναν φίλο και το ένα νύχι του ποδιού μου έγινε μπλε μαρέν καθώς έπεσε πάνω του με δύναμη το τιμόνι του ποδηλάτου, πείσμωσα και είπα να μην τα παρατήσω με το πρώτο ματωμένο δάχτυλο. Έδωσα την ευκαιρία στο πόδι μου να αποκτήσει και άλλα ματωμένα δάχτυλα.

Δανείστηκα από μια γνωστή το ποδήλατό της και είπα να βρω έναν ανοιχτό χώρο κοντά στο σπίτι μου, για να ποδηλατήσω. Ποιος θα το φανταζόταν ότι ακόμη ψάχνω να βρω αυτό τον χώρο…. Τόσα χρόνια που μένω Πατήσια δεν είχα φανταστεί ότι μένει τόσο πολύς κόσμος γύρω μου. Πραγματικά, όλες οι πλατείες είναι γεμάτες με κόσμο.

Δεν με πειράζει η εθνικότητά τους. Με πειράζει το γεγονός ότι δεν μπορώ να βρω μια άδεια πλατεία, δρόμο ή οτιδήποτε άλλο να πέσω από το ποδήλατο με την ησυχία μου. Τώρα που διαβάζω αυτά που γράφω θυμάμαι τους κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα και των γύρω δρόμων που είναι μονίμως μπροστά σε μια κάμερα και λένε τα παράπονα τους…. Ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, ότι δεν πάει άλλο, ότι φοβούνται να βγουν από τα σπίτι τους και τα σχετικά.

Η διαφορά τους με μένα είναι ότι εκείνοι δεν θα είχαν πρόβλημα αν όσοι βρίσκονταν στις πλατείες ήταν, για παράδειγμα, πλούσιοι Αμερικάνοι επιχειρηματίες και όχι κακοντυμένα φτωχαδάκια από κατεστραμμένες οικονομικά χώρες. Για μένα θα ήταν ακριβώς το ίδιο όποιος και αν βρισκόταν στην πλατεία που θα έκανα ποδήλατο. Το ρεζίλεμα δεν θα το γλύτωνα με τίποτα όταν θα «έτρωγα τα μούτρα» μου (ή τα δάχτυλά μου).

Βέβαια, το πιο τρελό απ’ όλα είναι ότι όταν ακούνε, όλοι οι άλλοι, να παραπονιούνται οι κάτοικοι των Πατησίων για την κατάσταση που επικρατεί, τους συμπονούν. Κανείς δεν αναρωτήθηκε πότε ποιος είναι εκείνος που ενοικιάζει σε 10 Πακιστανούς μια γκαρσονιέρα και «τα παίρνει» και από τους 10… . Έλληνες δεν είναι οι ιδιοκτήτες των συγκεκριμένων διαμερισμάτων; Δεν γίνεται από την μία να νοικιάζεις το σπίτι σου σε ξένους και να «τους τα παίρνεις» και από την άλλη να σε ενοχλεί η παρουσία τους στην περιοχή. Τι να κάνουμε, δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη ο τρόπος να παίρνεις χρήματα από κάποιον χωρίς να έρχεσαι σε επαφή μαζί του.

Ένας γείτονας επιχειρηματίας που διατηρεί κατάστημα δυο δρόμους πιο πέρα από το σπίτι μου, μου λέει τα ίδια. Πόσο τον ενοχλεί η παρουσία των ξένων στην περιοχή. Ότι οι μαύροι, λέει, είναι νταβατζίδες και πουλάνε ναρκωτικά, οι Αλβανοί είναι εγκληματίες, οι Πολωνοί κλέβουν και οι Ρωσίδες είναι ιερόδουλες. Θα μου πεις, γνώμη του είναι, τι σε κόφτει, εσύ θα αλλάξεις απόψεις σε έναν που έχει τα διπλάσια χρόνια από σένα (άλλη δουλειά δεν έχεις να κάνεις;). Φυσικά και δεν έχω σκοπό να κάνω κάτι τέτοιο (άσε που έχω και πιο σημαντικές δουλείες να κάνω), άλλα δεν μπορώ, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι όταν ακούω να λέει κάποιος όλα τα παραπάνω την στιγμή που τα δυο τρίτα των πελατών του είναι ξένοι και αυτό δεν τον ενοχλεί καθόλου….

Δεν μιλάς Ελληνικά ε;

2010-09-30T17:23:00.004-04:00

Μεσημέρι Τρίτης και παρ’ ότι τέλη Σεπτέμβρη ο ήλιος του έδινε να καταλάβει. Μετά από ένα εξαντλητικό 5ώρο δουλειάς (που όπως λέει και η φίλη μου η Κωνσταντίνα, τέτοια 5ωρα είναι 8ωρα χωρίς διαλείμματα) ήμουν λες και κατέβηκα από άλλο πλανήτη.

Στην στάση του λεωφορείου δεν υπήρχε πολύς κόσμος. Μια γιαγιά, ένας παππούς, μια κοριστοπαρέα και ένας τύπος. Ο τύπος ήταν ένας 30 κάτι, ντυμένος λες και μόλις είχε βγει από επίδειξη με ανδρικά ρούχα. Πρέπει να είχε ρίξει πάνω του μισό μπουκάλι άρωμα διότι μύριζε όλο το τετράγωνο αλλά αυτό που είχε ενδιαφέρον ήταν το ύφος του. Ναι ήταν όλα τα λεφτά το ύφος του.

Το ένα σηκωμένο μανική, σε συνδυασμό με το βλέμμα α λα «είμαι και πολύ ωραίος άνδρας. Γυναίκες όλου του κόσμου βασανιστείτε», τον έκαναν να μοιάζει με ανερχόμενο τραγουδιστή μπουζουκιών. Αν δεν είχε αυτό το ύφος, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι επρόκειτο για έναν αρκετά ωραίο άνδρα.

Θα μπορούσα να είχα παρατηρήσει κι άλλα πράγματα πάνω του αλλά είπαμε η κούραση με είχε εξαντλήσει οπότε και προτίμησα να βλέπω τα διερχόμενα αυτοκίνητα και να μην σκέφτομαι τίποτα.

Μετά από λίγα λεπτά έφτασε το τρόλεϊ. Καθώς δεν ήταν ώρα αιχμής, το τρόλεϊ ήταν σχεδόν άδειο. Κάθισα σε μια θέση κοντά σε παράθυρο. Λόγω ζέστης προσπάθησα να ανοίξω το παράθυρο το οποίο με δυσκολία άνοιγε. Τότε ένα χέρι με ανασηκωμένο μανίκι, βοήθησε και το παράθυρο άνοιξε. Ο κουστουμαρισμένος τύπος είχε καθίσει δίπλα μου.

«Δεν το ανοίγω όλο το παράθυρο διότι έχει air condition», μου είπε με το γνωστό ύφος. Δεν είπα τίποτα. Τον κοίταξα και κούνησα το κεφάλι μου δείχνοντάς του ότι συμφωνώ. Μετά την δουλειά χρειάζομαι λίγη ώρα να συνέλθω και δεν έχω διάθεση να ξεστομίσω λέξη.

Δεν πρέπει να πέρασαν 30 δευτερόλεπτα και ακούω πάλι την φωνή του.

«Δεν μιλάς Ελληνικά ε;». Ο τρόπος που με ρώτησε ήταν πολύ αστείος. Περιλάμβανε πολύ απογοήτευση. Ξανασυμφώνησα μαζί του κουνώντας πάλι το κεφάλι αλλά αυτή την φορά χαμογελαστά.

Μετά από περίπου δυο λεπτά σηκώθηκε και κάθισε τρείς θέσεις πιο πέρα. Είχα ξεχάσει πλέον την κούραση και γέλαγα μόνη μου.

Όλα του Γάμου δύσκολα…..

2010-09-12T16:11:00.003-04:00

Μάνα: Πότε θα παντρευτείς; Έφτασες 28, ακόμη δεν το σκέφτεσαι;

Εγώ: Πως, το σκέφτομαι αλλά ακόμη δεν έχω βρει αυτό που ψάχνω.

Μάνα: Θες να σε βοηθήσω εγώ; Τι ακριβώς ψάχνεις;

Εγώ: Έ να έναν νέο, ωραίο, έξυπνο, πλούσιο, με καλή καρδιά που θα με αγαπάει και θα με φροντίζει.

Μάνα: Μη λες βλακείες. Ένας πλούσιος δεν θα παντρευόταν ποτέ κάποια σαν εσένα χωρίς λεφτά. Τα λεφτά πάνε στα λεφτά δεν το ξέρεις αυτό; Πες μου εσύ μια φτωχή που να παντρεύτηκε έναν τέτοιο.

Εγώ: Μόνο μια; Πολλές.

Μάνα: Μπα για πες.

Εγώ: Λοιπόν, η Μαρία της Γειτονιάς, η Εσμεράλδα, η Μαρία η άσχημη, η Μαριμάρ. Τόσα χρόνια που τις βλέπεις δεν το έμαθες;

Υ.Γ: Ηθικόν Δίδαγμα. Αν κάποια θέλει να βρει τον τέλειο άντρα (ή ένας άνδρας την τέλεια γυναίκα) μπορεί να πάει στο Μεξικό ή ακόμη πιο εύκολα να ανοίξει την ΤV…

Ας τον βιάσει κάποιος….

2010-09-05T15:53:00.008-04:00

Καμία φορά ακούς πράγματα και νομίζεις ότι δεν είναι πραγματικά αλλά της φαντασίας σου. Σύντομα συνειδητοποιείς ότι τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει και τα αφτιά σου άκουσαν μια χαρά.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός από την κοπέλα που προκαλεί. Τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν. Γιατί να κλείνουν στη φυλακή τον βιαστή κι όχι την κοπέλα; Αφού η φύση τον σπρώχνει να "επιτεθεί". Δεν είναι ωραίο πράγμα η επίθεση;»

Όταν άκουσα τα παραπάνω νόμιζα ότι ήταν φάρσα, κι όμως ο κ. Τσόκλης γνωστός ζωγράφος τα είπε αυτά δημόσια. Για την ακρίβεια τα είχε πει χρόνια πριν και τώρα, μετά την προβολή των δηλώσεων στην ΝΕΤ, εκείνος χωρίς ντροπή είπε ότι δεν έχει αλλάξει γνώμη για όσα ειπώθηκαν τότε.

Δεν θα πω πόσο σοκαρίστηκα εγώ αλλά αυτό που θα πω είναι πόσο αδιάφορα –με ελάχιστες εξαιρέσεις – πέρασε αυτό από τα «αφτιά» του Τύπου αλλά και της Δικαιοσύνης. Κάποιος, λοιπόν, βγαίνει και παινεύει ένα έγκλημα, εμψυχώνοντας έτσι τους εγκληματίες και κανείς δεν κάνει τίποτα.

Η ΕΡΤ, μετά τις ελάχιστες αντιδράσεις, βγήκε και ζήτησε συγγνώμη. Που είναι η Εκκλησίας που υποστηρίζει τους πιστούς της; Που είναι τα κόμματα (εκτός των Οικολόγων Πράσινων που αντέδρασαν); Που είναι οι οργανώσεις (κυβερνητικές και μη); Γιατί κανείς δεν δείχνει έστω και με δηλώσεις την αντίθεσή του σε αυτές τις μεσαιωνικές απόψεις;

Αν έβγαινε κάποιος και έλεγε ότι ο φόνος είναι ωραίο πράγμα και ότι δεν φταίει ο φονιάς αλλά το θύμα, το οποίο πρέπει να εξεταστεί και να μπει και στην φυλακή αν χρειαστεί, θα ήταν το ίδιο;

Πριν από χρόνια μια φίλη, μου εκμυστηρεύθηκε τον ομαδικό βιασμό που είχε ζήσει όταν ήταν δεκατεσσάρων. Ήταν τόσο σοκαρίστηκα όλα. Τα όσα της έκαναν, το ότι της έλεγαν όλοι ότι και εκείνη το ήθελε αυτό που γινόταν διότι αυτό έδειχναν τα ρούχα που φορούσε, η ντροπή και η ενοχή που ένιωθε αλλά και το «κλειστό» στόμα που επιβαλλόταν σε τέτοιες καταστάσεις.

Αυτά σκέφτομαι και εύχομαι ολόψυχα στον κ. Τσόκλη έναν βιασμό για να μάθει τι «χάνει»…

Ίσως μόνο τότε καταλάβει ότι όταν κάποιος ντύνεται προκλητικά δεν σημαίνει ότι θέλει να υποστεί έγκλημα. Ότι ο βιασμός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΑΛΛΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ για αυτό άλλωστε τιμωρείται από τον νόμο. Ότι μεταξύ του ανέραστου γερό- ηλίθιου που κάθεται σπίτι του και του κτήνους που βγαίνει έξω και βιάζει υπάρχει ένας ωκεανός απόσταση γεμάτη με κανονικές και ανθρώπινες συμπεριφορές, που πρέπει -προφανώς- να είσαι ψυχικά υγιείς να τις αντιληφθείς.

Υ.Γ: Η εικόνα πάρθηκε από το blog REAL POLITICS

Ένας Αύγουστος βαρύς και ασήκωτος

2010-08-19T16:15:00.005-04:00

Δεν ξέρω γιατί αλλά φέτος η ζέστη με έχει λιώσει. Με έχει κάνει ένα με το πάτωμα. Αν κάποιος άνοιγε το κεφάλι μου είμαι σίγουρη ότι θα έβρισκε μέσα χαλασμένο πουρέ.

Σέρνομαι για να πάω στην δουλειά, σέρνομαι για να γυρίσω. Το περίεργο βέβαια είναι ότι μια ολόκληρη πόλη σέρνεται. Μη σου τύχη και χρειαστεί να πας σε δημόσια υπηρεσία διότι την έβαψες. Εκεί σέρνονταν πάντα τα πράγματα, τον Αύγουστο δε κολλάνε…. σαν γλίτσα σε παπούτσι.

Τώρα που είπα δημόσιες υπηρεσίες θυμήθηκα ότι την τελευταία φορά που πήγα στο ΙΚΑ πρόσεξα κάτι τρελό, ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν το ίδιο βαριεστημένο ύφος. Χειμώνα καλοκαίρι. Έχουν το ύφος του ανθρώπου που κάποιος τον ξύπνησε Κυριακή πρωί χτυπώντας του την πόρτα με κλοτσιές και του ζήτησε να του κάνει ανάλυση της κβαντομηχανικής.

Που να οφείλεται τόση βαριεστιμάρα άραγε; Μήπως στο γεγονός ότι είναι μόνιμοι και δεν τους καίεται καρφί για την δουλειά τους; Ή μήπως απλά βαριούνται την ζωή τους και ζουν για την πρώτη του μηνός που πέφτει ο μισθός;

Θα μου πεις, εσύ τα λες αυτά που ένα από τα πρότυπά σου δουλεύει στο Δημόσιο; Ναι, αλλά το πρότυπο μου εκτός από δημόσιος υπάλληλος είναι και 150 άλλα πράγματα συγχρόνως. Είναι καλή μάνα, άψογη επαγγελματίας, ασχολείται με πολλά πράγματα συγχρόνως και τα καταφέρνει περίφημα σε όλα και πάντα έχει ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα να σου προσφέρει ότι και να της συμβαίνει.

Άρα όταν αναφέρομαι στου δημοσίους υπαλλήλους δεν εννοώ όλους όσους δουλεύουν στο Δημόσιο, αλλά εκείνους που όταν τους βλέπεις στο δρόμο, στην καφετέρια, στην ουρά ή όπου αλλού μπορείς να καταλάβεις ότι είναι γεννημένοι «δημόσιοι υπάλληλοι »… .

Βαρύς ο φετινός Αύγουστος, τόσο βαρύς που έχω την αίσθηση ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. Ότι θα υπάρχει πάντα αυτή η αφόρητη ζέστη, ότι θα ιδρώνουμε συνέχεια, ότι όσοι παίρνουμε τα ΜΜΜ θα ανεχόμαστε επ’ αόριστον την ιδρωτίλα του διπλανού, ότι η ουρά στο ΙΚΑ θα περάσει στην αιωνιότητα και πάει λέγοντας.

Και εκεί λοιπόν που κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα σε αυτή την πόλη, ένα γατί έρχεται να σου επιβεβαιώσει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ένα βράδυ που με έδερναν οι κλασσικές αϋπνίες λόγω καύσωνα, ακούω ένα απελπισμένο κλάμα μωρού. Μετά από λίγο διαπιστώνω ότι δεν είναι μωρό αλλά ένα γατί από την διπλανή μονοκατοικία. Ο ήχος ήταν το κάτι άλλο. Πήγαινε κάπως έτσι: μαουουουουου- ου ου ου, πρέπει να πέρασε μισή ώρα ουρλιαχτού γάτας και τα νεύρα μου είχαν γίνει κορδέλες.

Εκείνη την μισή ώρα θυμήθηκα την γιαγιά μου που μου έλεγε ότι όταν η γάτα κάνει σαν μωρό ψάχνει για σύζυγο. Η συγκεκριμένη γάτα πρέπει να ήταν πολύ απελπισμένη για σύζυγο αν έκρινα από το νιαούρισμά της.

Σε μια πόλη (για να μην πω χώρα) που -με φόντο την ζέστη και την άθλια οικονομική κατάσταση που απαιτεί αυξήσεις στα πάντα- δεν έχει όρεξη για τίποτα, μια γάτα έχει ορέξεις και το φωνάζει νυχτιάτικα με θράσος.

Ίσως λόγω του πρωινού ξυπνήματος που με περίμενε ή λόγω ζήλιας που δεν είχα την ίδια διάθεση με εκείνη πήρα ένα μανταλάκι από την μπουγάδα της μάνας μου και της το έριξα μήπως και έβγαζε το σκασμό νυχτιάτικα.

Στην αρχή αισθάνθηκα τύψεις που την έδιωξα άλλα μόλις άκουσα από το πιο πάνω διαμέρισμα έναν άνδρα να λέει στην γυναίκα του: «Επιτέλους έσκασε το βρώμόγατο να κοιμηθούμε», αισθάνθηκα ότι δεν είμαι η μόνη βαριεστημένη που έχει ξεμείνει Αύγουστο στην Αθήνα.

Υ.Γ: (Δεν μπορούσα να μην κάνω τον συνειρμό) Φαντάσου οι γυναίκες να συμπεριφέρονταν σαν τις γάτες και να ανέβαιναν, σε κεραμίδια, δέντρα ή ταράτσες και να νιαουρίσουν ζητώντας "σύζυγο". Να γυρνάνε πρωί, λέει, εξαντλημένες και να ρωτάει η μια την άλλη "Τι έγινε βρήκες τίποτα;", "Μπα, τίποτα . Πάει χάλασαν οι άνδρες" να απαντάει η δεύτερη.

«ΑΝ»

2010-08-15T15:56:00.002-04:00

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη
και την αιτία της αδυναμίας τους.

Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου
όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους.

Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις
χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα
να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος
να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός
μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός
δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων

Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο.

Αν είσαι σε θέση να υπομένεις
ακούοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς
που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς,
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα
να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ' την αρχή να ξεκινάς
χωρίς να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν.

Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μυς
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει,
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λεει <βαστάτε!>

Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,
ή να περπατάς με κυβερνήτες
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.

Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν,
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι.

Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα
και κανείς πιο πολύ από τους άλλους.

Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου
με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής,
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη
με όλα της τα αγαθά κι ακόμη:
Αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.

Ρ. Κίπλινγκ

Ένας χρόνος ανακατάταξης...

2010-08-02T18:56:00.000-04:00

Τις πρώτες μέρες του 28ου έτους της ζωής μου τις πέρασα με μια καινούρια φίλη, η οποία είναι σχεδόν μια δεκαετία μικρότερη μου. Να πως καταβαίνει κανείς ότι μεγαλώνει… τα άτομα που είναι μια δεκαετία μικρότερα δεν φοράνε πλέον πάνες, δεν πάνε καν σχολείο. Μπορούν όμως να είναι καλοί συνομιλητές και φίλοι.

Αν λοιπόν, υιοθετήσουμε την άποψη ότι, απ’ οτιδήποτε που παθαίνουμε μαθαίνουμε τότε ο περασμένος χρόνο μου έμαθε πολλά.

Από τις 20 Ιουλίου του 2009 έως τις 20 Ιουλίου του 2010, μου ήρθαν σχεδόν τα πάνω κάτω σε ότι έχει να κάνει με ανθρώπινες σχέσεις. Ειδικά τους τελευταίους μήνες αισθάνθηκα ότι τόσο καιρό μου είχαν δέσει τα μάτια και δεν έβλεπα (ή καλύτερα δεν ήθελα να δω). Πραγματικά ήθελα να πιστέψω ότι όλα πάνε καλά σε πολλούς τομείς αλλά δεν πήγαιναν. Μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και όλα πήραν το τέλος που τους άξιζε.

Και πως δίνει κανείς τέλος σε άτομα ή καταστάσεις που θεωρεί σταθμούς; Εύκολα και γρήγορα πριν αρχίζουν και δημιουργούνται απωθημένα, είναι η σωστή απάντηση αν και όπως είναι φυσικό όλο αυτό περιλαμβάνει πολύ πόνο.

Υπήρχαν άτομα στο παρελθόν που θεωρούσα πρότυπα και ήθελα να τα μιμηθώ. Φέτος, λοιπόν, που προσπάθησα να τα πλησιάζω (και να δω κάτω από την βιτρίνα) παρατήρησα ότι δεν υπάρχει το ιδανικό (όσο και να το θέλουμε) και ότι πολλές φορές αυτό που βλέπουμε ως ιδανικό είναι χειρότερο απ’ ότι μπορούμε να φανταστούμε. Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να είναι ιδανικό.

Μια βασική διαδικασία για να πάει κανείς παρακάτω, όπως είχα διαβάσει κάπου, είναι να συγχωρήσει. Μόνο έτσι δεν κουβαλάει «βάρη» και μπορεί να δεχτεί το παρακάτω χωρίς προκαταλήψεις και κόμπλεξ.

Εγώ, αυτό το χρόνο, κατάφερα σε σημαντικό βαθμό να αδειάσω τον «σάκο» της ψυχής μου και να προχωρήσω ελαφρύτερη. Κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να κρατάς κακία σε άτομα που σφίγγουν δυνατά το λουρί που η κοινωνία, ο περίγυρος ή ο ίδιος ο εαυτός τους, τους έβαλε και αυτοπεριορίζονται…. λέγοντας από μέσα και απ’ έξω τους «αυτό δεν πρέπει να το κάνω… τι θα πει ο κόσμος». Ή σε άτομα που πιστεύουν ότι για όλα τα δεινά που τους συμβαίνουν φταίει, η μάνα, ο πατέρα, η, π….α κοινωνία, το δημόσιο, η κυβέρνηση, οι σκοτεινές δυνάμεις, οι μυστικές αδελφότητες αλλά ποτέ εκείνοι.

Τέτοια άτομα μόνο με συμπάθεια είναι κάλο να τα δει κανείς. Βλέποντας την πραγματικότητα, η οποία μας βεβαιώνει ότι έχουμε μόνο μια ζωή (τουλάχιστον δεν έχουμε ακόμη αποδείξεις για δεύτερη ή τρίτη) άρα έχουμε μόνο μια ευκαιρία να κάνουμε οτιδήποτε, τότε όλα τα άλλα είναι περιττά.

Ένα άλλο σημαντικό «κατόρθωμά» μου για φέτος ήταν να αντιμετωπίσω με επιτυχία τις αποτυχίες μου (τις οποίες πρώτα τις αναγνώρισα, με πολύ πόνο φυσικά). Το να δεις στον «καθρέφτη» τα λάθη σου και να τα αναγνωρίζεις, να τα δεχτείς και ύστερα να τους δώσεις τον χώρο που τους αξίζει ήταν μια διαδικασία που ήξερα ότι πρέπει να γίνει και φέτος έκανα μια καλή αρχή.

Ποια είναι τα αισιόδοξα μηνύματα που πήρα; Ήταν πολλά και πιστεύω ότι άξιζαν τον κόπο. Θυμήθηκα, και είδα στην πράξη το ρητό που λέει ότι κάθε τέλος είναι μια καινούρια αρχή, πράγμα που ξεχνάμε μεγαλώνοντας και βλέπουμε όλα γύρω μας να στενεύουν.

Ο κόσμος είναι πάντα εκεί εξω και πάντα περιμένει να τον «κατακτήσουμε» (όπως θέλει ο καθένας να ερμηνεύσει την κατάκτηση). Έμαθα επίσης ότι μπορεί κανείς να ζήσει μια χαρά χωρίς τις παλιές του συνήθειες, τα παλιά του κολλήματα, τις παλιές του φιλίες, απλά δεν το ξέρει μέχρι να δοκιμάσει.

Έμαθα επίσης ότι όταν χειρίζεσαι καλά τα «άσχημα» πράγματα (ακόμη και μια κρίση, σε οποιονδήποτε τομέα) μόνο σε καλό μπορεί να σου βγει.

Τέλος, ανακάλυψα ότι μια ανακατάταξη των πραγμάτων ανά τακτά χρονικά διαστήματα μπορεί να δώσει λύσεις σε πολλά προβλήματα που μας είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε.

Όποια πέτρα και αν σηκώσεις….

2010-07-18T15:43:00.001-04:00

Στην Ελλάδα πλέον, όποια πέτρα και αν σηκώσεις από κάτω θα βρεις σίγουρα την Seimens. Μου κάνουν τρομερή εντύπωση τα όσα βγαίνουν στο φώς της δημοσιότητας, αλλά αυτό που πραγματικά με τρομάζει είναι ότι για να μαθαίνουμε εμείς αυτά… ποιος ξέρει τι άλλα τραγικά έχουν γίνει.

Πριν από λίγες μέρες βρισκόμουν στο μετρό και άκουσα την παρακάτω συζήτηση που είχαν δυο κυρίες.

«Πω πω τι ζέστη είναι αυτή σήμερα! Και αυτά τα βαγόνια, βρε παιδί μου, είναι από την εποχή του Χίτλερ,. Τα air condition εδώ πρέπει να έχουν κατασκευαστεί πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», είπε η 70χρονή κυρία που καθόταν απέναντί μου.

«Φαντάσου τι air condition θα είχαν επί Χίτλερ», αναρωτήθηκε χαμογελώντας η συνομήλικη φίλη της που καθόταν στο διπλανό κάθισμα.

«Ξέρεις ότι εγώ χρησιμοποιώ συνέχεια μετρό και προχθές είχα πάρει τηλέφωνο στα κεντρικά για να ρωτήσω πότε θα τελειώσουν τα έργα για την επέκταση του μετρό και πότε θα είναι στην διάθεση του κοινού οι καινούριοι σταθμοί.», συνέχισε η πρώτη κυρία, «Το τηλέφωνο το σήκωσε μια νεαρή κοπέλα, η οποία στην αρχή άρχισε να μου λέει αρλούμπες. Τα γνωστά, ξέρεις, “δεν έχουμε κάποια τελική απάντηση, δεν μας ενημερώσει ακόμη” και τέτοιες μπούρδες. Φυσικά, εγώ επέμενα και τότε, χαμηλόφωνα η κοπέλα μου είπε: “Κοιτάξετε, επειδή η Siemens έχει εγκαταστήσει οτιδήποτε, ηλεκτρικό και οτιδήποτε έχει σχέση με ηλεκτρομαγνητικά στο μετρό, αν δεν τελειώσουν οι εξεταστικές επιτροπές που έχουν δημιουργηθεί για την Siemens, μην περιμένετε καινούριους σταθμούς”»

Στο μεταξύ όλοι όσοι ήμασταν καθισμένοι κοντά στην 70χρονη κυρία είχαμε στήσει αφτί και ακούγαμε με προσοχή τα όσα έλεγε.

«Βλέπεις, λοιπόν, ότι είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι από τους Γερμανούς», είπε η πρώτη κυρία και η δεύτερη της απάντησε: «Άρα οι Γερμανοί δεν ξανάρχονται… διότι απλά δεν έφυγαν ποτέ».

Ακούγοντας όλα αυτά που γίνονται γνωστά για την Siemens κάθε μέρα σκέφτομαι ότι αν ο Άγιος Βασίλης (της παιδικής φαντασίας) ήταν πραγματικό πρόσωπο τότε είμαι σίγουρη ότι η Siemens θα είχε δώσει μίζα στους καλικάτζαρους για να τον σαμποτάρουν και να προωθήσουν στην αγορά τα δικά της παιχνίδια.

Μια σύγχρονη Ιθάκη

2010-07-12T16:46:00.005-04:00

Σκεφτόμουν, αν ο Καβάφης ζούσε σήμερα και ήταν ένας άνεργος νέος πως άραγε θα είχε γράψει την «Ιθάκη»;

Ίσως μια εκδοχή (ερασιτεχνική φυσικά ) θα μπορούσε να είναι η παρακάτω.

Σαν βγεις στον πηγαιμό να βρεις δουλειά,

ένα πράγμα πρέπει να μάθεις,

η Ιθάκη πέφτει μακριά

και μεγάλη υπομονή πρέπει να κάνεις.

Για κρίση στην Κίρκη θα ακούσεις.

και πολλά γουρούνια θα δεις

ένα πράγμα όμως να προσέχεις,

γουρούνι να μην γίνεις και εσύ.

Η ζωή σου δύσκολη θα γίνει

θα τρέχεις από πολλά κακά να κρυφτείς.

Υπομονή όμως πρέπει να κάνεις και

μια μέρα θα δικαιωθείς.

Αν και πολύ πόνο θα περάσεις

σκληρός στο τέλος σίγουρα θα βγεις.

Τις σειρήνες των Μέσων να προσπεράσεις

και τον δρόμο της εργασίας θα τον βρεις.

Ένσημα μη περιμένεις να πάρεις,

σίγουρα όχι από την αρχή.

Θα σε ξεζουμίσουν για το μεροκάματο,

απ’ όσο περίμενες πιο πολύ.

Οι κύκλωπες και τα καραγκιόζακια δεν θα λείψουν

θα σε προσβάλουν ξανά και ξανά.

Το κεφάλι ψηλά όμως θα ‘χεις και να θυμάσαι,

έχουν μόνο ένα «μάτι» τα πλάσματα αυτά.

"Ξένη"

Σα βγείς στο πηγαιμό για μια δουλειά
κοίτα να 'χεις χρήμα απ τα παλιά
γιατί δεν έχει ελπίδα μοναχά
κανείς δε σ' αγαπά ούτε η πατρίδα

"Άσωτος Γιος"

Αν βγεις στον πηγαιμό να βρεις δουλειά
να ευχεσαι να ειναι κοντός ο δρόμος
γιατί η χρόνια ανεργία στα Ελληνικά
θα μπορούσε να λέγεται και τρόμος

Κι αν πτωχικη τη βρεις
η Δουλειά δε σε γέλασε,
απ τη συνέντευξη η ανακοίνωση είχε γίνει,
οτι το ωραριο θα ναι "ελαστικό"
κ ότι "εν περίοδο κρίσης" κανείς δε θα παχύνει

"Travellirious"

Υ.Γ: Το ποίημα δεν έχει τελειώσει. Αν κάποιος έχει την διάθεση και τον χρόνο να γράψει μια, δυο ή περισσότερες στροφές, με μεγάλη μου χαρά θα τις προσθέσω.

Περί Φιλίας…

2010-06-27T16:46:00.008-04:00

Κυριακή μεσημέρι. Ο καλύτερος τρόπος να ξεκουράσεις το κουρασμένο από το διάβασμα εγκέφαλο είναι η TV. Σίγουρα πράγματα. Βλέποντας το χαζοκούτι δεν χρειάζεται, συνήθως, να επεξεργαστείς τίποτα. Η μασημένη και άχρηστη τροφή υπάρχει σε αφθονία.

Τα «Φιλαράκια» έλεγαν τα αστεία τους για 1500^η, ίσως, φορά. Και όμως δεν άλλαξα κανάλι. Τελικά κατάλαβα γιατί όλοι βλέπουν και ξαναβλέπουν αυτό το σίριαλ. Σίγουρα δεν είναι μόνο τα αστεία που, όταν τα βλέπεις και τα ξαναβλέπεις κάποια στιγμή παύουν να σου φαίνονται αστεία, αλλά και η παρέα.

Δεν γνωρίζω και πολλούς 30ριδες που να βρίσκονται κάθε μέρα και η ζωή τους να μοιάζει με πενταήμερη. (Φυσικά εξαιρούνται οι άνεργοι. Αυτοί μπορεί να βρίσκονται κάθε μέρα αλλά σίγουρα η ζωή τους δεν μοιάζει με πενταήμερη).

Όλοι θα ήθελαν να έχουν μια παρέα σαν εκείνες των σήριαλ (για να μην πάω στα ελληνικά σήριαλ, που οι παρέες εκτός από βόλτες κυνηγούν και δολοφόνους. Βλέπε «Παραπέντε» και «Παρέα της Φεγγαρόπετρας….»).

Οι δικές μου οι παρέες από το σχολείο δεν υφίστανται πια. Εξατμίστηκαν. Δεν ξέρω τι ακριβώς έφταιξε. Τόσο πολύ άλλαξα και δεν μπορώ να συνεννοηθώ με τους άλλους ή τόσο πολύ άλλαξαν εκείνοι και δεν μπορούν να συνεννοηθούν μαζί μου. Όπως και να 'χει το πράγμα τίποτα δεν θυμίζει την αθωότητα που υπήρχε κατά την διάρκεια των σχολικών χρόνων.

Θα μου πεις, τι περίμενες; Τα πράγματα να μείνουν στάσιμα; Όχι βέβαια αλλά σίγουρα δεν περίμενα αυτή την κατάληξη.

Αν εξαιρέσει κανείς την φίλη μου την "Jo" από το σχολείο (που μένει στην άλλη άκρη της χώρας καθώς παντρεύτηκε και έριξε μαύρη πέτρα πίσω της) και την Lilia από την σχολή (που μετά την τελευταία μετακόμιση, μένει στην άλλη άκρη της πόλης) όλοι οι άλλοι φίλοι μου είναι άτομα που έχω γνωρίσει τα 2 τελευταία χρόνια.

Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα πολύ να είχα μια παρέα όπως εκείνη των «Friends» αλλά είπαμε, όσο υπάρχει ο “E.T”, ο εξωγήινος άλλο τόσο υπάρχουν και οι “Friends” σε μια κοινωνία που αν κάποιος θέλει να μείνει μόνος του, πρέπει να δουλεύει από το πρωί έως το βράδυ ή να κάνει δυο δουλειές για να τα βγάλει πέρα.

Υ.Γ: Οι παραπάνω σκέψεις, στη μέση της εξεταστικής, είναι μάλλον παρενέργεια του διαβάσματος διότι άλλη λογική εξήγηση δεν μπορώ να δώσω.

Πέρνα μετά τις 11…

2010-06-21T17:01:00.004-04:00

Για να πάω στη δουλειά, ξυπνάω κάθε μέρα πολύ νωρίς. Τόσο νωρίς που όταν πηγαίνω στο μετρό είναι ακόμα σχεδόν σκοτάδι. Ένα σκοτεινό πρωινό, λοιπόν, πριν από περίπου ένα μήνα με πλησιάζει μια γυναίκα και με τρομαγμένο βλέμμα μου λέει: «Στο μετρό πηγαίνεις;», της έγνεψα θετικά. «Μπορώ να έρθω μαζί σου;» με ξαναρώτησε. «Και δεν έρχεσαι» της είπα και πήραμε το δρόμο για το μετρό.

Ήθελα να την ρωτήσω γιατί ήθελε απελπισμένα παρέα αλλά νύσταζα τόσο πολύ που δεν είπα τίποτα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά άρχισε να μου εξιστορείται μόνη της τι της είχε συμβεί.

«Πριν από λίγο καιρό σε αυτόν εδώ τον δρόμο δυο νεαρά αγόρια μου άρπαξαν την τσάντα», μου είπε και φαινόταν να συγχυζόταν μόνο στην θύμηση του περιστατικού. «Ο ένας ήρθε πίσω μου, με ακινητοποίησε και ο άλλος μου τράβηξε την τσάντα μου με δύναμη και εξαφανίστηκαν».

Μην πιστεύοντας στα αφτιά μου, την ρώτησα αν πήγε στην Αστυνομία να αναφέρει το συμβάν. Εκείνη γέλασε και μου είπε: «Πήγα. Και ξέρεις τι μου είπαν; Έλα μετά τις 11… Είχα φοβηθεί, είχα χάσει την τσάντα μου, πολύτιμα πράγματα και εκείνοι μου είπαν να πάω μετά τις 11. Και φυσικά δεν πήγα. Είχα χάσει ήδη την υπομονή μου… δεν ήθελα να χάσω και το μεροκάματό μου»

Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Η ανασφάλεια στο αποκορύφωμά της. Όπως μου είπε και η νεαρή κυρία, λίγο πριν φτάσουμε στο μετρό, «Τελικά δεν ξέρεις με τι να πρωτοτσαντιστείς, με τους κλέφτες που αντί να δουλεύουν κλέβουν τσάντες ή με τους αστυνομικούς που πολλές φορές είναι διακοσμητικά στοιχεία».

Την συγκεκριμένη κυρία τη βλέπω συχνά τα πρωινά και πηγαίνουμε μαζί στην στάση του μετρό. Πριν από περίπου 2 βδομάδες στο σημείο που πολλές φορές με περίμενε η νεαρή κυρία, είδα να στέκεται σχεδόν ζαλισμένη μια κοπέλα που πρέπει να ήταν πάνω κάτω στην ηλικία μου.

Με βλέπει να περνάω διπλά της και μου λέει: «Κοπελιά πρόσεχε. Μόλις μου έκλεψαν την τσάντα δυο κλεφτρόνια». Σοκαρίστηκα. Κατάλαβα ότι πρόκειται για σπείρα. Για ανθρώπους που δρουν στην συγκεκριμένη περιοχή και φυσικά κανείς δεν μπαίνει εμπόδιο στην δουλειά τους, ούτε καν η Αστυνομία (εκείνη που δουλεύει μετά τις 11 το πρωί).

Έκτοτε, αισθάνομαι ότι κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά μου και η τσάντα μου μοιάζει με το βαλιτσάκι του μυστικού πράκτορα ΘΒ. Αντί για καλλυντικά, έχω μέσα, σουγιά (και καλά για να αμυνθώ), σπρέι για τα μαλλιά (για να ψεκάσω τους ενοχλητικούς…) και διάφορα άλλα τέτοια σύνεργα που μου προσφέρουν ψευτο- ασφάλεια. Και λέω ψευτο-ασφάλεια διότι ξέρω ότι αν είναι να συμβεί το μοιραίο δεν θα προλάβω καν να κουνήσω το χέρι μου, όχι να αμυνθώ.

Υ.Γ: Η φωτογραφία είναι κολλημένη σε ένα βαγόνι του ΗΣΑΠ.

Η Ευτυχία του να μην έχεις "τίποτα"

2010-06-06T16:14:00.004-04:00

Σχεδόν κάθε χρόνο τέτοιο καιρό (λίγο πριν από τα γενέθλια μου) κάνω τον απολογισμό μου. Που ήμουν, που είμαι, τι κάνω, πως πάνε οι προτεραιότητές μου. Φέτος όμως, δεν ξέρω άλλα, έπιασα το νήμα από την αρχή.

Θυμήθηκα την παλιά μου γειτονία στο Τεπελένι. Τις παλιές μου φίλες. Ήταν εξωπραγματικά- όμορφα (στα δικά μου μάτια), τόσο που έμοιαζε σαν να ζούσα στο «Μικρό σπίτι στο λιβάδι». Τότε όλες οι οικογένειες ήταν πάνω κάτω στην ίδια οικονομική κατάσταση. Όλα τα παιδιά έπαιρναν την ίδια Παιδεία, καθώς δεν υπήρχαν φροντιστήρια, και ήμασταν (τουλάχιστον στα μάτια των παιδιών) όλοι ίσοι.

Τι απέγιναν όλες οι φίλες και γειτόνισσες μου; Το 80% περίπου από εκείνες έκαναν οικογένεια. Μερικές επειδή το ήθελαν άλλες, τις ανάγκασαν οι γονείς τους, άλλες επειδή δεν είχαν την δυνατότητα να σπουδάσουν και άλλες διότι το είδαν ως διέξοδο να φύγουν από το πατρικό τους. Το άλλο 10% έγιναν ιερόδουλες και δουλεύουν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Ήθελαν, σύμφωνα με διαδώσεις πάντα, να κάνουν μεγάλη ζωή αλλά τελικά δεν τους βγήκε και κάποιος άλλος κάνει μεγάλη ζωή εκμεταλλεύοντάν τες. Και ένα άλλο 10% σπούδασε και δουλεύει. Σε αυτό το 10% ανήκω και εγώ.

Και επειδή η σωστή σύγκριση δεν είναι με τους άλλους (που μπορεί με χορηγία των γονέων να πληρώνουν δίδακτρα, αυτοκίνητα, σπίτια και διακοπές) αλλά με εσένα πριν και τώρα, αισθάνομαι πολύ καλά με μένα.

Αισθάνομαι ότι κάτι μικρό κατάφερα και το σημαντικότερο, το κατάφερα μόνη μου.

Η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς μου όταν ήρθαμε στην Ελλάδα βρισκόταν κάτω από το μηδέν και δεν μπορούσαν να μου προσφέρουν πολλά. Μου έδωσαν όμως μερικά βασικά εφόδια όπως σεβασμό, εμπιστοσύνη και την ελευθερία να αποφασίζω εγώ για τις επιλογές μου. Και όταν σε σέβονται και σε εμπιστεύονται οι άλλοι τότε θα κάνεις και εσύ το ίδιο με τον εαυτό σου.

Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι δεν είχα τίποτα. Δούλευα από μικρή ηλικία και πολλά από εκείνα που ήθελα τα κατάφερα. Σαφώς, υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα που δεν έχουν έχω καταφέρει να κάνω αλλά… αυτό έλλειπε να μην υπήρχαν.

Κάποτε γνώρισα κάποιον που προσπαθούσε να αλλάξει όλα γύρω του διαδηλώνοντας σε πορείες, φωνάζοντας και σηκώνοντας πανιά. Χάρηκα μαζί του διότι είχε ζωντάνια, ενέργεια και το αίσθημα της δικαιοσύνης, αλλά όταν τον γνώρισα καλύτερα είδα ότι αυτό για κείνον ήταν μια διασκέδαση.

Άνηκε στην κατηγορία των ανθρώπων που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο (με λόγια και φωνές) αλλά που δεν κάνουν καμία κίνηση να αλλάξουν το παραμικρό στον εαυτό τους. Αιώνιος φοιτητής, που μένει με τους γονείς του, οι οποίοι (στα 27 του) ακόμη τον χαρτζιλικώνουν. Και φυσικά τον καταπιέζουν κιόλας…

Μια μέρα, ο γνωστός μου είχε τσακωθείς με τους… καταπιεστικούς γονείς του και εκείνοι του απαγόρευσαν την είσοδο στο σπίτι. Το πιο περίεργο (για μένα τουλάχιστον) ήταν το γεγονός ότι δεν του έδιναν τα πράγματά του. Ποιά πράγματά του θα μου πεις; Όταν στα 27 σου δεν έχεις κολλήσει ούτε ένα ένσημο μάλλον δεν έχεις και πολλά στην ιδιοκτησία σου… Άρα για να λέμε και την αλήθεια τα πράγματα που του είχαν αγοράσει.

Αυτόματα έκανα την σύγκριση και είδα ότι είμαι σε πολύ καλύτερη μοίρα από εκείνον διότι ότι χρησιμοποιώ μου ανήκει και κανείς (ούτε καν οι γονείς μου) δεν μπορούν να μου το πάρουν διότι το κέρδισα δουλεύοντας.

Τότε σκέφτηκα ότι το να μην έχεις «τίποτα» τελικά είναι μεγάλη ευτυχία. Γιατί; Διότι όταν αποκτάς «κάτι», τότε αυτό το «κάτι» έχει μεγάλη αξία για σένα. Σου προσφέρει σιγουριά και αυτοπεποίθηση, να συνεχίσεις να προσπαθείς για το οτιδήποτε.

Έχει δαιμονοποιηθεί τόσο πολύ αυτό το «τίποτα» που ακούω γονείς να λένε: «Τι θα κάνει το παιδί μου με αυτή την κρίση;» και η απάντησή μου είναι ότι το παιδί θα παλέψει, θα επιβιώσει και θα είναι υπερήφανο για αυτό.

Η φτώχια σίγουρα δεν μου αρέσει διότι όπως λέει και ο αγαπημένος μου Όσκαρ Ουαιτ: «Δεν έχω τίποτα με την φτώχια. Το μόνο κακό με εκείνη είναι ότι σου τρώει πολύ χρόνο». Άλλα δεν βαριέσαι, κάπου χάνεις, κάπου κερδίζεις. Χάνεις χρόνο (ταξίδια και διασκέδαση) αλλά κερδίζεις αυτοπεποίθηση, σιγουριά και φυσικά εμπειρίες.

Πετώντας μακριά

2010-05-26T17:36:00.004-04:00

Πριν από περίπου ένα μήνα πήδηξα από ένα βράχο. Όχι, δεν αποφάσισα να εγκαταλείψω το μάταιο ετούτο κόσμο (αυτό έτσι και αλλιώς θα γίνει μια μέρα είτε το θέλω είτε όχι), απλά είπα να πετάξω. Και πέταξα. Φυσικά όχι μόνη μου, με την βοήθεια ενός αλεξίπτωτου πλαγιάς και του εκπαιδευτή. Με δυο λόγια έκανα «Παρα πέντε».

Ποιος θα το φανταζόταν πριν από περίπου 20 χρόνια που έπεφτα με ανοιχτή την ομπρέλα από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, (στον 1^ο όροφο) ότι μια μέρα θα μπορούσα να πετάξω και να κάνω βόλτα στον αέρα.

Η εμπειρία ήταν απίστευτη. Μου άρεσε τόσο πολύ που παρακάλαγα τον εκπαιδευτή να καθυστερήσουμε να κατεβούμε στην γη.

Από εκεί ψηλά τα πράγματα φαινόταν καλύτερα. Είναι σαν να παίρνεις μια απόσταση απ’ όλα και να τα κοιτάς από πάνω. Και όπως είναι φυσικό όταν τα κοιτάς, από απόσταση τα πράγματα, δείχνουν πιο ήρεμα και καμιά φόρα πιο όμορφα. Τα μικρά και ασήμαντα χάνουν την αξία τους και όλα φαίνονται πιο φωτεινά.

Γίνεται αυτό που λέει ο λαός, αφήνεις το δέντρο και κοιτάς το δάσος. Και ένα ολόκληρο δάσος σίγουρα μπορεί να σου μάθει πολλά περισσότερα απ’ ότι ένα δέντρο. Και ξαφνικά τα μεγάλα άγχη υποχωρούν και βλέπεις κάποια πράγματα πιο χαλαρά.

Αναρωτιέμαι γιατί όλοι το λένε extreme sport το συγκεκριμένο άθλημα. Ήταν τόσο ακίνδυνο που έμοιαζε παιχνίδι . Σαν ξαφνικά να έβγαλα φτερά και να πέταξα. Το συνιστώ σε όσους θέλουν να «βγουν» έστω για λίγο από την καθημερινή ρουτίνα ή σε όσους θέλουν απλά να πετάξουν.

Θα μου πεις καλά θα ξεχάσεις τα χρέη και τα προβλήματα σου κάνοντας «παρά πέντε»; Όχι αλλά από το να κλείνεσαι σπίτι και να βλέπεις TV το «Παρά πέντε» σίγουρα είναι καλύτερο.

Διάβασμα και νύστα

2010-05-18T17:44:00.002-04:00

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω καθόλου χρόνο για τίποτα. Θα μου πεις και τόσο καιρό πριν που ήμουν άνεργη και είχα χρόνο έκανα τίποτα; Όχι αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντα, όταν έχουμε ελεύθερο χρόνο νομίζουμε ότι θα τον έχουμε για πάντα και δεν κάνουμε τίποτα. Τώρα που έχω διάθεση να κάνω πράγματα, να γράψω, να πάω για καφέ, να βγω κλπ, τώρα δεν έχω χρόνο. Διότι μετά την δουλειά ή θα κοιμάμαι ή θα διαβάζω.

Όταν λέω διαβάζω, δεν εννοώ μυθιστορήματα. Πλησιάζουν οι εξετάσεις στο πανεπιστήμιο και τρέχω σαν την παλαβή να προλάβω την ύλη. Όταν λέω, τρέχω, μη φανταστεί κανείς ότι πάω πουθενά… από καναπέ σε γραφείο και από γραφείο σε καναπέ την βγάζω με ένα βιβλίο στο χέρι να μαθαίνω για τον Ρομαντισμό (ή την αρρώστια του αιώνα όπως συνήθιζαν να τον λένε) από την μία, και για το φλογιστό, τις κοσμολογίες του Μεσαίωνα και τον Karl Popper από την άλλη.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, νυστάζω του θανατά. Κοιμάμαι όπου βρω. Στο λεωφορείο, στο τρόλεϊ, στο γραφείο, στην ούρα σε δημόσιες υπηρεσίες. Στο τελευταίο κάνω και τον καλύτερο ύπνο αφού ξέρω ότι κάνεις από τους υπαλλήλους δεν βιάζεται να εξυπηρετήσει τους πελάτες…

Χθες το πρωί πηγαίνοντας στην δουλειά με το μετρό δεν κοιμήθηκα απλώς, έβλεπα και όνειρο. Με κυνηγούσε λέει ένας τεράστιος σκύλος. Εκεί που με πλησιάζει και πάει να με δαγκώσει με τις τεράστιες δοντάρες του ξύπνησα. Και πάλι καλά που ξύπνησα διότι παραλίγο να πέσω πάνω στο παππού που καθόταν απέναντί μου, και όσην ώρα εγώ έβλεπα το όνειρο και έγερνα προς το μέρος του εκείνος είχε πάρει το ίδιο ύφος με εκείνο του άγριου σκύλου.

Θυμάμαι το ίδιο πάθαινα και όταν πήγαινα σχολείο. Κάθε φορά που είχα να διαβάσω βάραιναν τα βλέφαρά μου και ήθελα να ξεραθώ στον ύπνο. Λες να έπαθα και τώρα το ίδιο. Πω πω όσο το σκέφτομαι τόσο νυστάζω.

«Σκάσε και κολύμπα»

2010-05-03T15:26:00.002-04:00

Πριν από λίγο καιρό ξεκίνησα κολυμβητήριο. Ω ναι, εγώ που στην θάλασσα κολυμπούσα μέχρι εκεί που τα πόδια μου έπιαναν γη, τώρα μπορώ και μπαίνω σε αγωνιστική πισίνα και κολυμπάω. Φυσικά, δεν ξύπνησα μια μέρα και είπα μέσα μου «τι να κάνω σήμερα, δεν πάω να κολυμπήσω;», η όλη προσπάθεια γίνεται για λόγους υγείας. Παρ’ όλο που το βρίσκω κουραστικό τώρα τελευταία άρχισε κιόλας να μου αρέσει.

Μέχρι να φτάσω να κολυμπήσω όμως, παιδεύτηκα πολύ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, παίδεψα και την προπονήτρια. Η οποία, είμαι σίγουρη, ότι με το που με βλέπει πρέπει να φτύνει τον κόρφο της. Άλλοι δυο σαν εμένα να της τύχουν την ημέρα και ξόφλησε.

«Γεια σας, στο παρελθόν είχα κοντέψει να πνιγώ και δεν ξέρω καλό κολύμπι. Μου είπαν ότι εσείς θα με προσέχετε», είπα στην προπονήτρια την πρώτη μέρα που την είδα. Εκείνη με κοίταξε λίγο περίεργα και μετά με καθησύχασε ότι αν κάνω αυτά που θα μου πει δεν θα πάθω τίποτα.

Έτσι και έγινε. Ακλουθώντας τις συμβουλές της άρχισα σιγά- σιγά να κολυμπάω. Στην αρχή με συμβούλεψε να αγοράσω βατραχοπέδιλα διότι βοηθάνε πολύ στο κολύμπι. Όταν πήρα τα βατραχοπέδιλα με ρώτησε που το έχω το ψαροντούφεκο. Δεν κατάλαβα το υπονοούμενο, μετά κάποια κορίτσια μου είπαν ότι είχα αγοράσει πολύ μεγάλα βατραχοπέδιλα. Έπρεπε, λέει, να είχα αγοράσει βατραχοπέδιλα πισίνας, αλλά που να τα ξέρω εγώ αυτά, σαν πως είχα ξαναμπεί στο παρελθόν σε αγωνιστική πισίνα;

Αφού, με τα βατραχοπέδιλα άρχισα να κολυμπάω σαν δελφίνι, η προπονήτρια μου είπε ότι καιρός ήταν να τα βγάλω και να κολυμπήσω μόνη μου. Τότε τα είδα όλα. Ξαφνικά, μου φάνηκε σαν κάποιος να τράβηξε την πισίνα και από 33 μέτρα την έκανε 133. Η κάθε μου κίνηση μου έδινε και έναν μυϊκό πόνο και φυσικά πολύ κούραση. Εκεί άρχισε η γκρίνια. Κλασσική αντίδρασή μου όταν ζορίζομαι (αν και τώρα τελευταία την έχω αποβάλει αρκετά).

Όταν είδε την αντίδρασή μου η προπονήτρια με ρώτησε αυστηρά: «Θες να μάθεις κολύμπι;». «Ναι» είπα εγώ απελπισμένα. «Ε τότε, σκάσε και κολύμπα».

Πω, πω τι είπε η προπονήτρια, σκέφτηκα. «Σκάσε και κολύμπα» αυτή είναι η φράση που θα μας σώσει. Θες να βρεις δουλειά «Σκάσε και ψάχνε». Ψάχνεις και δεν βρίσκεις «Σκάσε και συνέχισε» με βάση την Στατιστική μπορεί να αργήσεις αλλά αν ψάχνεις συστηματικά θα βρεις (τι διάολο ολόκληρη επιστήμη δεν μπορεί να λέει βλακείες). Θες να χάσεις κιλά «Σκάσε και κάνε δίαιτα». Θες να πάρεις καλούς βαθμούς «Σκάσε και διάβαζε».

Και το σημαντικότερο αυτές τις ημέρες, θες να βγεις από την κρίση «Σκάσε και προχώρα, δούλευε και μην κλαψουρίζεις». Θα μου πεις «καλά εγώ φταίω για την κρίση; Ας τα πληρώσουν αυτοί που τα έκλεψαν». Δυστυχώς για την κρίση δεν φταίνε μόνο αυτοί που τα πήραν αλλά και εμείς (εγώ, εσύ και όλοι) που το ανεχτήκαμε.

Αν βλέπεις να ληστεύουν τον γείτονα και «το βουλώνεις», μη καταγγέλλοντας τους ληστές… μια μέρα θα έρθει και εσένα η σειρά σου. Μια μέρα οι ληστές θα επισκοπηθούν και το δικό σου σπίτι και τότε θα είναι αργά.

Αυτό γίνεται αυτή την στιγμή με μας, πληρώνουμε την αδιαφορία μας. Όταν ξέρεις με αποδείξεις ότι οι τάδε βουλευτές είναι χωμένοι μέχρι το λαιμό στην διαφθορά και συνεχίζεις να τους ψηφίζεις (γιατί θα βολέψουν το παιδί σου). Όταν βλέπεις να κατακλέβουν το Δημόσιο, όταν βλέπεις να σπαταλούν δημόσιο χρήμα (δηλαδή δικό σου και δικό μου χρήμα) και δεν αντιδράς τότε θα έρθει μια μέρα που θα πληρώσεις. Που θα πληρώσουμε και θα πληρώνουμε για πολύ καιρό όλοι.

Άρα ας μη λέμε να πληρώσουν αυτοί που τα πήραν διότι πρώτον ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει, καθώς αυτό είναι το σύστημα που κάθε 4 χρόνια οι πολίτες ψηφίζουν (δηλαδή το σύστημα που στηρίζει τους «δυνατούς»), και δεύτερον για άλλη μια φορά ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού λέγοντας ας τα πληρώσουν αυτοί. Σίγουρα δεν φταίμε όσο εκείνοι που τα πήραν αλλά μη ξεχνάμε ότι αυτοί που τα πήραν βρήκαν εύφορο έδαφος και το έκαναν. Δεν είναι τυχαίο που αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα και όχι για παράδειγμα στην Σουηδία. Ίσως οι Σουηδοί δεν θα το ανεχόταν αυτό;

Θα μου πεις, τα λες αυτά σε αυτή την περίοδο κρίσης; Ναι τα λέω αυτά σε αυτή την περίοδο. Είναι καιρός να μάθουμε από τα λάθη μας και δυστυχώς θυμόμαστε τα λάθη μας από την τιμωρία. Όσο πιο αυστηρή είναι η τιμωρία τόσο πιο πολύ θα αποφύγουμε ένα λάθος. Και οι τιμωρία μας αυτό τον καιρό είναι να πληρώσουμε. Και θέλοντας ή μη θα το κάνουμε. Δεν το λέω εγώ, η Κυβέρνηση το λέει.

Ξέρω είναι πολύ άδικο να βγάλει ο «άμαχος πληθυσμός», οι πολίτες δηλαδή, το φίδι από την τρύπα αλλά δυστυχώς αυτή είναι η Δημοκρατία που έχουμε, οι πολλοί πρέπει να στερηθούν τα πιο πολλά, οι έχοντες και κατέχοντες ποτέ δεν παθαίνουν τίποτα.

«Σκάσε και κολύμπα», λοιπόν, μόνο έτσι θα βγούμε από την κρίση. Και δεν φοβάμαι μη «χαθούμε» άλλωστε «οι καλοί δεν χάνονται», όπως λέει και ο λαός. Αυτοί που θα είναι οι χαμένοι αυτής της κρίσης είναι αυτοί που για να «κολυμπήσουν» θέλουν "πλάτες"....

Πολύ ξύλο

2010-04-21T16:49:00.001-04:00

Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα σε ένα χώρο που όλοι έδερναν όλους και που κανείς δεν έκανε μήνυση σε κανέναν. Ίσα- ίσα που στο τέλος έδιναν και τα χέρια τους. Σαν τους πολιτικούς ένα πράμα, βρίζονται, χλευάζουν ο ένας τον άλλον και στο τέλος όλα μέλι γάλα.

Ένας φίλος μου, έπαιρνε μέρος σε έναν αγώνα kick boxing και με κάλεσε να πάω να τον δω. Περιττό να πω ότι οι μόνες γνώσεις μου στο kick boxing περιορίζονταν στην ταινία “Karate kid” και φυσικά δεν είχα δει ποτέ από κοντά πάνω από δυο άτομα να δέρνονται.

Στο κλειστό στάδιο, κάπου στα βόρια προάστια, υπήρχαν τέσσερεις μικρές πίστες και στην μέση ένα ρινγκ. Σε όλα αυτά, όλοι βάραγαν όλους ταυτόχρονα. Και φυσικά πάνω στο ρινγκ έπεφτε και το πιο πολύ ξύλο.

Όσο περίμενα να έρθει η σειρά που θα διαγωνιζόταν ο φίλος μου άρχισα να περιεργάζομαι τον χώρο. Οι κατηγορίες που έπαιρναν μέρος ήταν πολλές. Υπήρχαν, παιδιά, γυναίκες, άνδρες διάφορων κατηγοριών και φυσικά οι κλασικοί «φουσκωτοί».

Όταν έβλεπα τα μικρά παιδιά να «παίζουν» ξύλο τα λυπόμουν. Ήθελα να μπω στην μέση και να τα σταματήσω. Να τους πω ότι η βία δεν είναι λύση και ότι ο διάλογος μπορεί να φέρει λύση σε όλα τα προβλήματα. Αλλά όταν το ξανασκέφτηκα κατάλαβα ότι αυτά ούτε ένα μικρό παιδάκι δεν θα τα πίστευε. Άλλωστε κάθε μέρα βλέπω τον διάλογο να «τραυματίζεται θανάσιμα» και όχι από μικρά παιδιά αλλά από μορφωμένα άτομα με κουστούμια και χαρτοφύλακες. Εκτός αυτού, εκεί επρόκειτο για σοβαρό άθλημα και όχι για «ξύλο».

Μάλιστα, ενδιαφέρον είχε η εικόνα μιας μητέρας που όσο ο 13χρονος γιος της ήταν στην πίστα και «έτρωγε» κλοτσιές και μπουνιές εκείνη φώναζε από τις κερκίδες και του έδινε οδηγίες πώς να χτυπήσει τον αντίπαλο. Εγώ, πάντως, αν ήμουν μάνα και έβλεπα να δέρνουν το παιδί μου θα έμπαινα και εγώ στο ρινγκ και δεν θα άφηνα κανέναν να δείρει το σπλάχνο μου (κλασική μάνα).

Οι γυναίκες ήταν εκείνες, οι οποίες είχαν και την περισσότερη πλάκα. Φανταζόμουν ότι θα είναι πιο χαλαρές και κυρίες πάνω στο ρίνκγ αλλά όταν είδα τα δυο αδύνατα και γυμνασμένα κορίτσια να παλεύουν έπαθα σοκ. Τέτοια, λύσσα και τέτοιο μίσος δεν το είχα ξαναδεί. Ο δόλιος, ο διαιτητής τα είχε δει όλα, κάθε τρείς και λίγο ήταν αναγκασμένος να παρέμβει διότι ο αγώνας γινόταν όλο και πιο σκληρός. Για μια στιγμή πίστεψα ότι οι δυο κοπέλες είχαν προηγούμενα μεταξύ τους και αυτό τους έβγαινε πάνω στο ρινγκ. Αλλά ο φίλος μου με διαβεβαίωσε ότι οι πιθανότητες να γνωρίζονται είναι ελάχιστες καθώς κανένας αθλητής δεν γνώριζε από πριν με ποιόν θα πάλευε.

Τέλος, είχα την ευκαιρία να δω την όλη διαδικασία της προετοιμασίας πριν από το ρινγκ καθώς έβλεπα τον φίλο μου να ετοιμάζεται αισθανόμουν ότι θα έδερναν εμένα. Εγώ είχα αγχωθεί πιο πολύ από τους αθλητές που θα ανέβαιναν στο ρινγκ. Έχοντας δει τους γιατρούς να πηγαινοέρχονται και να μαζεύουν τον έναν μετά τον άλλον, είχα πανικοβληθεί. Δεν είμαι εγώ για τέτοια σπορ, σκέφτηκα, δεν τα σηκώνω.

Για την ιστορία, παρ’ όλο που ο φίλος μου είχε γεμίσει παντού σημάδια χώματος μπλε μαρέν, ήταν ο μόνος από την ομάδα του που κέρδισε.

Το επόμενο πρωί, ξύπνησα με ένα πολύ ευχάριστο αίσθημα. Είχα δει ένα όνειρο, το οποίο ήταν πολύ ζωντανό. Ήμουν, λέει, εγώ πάνω στο ρινγκ και πάλευα με έναν καραγκιοζάκο. Τον έδειρα τόσο πολύ που ακόμη πόναγαν οι μύες μου. Στο όνειρο, είχα ξεχάσει τις θεωρίες μου περί μη βίας. Ήμουν τόσο βίαιη που η αδικία, η οποία έχει διαπραχτεί εις βάρος μου, δεν μου φαινόταν πια τόσο βαριά διότι είχα «πάρει το αίμα μου πίσω». Τελικά, ο αγώνας του kick boxing με επηρέασε αρκετά.

Νo comment

2010-04-12T15:37:00.003-04:00

Η ζωή είναι ωραία. Αυτό έχω να πω μόνο.

Υ.Γ: Αφιερωμένο σε όσους γκρινιάζουν νύχτα μέρα για τα πάντα και δεν μπορούν να δουν ότι είναι ζωντανοί και υγιείς.

Ο… φιγουρατζής

2010-04-06T20:05:00.004-04:00

Η φτώχια θέλει καλοπέραση. Δεν το λέω εγώ αυτό, ο σοφός λαός το λέει και εγώ απλά ακολούθησα τις συμβουλές του. Πριν από λίγες μέρες, είχα πάει μαζί με την αδελφή μου να φάμε σε ένα ιταλικό εστιατόριο κοντά στο σπίτι μας. Αφού φάγαμε του σκασμού λες και ήταν το τελευταίο μας γεύμα επί γης αρχίσαμε και «κόβαμε φάτσες».

«Τον μάγειρα τι τον κάνεις;», με ρώτησε η αδελφή μου.

«Ρώσο. Ίσως Πολωνό», της είπα εγώ.

«Τις σερβιτόρες;», ξαναρώτησε εκείνη.

«Οι δυο καστανές μου φαίνονται Ελληνίδες. Η ψηλή είναι μάλλον ξένη. Ρωσίδα ή Ουκρανή», της είπα.

Αυτό κάναμε για να χωνέψουμε, μέχρι που εμφανίστηκε ένας υπερκινητικός 35αρης, με μαύρο κουστούμι και λευκό πουκάμισο, ο οποίος μονοπώλησε το ενδιαφέρον μας. Δεν ήταν ανάγκη να υποθέσουμε, εκείνος ήταν σίγουρα κάποιος υπεύθυνος του καταστήματος.

Αφού μέσα στα πέντε λεπτά είχε κάνει πάνω από 7 βόλτες πάνω κάτω σε όλο το μαγαζί πλησιάζει και την πλευρά του μαγαζιού στην οποία βρισκόταν εμείς. Πήγε σε ένα διπλό τραπέζι, που βρισκόταν δυο τραπέζια δεξιά μας και γούρλωσε τα μάτια του.

«Αυτό ήταν, σκέφτηκα, φίδι πάνω στο τραπέζι» αλλά τελικά για την κακή τύχη της σερβιτόρας δεν ήταν φίδι.

«Ποιος το άφησε αυτό εδώ;», ρώτησε με δυνατή φωνή ο υπερκινητικός 35αρης την καστανή σερβιτόρα δείχνοντας ένα μπουκάλι με νερό σε ένα άδειο τραπέζι.

«Ο Γιώργος το άφησε», είπε εκείνη έχοντας γίνει κατακόκκινη.

«Καλά και εσύ δεν ήσουν εδώ γαμώ το ….. μου», ξαναφώναξε εκείνος.

Η κοπέλα τον πλησίασε και εκείνος συνέχισε να την προσβάλει.

Το αίμα που είχε μαζευτεί στο στομάχι μου για να γίνει η χωνέψει, ακούγοντας όλα αυτά, είχε φτάσει στον εγκέφαλο. Είχα αρχίσει και κοκκίνιζα από τα νεύρα μου.

«Ποιος νομίζει ότι είναι ο καραγκιόζης, είπα στην αδελφή μου, και φωνάζει έτσι στην σερβιτόρα;». Ακόμη και ένα τραγικότερο λάθος να είχε κάνει η σερβιτόρα κανένας δεν του δίνει την άδεια να την προσβάλει δημόσια και με αυτό τον τρόπο.

Ήμουν αποφασισμένη να του «την πω». Η αδελφή μου προσπαθούσε να με συγκρατήσει αλλά ήμουν απτόητη. Άλλωστε ήμουν πελάτισσα εκεί και οι πελάτες έχουν πάντα δίκαιο. Του έκανα σήμα και όταν με πλησίασε του είπα:

«Με συγχωρείται αλλά έχω ένα πρόβλημα».

«Τι πρόβλημα;» απάντησε εκείνος όλο απορία.

Προσπαθούσα να συγκρατήσω το θυμό μου και να δείξω ότι δεν είμαι τσαντισμένη αλλά ενοχλημένη.

«Κοίταξε, έχω έρθει εδώ για να πάρω το γεύμα μου και αυτό που έγινε με ενόχλησε πολύ».

Εκείνος με ύφος ανθρώπου που δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται, με ρωτάει: «Ποιο που έγινε;» ρώτησε εκείνος φανερά εκνευρισμένος.

«Να που φωνάζατε. Φωνάζατε και δυστυχώς δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ήταν απαραίτητο να γίνω μάρτυρας ενός τέτοιου σκηνικού», του είπα εγώ δίνοντας μάχη για να δείχνω ήρεμη.

«Δεν νομίζω ότι φώναζα», είπε εκείνος με κατεβασμένα αφτιά.

Στο μεταξύ η σερβιτόρα είχε γίνει κατακόκκινη και μόλις ο υπεύθυνος έφυγε με πλησίασε και με ένα χαμόγελο όλο αμηχανία μου είπε: «Σας ευχαριστώ πολύ για την υπεράσπιση. Δεν είναι κακός. Απλά θέλει να δείχνεται. Καταλαβαίνετε. Φιγουρατζής είναι».

Εγώ θέλοντας να την βγάλω από την δύσκολη θέση της είπα ότι δεν το έκανα για εκείνη αλλά για μένα διότι ενοχλήθηκα από τις φωνές του.

Ήθελα να της πω ότι αυτό που έκανε ο υπερκινητικός άνδρας έχει όνομα και λέγεται κατάχρηση εξουσίας. Σίγουρα δεν θα μιλούσε με τέτοιο τρόπο στα αφεντικά του αλλά στους υφισταμένους του, που τον έπαιρνε, το έκανε με ιδιαίτερη ευκολία.

Στο μεταξύ όλο το προσωπικό είχε αρχίσει το κουτσομπολιό. Τους έβλεπα, μια να κοιτάνε το τραπέζι μας με συμπάθεια και από την άλλη να κοιτάνε τον υπεύθυνο και να γελάνε.

Φεύγοντας από το μαγαζί η αδελφή μου είπε κάτι που εγώ δεν είχα συνειδητοποιεισεί και μάλλον είχε δίκαιο.

«Για να δούμε τώρα θα τολμήσει να ξαναφωνάξει σε κανένα σερβιτόρο μπροστά σε κόσμο;»

Σελίδες από το ημερολόγιο της μικρής "Ξένης" (VII) (Το χρονικό μιας "αρρώστιας")

2010-03-26T18:30:00.005-04:00

Πολυαγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα είμαι πολύ άρρωστη. Πονάει το κεφάλι μου, η πλάτη μου, οι ώμοι μου, ανέβασα πυρετό και οι μύξες μου τρέχουν ασταμάτητα. Όλη την ημέρα την πέρασα από το ένα κρεβάτι στο άλλο και από την κουζίνα (για να φτιάξω τσάι) πάλι πίσω στο κρεβάτι.

Κάτι τέτοιες στιγμές, αγαπητό μου ημερολόγιο, κατανοώ όλους τους ασθενείς του κόσμου. Καταλαβαίνω πως είναι να πονάς όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή. Πως είναι να σου λείπει κάτι (όπως εμένα η υγεία μου) και να βγαίνεις και να το φωνάζεις...

Τέτοια συναισθήματα λύπης μου προκάλεσαν κάποιες εικόνες που είδα σε ένα δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση. Την Πέμπτη κατά την διάρκεια της παρέλασης μέλη της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος αφού πέρασαν πρώτα μπροστά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος τους χαιρέτησε τιμητικά, στην οδό Πανεπιστημίου άρχισαν αν φωνάζουν: «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ», «Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματα απ' αυτούς», «Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό».

Στην αρχή όταν άκουσα τα παραπάνω συνθήματα, συναισθήματα οργής και ντροπής πλημύρισαν το κεφάλι μου, ενώ το σαγόνι μου κόντεψε να φτάσει στο πάτωμα, διότι έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Πίστευα ότι αυτή η ιστορία με το κόλλημα μερικών για τους Αλβανούς άνηκε στην δεκαετία του ’90 αλλά όπως φαίνεται δεν ήταν έτσι. Μετά από λίγο όμως, σκέφτηκα ότι η συμπεριφορά αυτών των «άρρωστων» μάλλον με γεμίζει λύπη και οίκτο.

Για να καταλήγουν να πουν κάτι τόσο ακραίο και απάνθρωπο μπροστά σε κόσμο και μάλιστα συγχρονισμένα, όπως είδαμε στο βίντεο, σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα μεγάλο κενό μέσα τους και προσπαθούν με κάτι να το γεμίσουν. Και το μίσος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι πρέπει. Γρήγορο και αποτελεσματικό… όπως τα ναρκωτικά.

Πραγματικά τους λυπάμαι. Διότι η «αρρώστιά» τους δεν τους αφήνει να δουν πράγματα. Εμένα η γρίπη δεν με άφησε να βγω από το σπίτι και να πάω στα γενέθλια της φίλης μου της Λίλιας. Αυτούς, όμως, η «γρίπη» τους, τους αλλοιώνει την όραση, την κρίση και τους εμποδίζει από το να δουν τα πράγματα όπως είναι.

Έπειτα, η δική μου η γρίπη άντε να κρατήσει μερικές μέρες ακόμη, η δική τους φοβάμαι ότι μπορεί να κρατήσει και μια ζωή. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ.

Η αισιοδοξία είναι μεταδοτική

2010-03-22T21:17:00.004-04:00

Πριν από λίγες μέρες είδα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη τον κ. Νικόλαο Χρηστάκη (Nicholas Α. Christakis) ιατρό, κοινωνικό επιστήμονα και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Harvard. Ο κ. Χρηστάκης βρέθηκε στην Αθήνα για να παρουσιάσει το νέο του βιβλίο με τίτλο, “Connected: The Surprising Power of Our Social Networks and How They Shape Our Lives) ”.

Το βιβλίο σύμφωνα με τον συγγραφέα του είναι βασισμένο σε έρευνες πολλών χρόνων και περιγράφει τις ανθρώπινες σχέσεις σαν ένα δίκτυο που επηρεάζει (συνήθως θετικά) τους ανθρώπους που το αποτελούν.

Με δυο λόγια ο Έλληνας του εξωτερικού έλεγε ότι όταν βρισκόμαστε ανάμεσα σε χαρούμενο κόσμο, χωρίς να το καταλάβουμε ή να το θέλουμε γινόμαστε και εμείς χαρούμενοι και το αντίθετο. Επίσης, έλεγε ότι όταν κάνουμε κάτι καλό σε κάποιον, εκείνος θα συμπεριφερθεί με το ίδιο τρόπο σε κάποιον άλλον, και ο άλλος στον επόμενο και πάει λέγοντας.

Για να καταλάβω αυτό που έλεγε ο κ. Χρηστάκης χρειάστηκε ένα τηλεφώνημα, που μου έγινε ένα, μάλλον, όχι και τόσο ευχάριστο απόγευμα.

«Που είσαι φιλενάδα; Που χάθηκες έχω, σχεδόν, ένα μήνα να σε ακούσω». Η ευχάριστη φωνή ήταν της φίλης μου της «Jo» (αυτό ήταν το παρατσούκλι της από το σχολείο). Είχαμε γνωριστεί στην πρώτη λυκείου, ένα αισιόδοξο και καλόκαρδο πλάσμα η “Jo”, είναι ο τύπος του ανθρώπου που συναντά κανείς σήμερα μόνο σε ταινίες του σινεμά. Αν δεν την είχα γνωρίσει δεν νομίζω ότι θα πίστευα ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Έξυπνη (όχι πονηρή), όμορφη (όχι προκλητική), καλή (όχι συμφεροντολόγα) και πάνω απ’ όλα ανθρώπινη η «Jo» δεν είχε καμία σχέση με όσες κοπέλες είχα γνωρίσει μέχρι τότε. Ήταν σχεδόν εξωπραγματική, σαν να είχε έρθει από άλλο πλανήτη.

«Εγώ δεν έχω κανένα συναρπαστικό νέο. Εσένα, πως είναι η έγγαμη ζωή;», της απάντησα μιας και εκείνη πριν από λίγους μήνες παντρεύτηκε και μένει σε μια όμορφη επαρχιώτικη πόλη. Είναι η πρώτη φίλη μου από το σχολείο που παντρεύεται και της αρέσει ο γάμος (και αυτό την κάνει ακόμη πιο εξωπραγματική).

Μου έλεγε ότι περνάει υπέροχα. Αλλά το περίεργο είναι ότι από τότε που την θυμάμαι, ήταν πάντα χαρούμενη. Και στις καλές αλλά και στις δύσκολες στιγμές είχε κάτι θετικό να λέει στους άλλους (αλλά και στον εαυτό της).

Μιλώντας μαζί της συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου είχε λείψει η παρέα της. Τα όνειρα που κάναμε στα διαλλείματα, οι χαμηλόφωνες συζητήσεις που κάναμε κατά την διάρκεια του μαθήματος αλλά και οι «σοφιστικές» συζητήσεις μας για τον κόσμο, τους ανθρώπους, τον θεό και πολλά άλλα πράγματα που σπάνια ακούς από 17χρονες κοπέλες.

Μου περιέγραφε την ζωή της μέσα στον γάμο και ήταν λες και μου περιέγραφε σκηνές από το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι». Ήταν όλα όσα έλεγε τόσο όμορφα και τόσο αισιόδοξα που αν δεν την ήξερα θα νόμιζα ότι ζει σε άλλο πλανήτη, με εξωγήινους. Αλλά επειδή την γνωρίζω, ξέρω ότι δεν ευθύνονται οι άλλοι που η φίλη μου είναι τόσο αισιόδοξη αλλά η ίδια. Δηλαδή ο τρόπος που εκείνη επιλέγει να βλέπει τα πράγματα. Και φυσικά χωρίς να το συνειδητοποίει, αυτή την αισιοδοξία την μεταδίδει… ακριβώς με την ίδια δύναμη που άλλοι μεταδίδουν την μιζέρια και την κακοκεφιά τους.

Έτσι μετά από μια ώρα τηλεφωνικού «μπλα- μπλα» την ρώτησα όλο απορία «καλά ο σύζυγος δεν ενοχλείται που μιλάς τόσην ώρα στο τηλέφωνο», εκείνη, πάντα, με την χαρούμενη φωνή μου είπε: «Όχι, γιατί να ενοχλείται; Αυτή την στιγμή μου μαγειρεύει. Είναι πολύ καλός και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το “λανθασμένο μας πρότυπο” που είχαμε στο παρελθόν».

Ήθελα να της πω ότι εγώ μάλλον δεν το έχω ξεφορτωθεί ακόμη αυτό το «πρότυπο» άλλα μου άρεσε τόσο πολύ η χαρούμενη συζήτηση που είχαμε και δεν είπα τίποτα για να μην την χαλάσω.

Κλείνονταν το τηλέφωνο, διαπίστωσα πόσο δίκαιο έχει ο κ. Νικόλαος Χρηστάκης. Από κει που ήμουν “down” μια συζήτηση με έναν χαρούμενο και αισιόδοξο άνθρωπο με έκανε και εμένα να αισθανθώ καλά. Χωρίς, στην ουσία, να έχει γίνει κάτι ευχάριστο. Μια συζήτηση ήταν αρκετή να μου μεταδοθεί (έστω και μέσω τηλεφώνου) η αισιοδοξία.

Υ.Γ: Στην συνέντευξη παρατήρησα ότι παρ’ όλο που ο κ. Χρηστάκης μιλούσε αρκετά καλά τα ελληνικά, έκανε κάποια λάθη και η δημοσιογράφος τον διόρθωνε. Εκείνος την ευχαρίστησε και της είπε «Παρακαλώ να με διορθώνετε για να τα μάθω καλά τα ελληνικά». Είναι ιατρός, κοινωνιολόγος και καθηγητής σε ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και χαίρεται να τον διορθώνουν. Αυτό και αν είναι μεγαλείο.

«Εθνικότητά μου είναι το χρώμα του ανέμου»

2010-03-16T20:27:00.003-04:00

Πριν από μερικές ημέρες βρέθηκα με μια παρέα στην Βίλα Αμαλίας. Το περίεργο είναι ότι έξω από το εγκαταλελειμμένο αυτό κτίριο είχα βρεθεί αρκετές φορές, διότι μένω σχετικά κοντά αλλά δεν είχε τύχει να μπω ποτέ μέσα.

Στο παλιό αυτό κτίριο δεν πήγαμε τυχαία. Η ομάδα «Buffonata» έπαιζε την τελευταία της παράσταση από το έργο του Ματέι Βίσνιεκ, «Εθνικότητά μου είναι το χρώμα του ανέμου».

Το κτίριο ήταν γεμάτο κόσμο. Η παλιά αίθουσα είχε διαμορφωθεί έτσι ώστε να έμοιαζε με αίθουσα θεάτρου. Όταν μπήκαμε μέσα ήταν ήδη γεμάτη. Τα άτομα που είδαν την παράσταση, πρέπει να ήταν πάνω από 200.

Είχα καιρό να δω θεατρικό έργο. Η αισχρή μου οικονομική κατάσταση δεν μου το επέτρεπε να πάω. Το συγκεκριμένο έργο, πάντως, ήταν δωρεάν.

Το έργο αποτελούταν από μικρά μονόπρακτα τα οποία χωριζόταν με προβολές βίντεο. Κανένα από τα παιδιά που εμφανίστηκαν στην παράσταση δεν είναι ηθοποιός. Όλοι τους είναι ερασιτέχνες που αγαπούν το θέατρο. Μάλιστα, όπως γράφουν και στο πρόγραμμα της παράστασης: «Για μας, θέατρο μπορούν να κάνουν όλοι και δεν χρειάζεται κάποιος να δηλώσει ηθοποιός για να συμμετέχει».

Όλα τα μονόπρακτα του έργου είχαν πολύ ενδιαφέρον. Αλλά εμένα μου έκανε περισσότερο εντύπωση η γυναίκα «σκουπιδοτενεκές» και η ηρωίδα που προσπαθούσε να περάσει τα σύνορα και ο φύλακας την εμπόδιζε. Οι ηθοποιοί αν και αυτοδίδακτοι, έπαιζαν καλύτερα από πολλούς ηθοποιούς που έχω δει. Ήταν όλοι τους άμεσοι και πολύ αληθινοί.

Η «γυναίκα σκουπιδοτενεκές» ήταν εκείνη που κάνεις δεν την πρόσεχε και που όλοι πέταγαν τα «σκουπίδια» τους πάνω της. Εκείνη απεγνωσμένη προσπαθούσε να βρει απαντήσεις για αυτή την περίεργη συμπεριφορά αλλά μάταια. Δεν μπορούσε να καταλάβει τους ανθρώπους ούτε γιατί εκείνοι της συμπεριφέρονταν με αυτό τον τρόπο.

Ενώ, στο άλλο μονόπρακτο, όταν ο φρουρός ρώτησε την γυναίκα που προσπαθούσε να περάσει τα σύνορα, ποια είναι η εθνικότητά της εκείνη απάντησε: «Εθνικότητά μου είναι το χρώμα του ανέμου, η γη, ο ουρανός και τα πουλιά που πετάνε πάνω από τα σύνορα». Ύστερα ακολούθησε ένας σουρεαλιστικός διάλογος όπου ο φρουρός ρωτούσε ψυχρά και ειρωνευόταν την γυναίκα ενώ εκείνη χαμένη στις δικές τις σκέψεις, έλεγε πράγματά που κάποιος που φυλάει σύνορα σίγουρα δεν θα μπορούσε να καταλάβει.

Λόγια που μου έκαναν εντύπωση από το έργο, ήταν, επίσης τα εξής: «Όταν οι απαντήσεις μας θα βρίσκονται μέσα στις πράξεις μας και όχι στην απουσία αυτών, όταν τα φαντάσματά μας θα δημιουργήσουν δίκαιες σκέψεις, δίκαιες καταστάσεις, δίκαιους αγώνες, δίκαιες ζωές τότε θα σταματήσει ο θρυμματισμός της ανθρώπινης ύπαρξης».

Για την Τζούλια ρε γαμώτο

2010-03-04T18:48:00.002-04:00

Χθες πήγα κέντρο για κάτι δουλειές και είδα έναν μεγάλο προβληματισμό στα μάτια των περαστικών. Ήμουν σίγουρη ότι όλο αυτό ήταν αποτέλεσμα των νέων μέτρων που πήρε η Κυβέρνηση για να βγούμε από την κρίση… Αλλά, σιγά μην ήταν η κρίση για την οποία υπήρξε τόση αναστάτωση. Στο τρόλεϊ έλεγαν για το ξανθό μοντέλο και τα αίσχη της. Η Τζούλια ήταν το θέμα. Το κορίτσι που πουλάει τις ερωτικές του συνευρέσεις για 20 ευρώ…. το κομμάτι.

Το απόγευμα, λοιπόν, όταν είχαν ανακοινωθεί τα τσουχτερά μέτρα, όλα τα μεγάλα κανάλια μιλούσαν, για το DVD της Τζούλιας, η οποία είχε μείνει με έναν μπουκάλι σαμπάνιας στο χέρι λέει…. Ακούγοντάς το αυτό, άλλαξα κανάλι αλλά και στο επόμενο κανάλι για αυτό μίλαγαν. Δεν θυμάμαι σε πόσες εκπομπές το άκουσα να το λένε αυτό.

Ένα μοντέλο γύρισε τσόντα ε και; Τι έγινε; Τι το τόσο τρελό και αδιανόητο έχει αυτό για να το συζητάει όλος ο κόσμος;

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει το σώμα του ότι θέλει. Άλλος πάει και γδύνεται (και κάνει διάφορα) για να βγάλει το παντεσπάνι του και άλλος πάει και δουλεύει 8 και 10 ώρες την ημέρα (ω σαν τον είλωτα) για να βγάλει το ψωμάκι του. Η όλη διαφορά «παίζεται» στις «εκπτώσεις» που μπορεί ο καθένας να κάνει.

Το πρόβλημά μου εμένα δεν είναι με την Τζούλια και με την κάθε Τζούλια αλλά με όλους αυτούς που, όχι απλά ασχολήθηκαν με το θέμα, αλλά πήγαν και αγόρασαν όλα τα DVD του γνωστού μοντέλου και μέσα σε μια μέρα εξαντλήθηκε και επανακυκλοφορεί. Θα μου πεις, από την τσέπη σου τα πήραν τα λεφτά; Όχι, αλλά δεν μπορώ και εγώ, εκνευρίζομαι.

Από τη μια να μου παραπονιέσαι ότι δεν έχεις χρήματα, δουλειά και δεν μπορείς να πληρώσεις τις βασικές σου ανάγκες και από την άλλη να πάς και να «σκας» 20 ευρώ για μια τσόντα; Να, αυτά βλέπει ο Υπουργός Οικονομικών και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει τις ανατιμήσεις προϊόντων (πάντα προς τα πάνω), την τσουχτερή φορολογία και τα ψαλιδίσματα στους μισθούς. Αλλά θα μου πεις χαλάλι τα 20 ευρώ… πάνε για καλό σκοπό. Για την Τζούλια ρε γαμώτο.

Υ.Γ: Όταν ρώτησα την περιπτερού μου για το πολυσυζητημένο DVD, εκείνη μου είπε: «Άσε με τα λιγούρια, τα έχουν πάρει όλα. Ένας μου ζήτησε να πάει το DVD και επειδή δεν είχε τα λεφτά να το πληρώσει μου ζήτησε να το γράψω στο λογαριασμό του και θα έρθει, λέει, άλλη ώρα να το πληρώσει. Κατάλαβες, έγινε και η Τζούλια είδος πρώτης ανάγκης»

Αποτάσσεσαι τον σατανά; (Ιδού το ερώτημα)

2010-03-01T19:54:00.002-04:00

Στα 15 μου κατάλαβα γιατί τα παιδιά τα βαφτίζουν μωρά και όχι μεγάλα. Και σίγουρα ο λόγος δεν είναι το προπατορικό αμάρτημα, όπως λέει η εκκλησία, αλλά η κολυμβήθρα και η όλη διαδικασία της βάφτισης. Εγώ που δεν βαφτίστηκα μωρό μπορώ να καταλάβω καλά τι περνούν τα μωρά και σκάνε στο κλάμα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όταν ήρθα για πρώτη φορά Αθήνα ήμουν 11 ετών. Βρισκόμουν μαζί με τους γονείς μου σε ένα τρόλεϊ και πηγαίναμε στο σπίτι του θείου, στο Παγκράτι. Το τρόλεϊ ήταν ασφυκτικά γεμάτο και με το ζόρι μπορούσα να κρατηθώ από ένα κάθισμα δίπλα μου. Ο κόσμος έδειχνε να δυσανασχετεί μέχρι που φτάσαμε στην στάση «Άγιος Σπυρίδωνας» , έξω, δηλαδή, από την ομώνυμη εκκλησία. Τότε όλοι, εκτός από μένα, άρχισαν να κάνουν τον σταυρό τους. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την στιγμή που πάνω από 50 άτομα, συγχρονισμένα (σχεδόν σαν υπνωτισμένα) έκαναν κάτι που εγώ μέχρι τότε είχα δει μόνο την γιαγιά μου να κάνει στο χωρίο κρυφά (καθώς η πίστη στην Αλβανία του Χότζα ήταν απαγορευμένη).

Πέρασαν 4 χρόνια από τότε όταν βρέθηκα με έναν λευκό χιτώνα, σε μια εκκλησία, μπροστά σε μια κολυμβήθρα που ίσα- ίσα χώραγε ένα παιδάκι 6 ετών. Είχα μάθει πολλά για την βάφτιση αλλά σίγουρα όχι τα όσα ακολούθησαν…

Όταν μπήκα στην κολυμβήθρα (μπήκα… τρόπος του λέγειν μόνο οι γάμπες μου μπήκαν) αισθάνθηκα τόσο χάλια καθώς δεν μπορούσα να κουνηθώ, τους έβλεπα όλους να με βλέπουν και να με λυπόνται σαν να πέρναγα μαρτύριο. Τότε άρχισε ο ιερέας να λέει, να λέει, να λέει… και φυσικά εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα απ’ όσα έλεγε και κάθε φορά που έκανε το σταυρό του, έκαναν και οι άλλοι το σταυρό τους, μαζί τους και εγώ.

Το βίντεο της βάφτισης καταστράφηκε (ούτε η τεχνολογία το άντεξε αυτό το γεγονός) οπότε δεν υπάρχουν ντοκουμέντα παρά μόνο οι μνήμες μου. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι τα γεγονότα της βάφτισης με την σειρά που έγιναν. Θυμάμαι ότι ο ιερέας ήταν ένας ευτραφής ασπρομάλλης, με ροδοκόκκινα μάγουλα, μεγάλη κοιλιά και είχε το θολωμένο βλέμμα μεθυσμένου.

Σε κάποια φάση, εκεί που είχα χαθεί καθώς, όπως είπα, δεν καταλάβαινα και πολλά απ’ αυτά που έλεγε, ο ιερές μου απευθύνει τον λόγο και μου λέει: «Αποτάσσεσαι τον σατανά;». «Ωχ», σκέφτηκα, «τι θέλει να πει ο παππάς με αυτό»; Κοίταξα την νονά μου η οποία μου έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι της να απαντήσω καταφατικά. Και τότε είπα «ναι». Ο ιερέας, όμως, που έδειξε να μην τον ικανοποίησε η συγκεκριμένη απάντηση, είπε όλο νεύρα: «Τι ναι; Πρέπει να πεις απεταξάμην». Εκεί που ήμουν δεν είχα και πολλές επιλογές (και να ήθελα) και είπα «απεταξάμην», την οποία φράσει την επανέλαβα πολλές φορές καθώς με ρωτούσε συνέχεια το ίδιο πράγμα.

Εκεί που νόμιζα ότι είχαμε τελειώσει, ο ασπρομάλλης κύριος, που έμοιαζε με τον Άγιο Βασίλη, παίρνει ένα μεγάλο ψαλίδι, πιάνει μια μεγάλη τούφα από τα μαλλιά μου μπροστά στο μέτωπο, βάζει το ψαλίδι στην ρίζα αυτών και με ρωτάει με ένα πονηρό χαμόγελο: «Να τα κόψω;». Εγώ έπαθα σοκ και αυθόρμητα είπα ένα «όχι» το οποίο πρέπει να το άκουσαν μέχρι και τα παπαδοπαίδια που βρισκόταν έξω από την εκκλησία.

Εκείνος γέλασε, όπως και οι υπόλοιποι στην εκκλησία, μου κόβει μια μικρή άκρη από τα μαλλιά και μου λέει: «Δεν πρέπει να είσαι καχύποπτη πρέπει να δήξεις εμπιστοσύνη», (Ευτυχώς που δεν τον άκουσα λάχανο θα με είχαν φάει).

Η τελευταία δοκιμασία μύριζε λάδι ελιάς καθώς ο ιερέας μαζί με την νονά μου με έλουσαν κυριολεκτικά με λάδι, το οποίο θα έπρεπε να το κρατήσω πάνω μου (αν δεν κάνω λάθος 40 μέρες) στο τσακ γλύτωσα από τις ψείρες. Τις πρώτες μέρες γλιστρούσα σαν το λαδωμένο ψάρι που δεν δέχεται να μπει στο ταψί για αν ψηθεί.

Τώρα καταλαβαίνω απόλυτα την έκφραση: «Τρελός παππάς σε βάφτισε;» καθώς εμένα σίγουρα ο παππάς που με βάφτισε δεν ήταν ο κλασσικός ιερέας που εμπνέει πίστη και αγάπη…

Υ.Γ: Θα είχε πολύ πλάκα αν στην ερώτηση "Αποτάσσεσαι το Σατανά;" είχα απαντήσει ότι και ο ετοιμοθάνατος Βολταίρος στον ιερέα (που του έκανε ακριβώς την ίδια ερώτηση) επιχειρώντας έτσι να τον ξεπροβοδίσει. "Καλέ μου άνθρωπε, φυσικά όχι. Δεν είναι ώρα να κάνω νέους εχθρούς". Τότε, σίγουρα, η Χριστιανική πίστη θα μετρούσε έναν πιστό λιγότερο.

Μας έγραψαν και οι εφημερίδες

2010-02-22T19:08:00.004-04:00

Όλο και περισσότερο ασχολούνται τα κλασσικά Μέσα με τα blogs. Η εφημερίδα Realnews έχει αφιερώσει μια ολόκληρη σελίδα σε αυτά. Μάλιστα, αυτή την Κυριακή στην συγκεκριμένη σελίδα συμπεριλήφθηκε και το «Ημερολόγιο μιας Ξένης», όπου η «Ξένη» αποκαλείται γνήσια Ελληνίδα. Μετά από όλα αυτά που είχαν γραφτεί για μένα, να που διάβασα και ένα καλό λόγο. Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι.